Консолидированный P-30: АҚШ-тың 1930-жылдарғы екі орынды истребителі. Жаңа технологиялар: қысқартылатын шасси, жылы кабина, турбонаддув. Lockheed YP-24 прототипі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық екі орындық истребитель.
American two seat fighter
Consolidated P-30 (PB-2) – 1930 жылдарғы АҚШ-тың екі орындық истребитель ұшағы. A-11 деп аталатын шабуылдық нұсқасы, сондай-ақ 2 Y1P-25 прототипі және YP-27, Y1P-28 және XP-33 ұсыныстары да салынды. P-30 ұшағы АҚШ Әскери Әуе күштеріндегі қыналып жиналатын шассиге, пилот үшін жабық және жылытылатын кабинаға, сондай-ақ биіктікте жұмыс істеу үшін газ шығару арқылы жұмыс істейтін турбокомпрессорға ие болған алғашқы истребитель болғандықтан маңызды.
The Consolidated P 30 (PB 2) was a 1930s United States two seat fighter aircraft. An attack version called the A 11 was also built, along with 2 Y1P 25 prototypes and YP 27, Y1P 28, and XP 33 proposals. The P 30 is significant for being the first fighter in United States Army Air Corps service to have retractable landing gear, an enclosed and heated cockpit for the pilot, and an exhaust driven turbo supercharger for altitude operation.
Жобалау және әзірлеу
1931 жылы «Локхид» ұшақ компаниясының бас компаниясы Детройт ұшақ корпорациясы жеке бастамамен «Локхид» «Альтаир» жоғары жылдамдықты көлік ұшағының негізінде екі орындық, бір қозғалтқышты күрес ұшағын құрастырды. Прототип, «Детройт Lockheed XP 900», 1931 жылдың қыркүйегінде алғашқы ұшуын жасады және АҚШ Әуе күштерінің корпусы оны «Lockheed YP 24» деп сатып алды. Оның көрсеткіштері әсерлі болды, ол сол кездегі Әуе күштеріндегі кез келген күрес ұшағынан жылдам болды. 1931 жылдың 19 қазанында прототип жоғалып кеткеніне қарамастан, бес «Y1P 24» күрес ұшағы және төрт «Y1A 9» шабуыл ұшағына тапсырыс берілді. Бірақ сегіз күннен кейін Детройт ұшақ корпорациясы банкротқа ұшырады, нәтижесінде келісім-шарт күшін жойды. Детройт ұшақ корпорациясы банкрот болғаннан кейін «YP 24» ұшағының бас конструкторы Роберт Дж. Вудс «Consolidated Aircraft» компаниясына жұмысқа қабылданды. Алғашқы ұшуға шыққан «Y1P 25» 1932 жылдың 9 желтоқсанында Әуе күштерінің корпусына жеткізілді. Ол 15000 фут (4572 м) биіктікте жақсы көрсеткіштерді көрсетті, бірақ 1933 жылдың 13 қаңтарында апатқа ұшырап, пилоты, капитан Хью М. Эльмендорф қаза тапты (кейін Аляскадағы Эльмендорф әуе базасына оның есімі берілді). «Y1A 11» ұшағы «Y1P 25» ұшағындағы екі пулеметтің орнына төрт пулеметпен және бомбаларға арналған тіреулермен жабдықталды, ол 5 қаңтарда Райт-Филдке жеткізілді. 1933 жылдың 20 қаңтарында «Y1A 11» ұшағы ортада ыдырап, пилоты лейтенант Ирвин А. Вудринг қаза тапты. Апта ішінде екі прототип те жойылғанмен, 1933 жылдың 1 наурызында Әуе күштерінің корпусы төрт «P 30» күрес ұшағы және төрт «A 11» шабуыл ұшағына тапсырыс берді. Бұл өндіріс үлгілері прототиптерден мықты фюзеляжға, қарапайым шассиге және қуаттырақ қозғалтқыштарға ие болды.
