Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франц Ретц (кейде Франсис Ретц) (13 қыркүйек 1673 – 19 қараша 1750) – богемиялық иезуит, Иса қоғамының он бесінші басшысы болып сайланды және 1730 жылдың 7 наурызынан 1750 жылдың 19 қарашасына дейін осы қоғамды басқарды.
Franz Retz (sometimes Francis Retz) (13 September 1673 19 November 1750) was a Bohemian Jesuit, elected fifteenth Superior General of the Society of Jesus, which he governed from 7 March 1730 to 19 November 1750.
Құрылу
16 жасында (1689 жылы) иезуиттер қауымына қосылғаннан кейін, жаңашылдық мерзімін аяқтады және Оломоуц университетінің Философия факультетінде (1692–94) және Теология факультетінде (1700–03) оқыды. Ол философия (Оломоуц, 1703) және теология (Прага, 1709) ғылымдары бойынша докторлық диссертациясын қорғады және осы пәндерді оқытуға бейімделген сияқты көрінді.
After joining the Jesuits at the young age of 16 (in 1689) and doing his noviciate, he studied at the Faculty of Philosophy (1692–94) and Faculty of Theology (1700–03) of University of Olomouc. He obtained the doctorate in philosophy (Olomouc, 1703) and theology (Prague, 1709) and seemed destined to teach the same subjects.
Римде
Ол осы істі бастағаннан кейін-ақ 1711 жылы Римге белгілі бір әкімшілік қызметке шақырылды. Богемия провинциясының (қазіргі Чехия) (1718–20) провинциалы және Праганың ірі жоғары мектебінің ректоры (1720–23) болған ол 1725 жылы сол кездегі Бас Генерал Микеланджело Тамбуринидің Орталық Еуропа мәселелері бойынша көмекшісі ретінде Римге шақырылды. Тамбурини қайтыс болғаннан кейін (1730) Рец, Қоғамның Бас Викариі ретінде, Бас Жиналысты шақырды.
He had hardly begun to do so when he was called to Rome (1711) to fill certain administrative post. Provincial of Bohemia (today's Czech Republic) (1718–20) and Rector of the large High School of Prague (1720–23) he was called to Rome in 1725 by the then Superior General Michelangelo Tamburini as his Assistant for the Central European affairs. At the death of Tamburini (1730) Retz, as Vicar General of the Society, called the General Congregation.
Бас діни қызметкер
Он алтыншы жалпы жиналыс оны Бас жетекші етіп сайлады. Дауыс беруге 70 делегаттың 68-і қолдау көрсетті, нәтижеге жуық бірауыздан болып шықты. Оның тиімді басшылығы Қоғамның игілігіне үлкен үлес қосты; ол Әйін Иоанн Франциск Регисті қасиетті деп жариялады (1738) және ауылдық жерлерде миссионерлік жұмысты дамыту үшін әулиенің үлгісін пайдаланды. Әке Ретцтің басшылығы орден тарихындағы ең бейбіт кезең болды деуге болады. Польшада қиындықтар болғанымен, шетелдегі миссиялар бұрынғыдан да жақсы дамыды. Қоғам тұрақты түрде өсіп келе жатты. Ол қайтыс болған кезде, оның құрамында отыз тоғыз провинция, жиырма төрт аталық үй, 669 колледж, алпыс бір жаңадан кіруші, 335 резиденция, 273 миссионерлік бекет, 176 семинария және 22 589 мүше болды, олардың 11 293-і дін қызметкерлері еді.
The sixteenth General Congregation elected him Superior General. The vote was nearly unanimous (68 of 70). His able administration contributed much to the welfare of the Society; he obtained the canonization of St. John Francis Regis (1738) and used the example of the saint to promote missionary work in the rural areas. Father Retz's generalate was perhaps the quietest in the history of the order. There were difficulties in Poland but the overseas missions developed as never before. The Society kept growing steadily. At the time of his death, it was made of thirty nine provinces, twenty four houses of professed fathers, 669 colleges, sixty one novitiates, 335 residences, 273 mission stations, 176 seminaries, and 22,589 members of whom 11,293 were priests.