Ирландияның Корольдік Кеңесі

Кіріспе

Британдық билік кезіндегі үкіметтік орган – Ирландиядағы Оның/Оның Маjestісінің құпия кеңесі, көбінесе Ирландияның құпия кеңесі, Ирландиялық құпия кеңес немесе ертерек заманда Ирландия кеңесі деп аталатын, Дублин қамалының басқару құрылымындағы институт. Ол британ монархының вице-королі болған Ирландияның бас губернаторымен бірлесіп ресми атқарушы билікті жүзеге асырды. Кеңес Ирландияның лордтығында Англияның құпия кеңесінің үлгісімен қалыптасты; ағылшын кеңесі патшаға тікелей кеңес бергендей, ирланд кеңесі де орта ғасырлардағы қуатты лорд-депутат болған вице-корольге кеңес берді. Жаңа заманда кеңес вице-корольдің ықпалынан көбірек беделге ие болды, бірақ 18 ғасырда Ирландия Парламентіне ықпалын жоғалтты. 1800 жылдан кейін Ұлыбритания мен Ирландияның Біріккен Корольдігінде Ирландияның құпия кеңесі мен вице-король лорд-лейтенанттың ресми және рәсімдік билігі болды, ал саясатты қалыптастыру тікелей британдық кабинетке есеп беретін бас хатшының құзырында болды. Кеңеске жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкерлер, судьялар, парламентарийлер және қоғамдық істерді білуі немесе азаматтық құрмет ретінде тағайындалған көрнекті тұлғалар кірді.