In 1931, the Detroit Aircraft Corporation, parent company of the Lockheed Aircraft Company, built a two seat single engined fighter aircraft based on the Lockheed Altair high speed transport as a private venture. The prototype, the Detroit Lockheed XP 900, flew in September 1931 and was purchased by the United States Army Air Corps as the Lockheed YP 24. Its performance was impressive, being faster than any fighter then in service with the Air Corps, and an order for five Y1P 24 fighters and four Y1A 9 attack aircraft was placed for the new aircraft, despite the loss of the prototype on 19 October 1931. The Detroit Aircraft Corporation went into bankruptcy eight days later, however, leading to the cancellation of the contract. When the Detroit Aircraft Corporation failed, the chief designer of the YP 24, Robert J. Woods was hired by Consolidated Aircraft. First to fly was the Y1P 25, which was delivered to the Air Corps on 9 December 1932. It demonstrated promising performance, reaching a speed of at 15000 feet (4572 m), but was destroyed in a crash on 13 January 1933, killing its pilot, Capt. Hugh M. Elmendorf (whose name was later given to Elmendorf Air Base in Alaska). The Y1A 11, armed with four forward firing machine guns instead of the two of the Y1P 25 and racks for of bombs, was delivered to Wright Field on 5 January 1933. On 20 January 1933, the Y1A 11 disintegrated in midair, killing pilot Lt. Irvin A. Woodring. Despite the loss of both prototypes in a week, on 1 March 1933, the Air Corps placed an order for four P 30 fighters and four A 11 attack aircraft. These production variants differed from the prototypes in having stronger fuselages, simplified undercarriages and more powerful engines.
Пайдалану тарихы
Бірінші P 30 1934 жылдың қаңтарында жеткізілді. Осыған қарамастан, 1934 жылдың 6 желтоқсанында АҚШ Әуе корпусы тағы 50 P 30A-ға тапсырыс берді. Олар үш қабыршақты өзгермелі қанат пернесімен және экипажға оттегімен жабдықталған, қуатты V 1570 61 қозғалтқыштарымен жабдықталған. 1936 жылдың 17 қазанында лейтенант Джон М. Стерлинг ұшқан PB 2A Митчелл Трофи әуе жарысында жеңіске жетті. PB 2A сол кездегі аз ұшақтардың бірі болғандықтан, ұшқыштар қондыру шассин түсіруді ұмытып кеткенде, олар жиі "дөңгелексіз" қонғанда зақымдалады. Бір PB 2A бір орынды конфигурацияға PB 2A Special ретінде өңделді, ол 1936 жылы Боинг P 26 Peashooter-ді алмастыруға арналған жаңа истребитель үшін Әуе корпусының бәйгесіне қатысты. Ол басқа бәсекелестерге қарағанда ірі және ауыр болды, сондай-ақ әлдеқайда қымбатқа түсті. Ол сынақ барысында апатқа ұшырады, нәтижесінде Seversky P 35 өндіріске жіберілді. Бір А 11 жаңа Allison XV 1710 7 қозғалтқышымен XA 11A сынақ ұшағына айналдырылды.
The first P 30 was delivered in January 1934. Despite these concerns, on 6 December 1934, the U. S. Air Corps placed an order for a further 50 P 30As, with more powerful V 1570 61 engines driving a three bladed variable pitch propeller and with oxygen supplies for the crew. On 17 October 1936, a PB 2A flown by Lt. John M. Sterling won the Mitchell Trophy air race with a speed of Since the PB 2A was one of the few aircraft at the time to have retractable landing gear, they were frequently damaged in "wheels up" landings when the pilots forgot to extend the landing gear. One PB 2A was modified to a single seat configuration as the PB 2A Special, to compete in a 1936 Air Corps competition for a new fighter to replace the Boeing P 26 Peashooter. It was larger and heavier than the other competitors and was much more expensive. It crashed during testing, with the Seversky P 35 being ordered into production. One A 11 was converted to the XA 11A testbed with the new Allison XV 1710 7 engine.