Батыс Австралияға жер аударылған қылмыскердің өмірі және қоғамдық құрметке қол жеткізуі

Кіріспе

Джеймс Хаслеби (1833 жылы туған, Ұлыбританияның Стамфорд Линкс қаласында; 1903 жылы, Батыс Австралияның Нортгемптон қаласында қайтыс болған) – Батыс Австралияға тасымалданған ағылшын сотталған. Ол колонияға сотталғандардың әлеуметтік танымын жеңу үшін тасымалданған 37 сотталғанның бірі және мектеп мұғалімі болуға, сондай-ақ жергілікті білім беру кеңесінің мүшесі болып сайлануға қол жеткізген төрт сотталғанның бірі болды. Ол Олд-Бейлиде бұрын сотталған болса да, 1893 жылы Нортгемптонның жергілікті сотының кеңсе хатшысы болып тағайындалды. Джеймс Хаслебидің ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ. 1833 жылы туған ол кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді. 1864 жылдың ақпан айында Олд-Бейлиде 1856 жылдың қазан айында Престон қаласында бұрын сотталғаннан кейін үш айыптау бойынша өзін кінәлі деп мойындады және сегіз жылға қатаң түрмеге кесілді. Хаслеби 1867 жылдың шілдесінде «Норвуд» кемесімен Батыс Австралияға тасымалданды. Ол 1868 жылы мерзімінен бұрын босатылды және 1870 жылы шартты кешірім алғанға дейін Нортамның жанындағы Гринхиллс мектебінде сабақ берді. Ол 1872 жылы толық кешірім куәлігін алды. 1873 жылы ол өзін дүкен иесі ретінде жарнамалады және 1873 жылдың қазан айында Авон Бридж қонақ үйін жалға алды. Ол өзінің бизнесінде бірнеше мерзімінен бұрын босатылған сотталғандарды жұмысқа орналастырды. 1873 жылы ол Элиза Барлоуға үйленді, олардың жеті баласы болды. Хаслеби Нортам фермерлер клубының құрметті хатшысы болды және 1874 жылы жергілікті білім беру кеңесінің мүшесі болып сайланды. Бұл беделді және құрметті орган, оның мүшелігіне тек үш сотталған адам қол жеткізді: Дэниел Коннор, Малахи Мигер және Герман Молл. Ол сонымен қатар екінші кооперативтік Нортам ұн фабрикасын құруға бағытталған жобаға қатысты. Хаслебидің Авон Бридж қонақ үйін жалға алуы, өкінішке орай, жалпы Австралияда және әсіресе Нортамда тыйымшылық қозғалысының күшеюімен бірге болды және 1875 жылдың желтоқсанына қарай ол төлемсіз қалды. Қонақ үй иесі сатқаннан кейін ол мұғалімдікке қайта оралды. Жаңа иесі бұдан да сәтсіз болды және 1881 жылы қонақ үй жабылды. 1876 жылдан бастап Хаслеби Тудидің оңтүстік-шығысындағы Дамбартон қаласында, 1877 жылға дейін мектеп жабылғанға дейін сабақ берді. Содан кейін ол 1893 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Нортгемптондағы Гвалла мектебін басқарды. Ол сонымен қатар Нортгемптон жолдар кеңесінің хатшысы, соты кеңсесінің хатшысы және Нортгемптондағы жергілікті сот кеңсесінің хатшысы болып қызмет етті, ал дін қызметкері болмаған жағдайда жергілікті жерлеу рәсімдерін өткізді. Хаслеби Батыс Австралиядағы сотталғандардың өте аз санының бірі болды, ол өзінің айыбының әлеуметтік танымын жеңіп, қоғамда құрметті орынға ие болды. Көптеген құрметті кәсіптер бұрынғы сотталғандар үшін жабық болғанымен, колонияда мұғалімдер жетіспеді, бірақ оларды тарту үшін жеткілікті жалақы төлеуге мүмкіндік болмады. «Бос» сыныптың білімді адамдары мұғалімдік лауазымдарға қызығушылық танытпады, ал бұл лауазымдар білімді сотталғандар үшін тартымды болды, себебі жалақы оларға қол жетімді басқа кәсіптерден төмен емес еді, ал жұмыс белгілі бір дәрежеде құрметке ие болды. Барлығы 39 бұрынғы сотталған Батыс Австралияда мектеп мұғалімі болды. Эриксон (1983) сотталғандардың әлеуметтік танымын біртіндеп жоюда сотталғандардың мектеп мұғалімдерінің пайдалануы маңызды рөл атқарды деп болжады.

James Hasleby (born 1833, Stamford Lincs UK; died 1903, Northampton, Western Australia), was an English convict transported to Western Australia. He was one of only 37 convicts transported to the colony to overcome the social stigma of convictism to become school teachers, and one of only four convicts to be elected a member of a local Education Board. Notwithstanding his previous conviction at the Old Bailey, in 1893 he was appointed Clerk of the Local Court at Northampton. Little is known of James Hasleby's early life. Born in 1833, he worked as a clerk. At the Old Bailey in February 1864 he pleaded guilty to three indictments for embezzlement, after a former conviction at Preston in October, 1856 and was sentenced to eight years penal servitude. Hasleby was transported to Western Australia on board the Norwood, arriving in July 1867. He received a ticket of leave in 1868, and taught at the Greenhills School, now Irishtown, near Northam until receiving a Conditional Pardon in 1870, when he resigned from teaching. He received his Certificate of Freedom in 1872. In 1873 he advertised himself as a storekeeper and in October 1873 leased the Avon Bridge Hotel. He employed a number of ticket of leave convicts in his businesses. In 1873 he married Eliza Barlow, with whom he would have seven children. Hasleby served as Honorary Secretary of the Northam Farmers' Club, and in 1874 was elected a member of the local Education Board. A prestigious and respected body, only three other convicts achieved membership of a local Education Board: Daniel Connor, Malachi Meagher and Herman Moll. He also became involved in a venture that intended to establish a second, co operative, Northam flour mill. Hasleby's leasehold of the Avon Bridge Hotel unfortunately coincided with the rise of the temperance movement in Australia in general, and in Northam in particular, and by December 1875 he became insolvent. With the hotel sold by the owner, he returned to teaching. The new owner was no more successful and in 1881 the hotel was shut down. From 1876 Hasleby taught at Dumbarton, south east of Toodyay, until 1877 when the school closed. He then took over the Gwalla School at Northampton until his retirement in 1893. He also served as Secretary of the Northampton Roads Board, as clerk to the magistrates and Clerk of the Local Court at Northampton and, in the absence of a clergyman, officiated at local funerals. Hasleby was one of a very small number of convicts in Western Australia to overcome the social stigma of his conviction and obtain a respectable position in society. Although most respectable occupations were closed to ex convicts, the colony was desperately short of teachers, yet unable to pay a sufficient wage to attract them. Whereas educated people of the "free" class were not attracted to teaching positions, the positions were attractive to educated ex convicts, for whom the salary was no lower than other vocations open to them, and the job offered a degree of respectability. In total, 39 ex convicts became school teachers in Western Australia. Erickson (1983) has suggested that the use of ex convict school teachers played an important role in the gradual breaking down of the social stigma of convictism.