Рөл

Англиядағыдай, ортағасырлық патшаның біртұтас кеңесі жекелеген органдарға дамыды, ең кішісі – патшаның (немесе Ирландия жағдайында патшаның өкілінің) сенімді кеңесшілерінің құпия кеңесі. Басқалары – Ирландия Парламентіне айналған үлкен кеңес және уақытша құрылған, орташа мөлшердегі күшті кеңес. Карл I Лорд-депутатқа құпия кеңес комитеттерінің "кемшін жұмыс істеуін" реформалауды бұйырды. Бұл өкілеттік 1711–1714 жылдары Дублинде вигтерді, ал 1835 жылы Коркте оранжистің ықпалынан шеттету үшін даулы түрде қолданылды. Пойнингс заңы (1495) Ирландияның құпия кеңесіне заң шығару процесінде басты рөл берді. Кеңес әрбір жаңа Парламентті шақыру алдында (Халық палатасына жалпы сайлаумен) Парламенттің заң жобаларын Англияның құпия кеңесіне "себептері мен негіздемелері" ретінде мақұлдауға жіберуі керек еді. Бастапқыда барлық заң жобалары Ирландия кеңесі арқылы ұсынылатын, ал Лордтар мен Халық палатасы оларды қабылдауға немесе қабылдамауға құқылы болған, бірақ өзгерте алмайтын. XVIII ғасырда Парламент заң жобасының "негізгі қағидаларын" талқылап, кеңеске оны енгізуге өтініш білдіретін заңдық фикция пайда болды; кеңес әлі де осы "қағидаларды" өзгерте немесе қабылдамауы мүмкін. Жеке заң жобаларын Вильямдық төңкеріске дейін кеңес бастаған. Кеңес біртіндеп екі "себеп пен негіздеме" заң жобасынан басқа заң жобаларын бастауды тоқтатты, олардың бірі әрқашан қаржы заң жобасы болды, оған Халық палатасы өзінің қаржыны бақылау құқығын бұзады деп қарсылық білдірді. Патриоттық партия 1768 жылғы "Құпия кеңес қаржы заң жобасын" жеңіп, парламенттік егемендіктің күшеюіне жол ашты, ол 1782 жылғы Конституцияда бекітілді, ол Ирландияның құпия кеңесін заң шығару процесінен алып тастады. (Британдық құпия кеңесі ирландиялық заң жобаларын ветолау құқығын сақтап қалды, бірақ оларды өзгертуге болмайтын.) Кеңестегі бұйрықтарды бас губернатор құпия кеңестің кеңесімен және келісімімен шығарды. Елизаветадан Карл I-ге дейін Ирландия кеңесі ирландиялық парламенттер арасындағы үлкен үзілістерде заң шығарушылық олқылықты толтырып, Карлдың жеке басқаруы үшін кейінірек қолданылған негіздерге ұқсас негіздемелермен "Мемлекеттік актілерді" қабылдады. Губернатор әдеттегі мәселелер бойынша кеңессіз жарлықтар шығара алатын, бірақ маңызды саяси мәселелерде кеңестің келісімі қажет болды. 1724 жылы Вудтың жарты пенисінің жеңілісінен кейін Ирландияның құпия кеңесі Ирландия Парламентімен бірге британ үкіметіне қарсы шығып, Парламент пен Лорд-лейтенант Лорд Картерет арасында араласудан бас тартты. Ирландия кеңесі Англияның құпия кеңесінен кейін сот функциясын дамытты, 1571 жылдан 1641 жылға дейін Дублин сарайында отырған Касл палатасы соты болды. XIX ғасырда түрлі әкімшілік органдардың шешімдеріне қарсы құпия кеңеске берілген шағымдар заңгерлік тәжірибесі бар кеңесшілердің комитеттеріне жіберілді. Көпшілігі уақытша болды, бірақ Қамқорлық мүліктік соттарына (1849–58) және Ирландияның жергілікті басқару актісіне (1898) қатысты заңмен бекітілген "сот комитеттері" болды. Құпия кеңесшілер вице-корольмен кездесуге құқылы болды, және көптеген адамдар осы қатынас үшін ғана мүше болуға асықты және кеңес жұмысына аз немесе мүлдем қатыспады. XVIII ғасырға қарай 100-ден астам кеңесші болды, олардың көпшілігі кездесулерге қатыспады. Дегенмен, вице-король шешім қабылдауды жеделдету үшін ресми кеңес отырыстарынан бұрын ішкі шеңбермен бейресми кеңес өткізді. 1800 жылғы Одақ актісі Ирландия Корольдігін және оның Парламентін жойғанмен, оның құпия кеңесі (Лорд-лейтенант сияқты) сақталды, ал ирландиялық кеңесті жою немесе оны британдықпен біріктіру туралы баламалы ұсыныстар аз қарастырылды. 1801 жылы Ирландияның бұрынғы бас хатшысы лорд Пелхам британдық ішкі істер министрі болды және оның кеңсесі енді Ирландияға дейін кеңейді деп есептеді, бірақ вице-король Филип Йорк, 3-ші Хардвик графы, 1800 жылғы актілердің ирландиялық кеңеске қатысты үндемеуі оның келісімін үкіметтік бұйрықтарды орындау үшін міндетті деп санайтынын мәлімдеді. Одақ астындағы Ирландияда вице-корольге және Кеңеске жауап беретін кейбір мемлекеттік органдар және Уайтхолл департаменттерінің бөлімдері болды; алайда, коллегиалдықтың жоқтығы Ирландия кеңесінің бәсекелес билік орталығы болуына кедері келтірді. Ирландияның құпия кеңесінің ветеринария бөлімі 1866–72 жылдары құрылған, 1900 жылы Ауыл шаруашылығы және техникалық нұсқаулық департаментінің ветеринария бөліміне айналды. Соңғы уақытта кеңестің атқарушылық рөлі тек ресми және салтанатты болды. 1887 жылғы Қылмыстық заң және іс жүргізу (Ирландия) актісі бойынша кеңес шығарған жарияланымдарға қатысты дау болды, өйткені қол қойғандардың арасында акті бойынша шығарылған үкімдерге шағымдарды тыңдайтын аға судьялар болды. Солтүстік және Оңтүстік үкіметтері техникалық тұрғыдан атқару комитеттері болатын. Сәйкесінше, Солтүстік Ирландияның алғашқы атқару комитетінің мүшелері, Крейвон министрлігі, 1921 жылдың мамыр айында вице-король лорд Фитцалан оларды министрліктеріне тағайындағанға дейін Ирландияның құпия кеңесіне ант берді. Оңтүстік палатасы кворумсыз болған жағдайда, Лорд-лейтенант Оңтүстік Парламентті құпия кеңесшілер комитетімен алмастыра алатын, бұл "Колониялық басқару" деп аталды. Англо-ирландия соғысы кезінде 1921 жылғы Оңтүстік сайлауы Шин Фейннің қатыспаушылары жеңіп алды, және "Колониялық басқару" ережесі қолданылуы мүмкін болды, бірақ Англо-ирландия шартына келісімге келді. Британдықтар бастапқыда нәтижелі уақытша үкіметті "Колониялық басқару" ережесі бойынша тағайындауды үміттенеді, бірақ Шин Фейн министрлері құпия кеңеске ант беруден бас тартатынын түсінді, соның салдарынан 1922 жылғы Ирландия еркін мемлекеті (келісім) актісі Оңтүстік Ирландияға қатысты 1920 жылғы актінің көп бөлігін алмастырды. Кеңестің көптеген құжаттары 1711 жылғы өрт немесе 1922 жылғы Ирландияның мемлекеттік мұражайының қирауы кезінде жоғалып кетті, сондай-ақ 1877 жылы Роллс сериясында жарияланған Ормонд графына тиесілі 1392–3 жылғы мәжілістердің бір бөлігі. 1860 жылдары Джон П. Прендергаст жасаған 1581–1586 жылғы кеңес кітабының тізімі 1967 жылы жарияланды.

As in England, the medieval unitary king's council evolved into distinct bodies, the smallest being the privy council, of senior advisors to the king (or, in Ireland's case, to the king's representative). Others were the great council, which evolved into the Parliament of Ireland, and the afforced council, an ad hoc body of intermediate size. Charles I ordered the Lord Deputy to reform the "negligent meeting" of the privy council's committees. This power was controversially used in Dublin in 1711–1714 to keep out Whigs, and in Cork in 1835 to keep out an Orangeman. Poynings' Law (1495) gave the Irish Privy Council a leading role in the legislative process. Before the council summoned each new Parliament (with a general election to the Commons) it had to submit the Parliament's bills to the Privy Council of England for approval as "causes and considerations" for the summons. Initially, all bills were by the Irish council, and the Commons and Lords could pass or reject, but not amend them. By the 18th century, a legal fiction arose where Parliament debated "heads of a bill" and petitioned the council to introduce it; the council could still amend or reject these "heads". Private bills were always initiated by the council until the Williamite revolution. The council gradually stopped initiating any bills beyond two "causes and considerations" bills, one of which was always a money bill, to which the Commons objected as violating its control of supply. The Patriot Party defeated the 1768 "Privy Council Money Bill", heralding an increase in parliamentary sovereignty which culminated in the Constitution of 1782, which removed the Irish Privy Council from the legislative process. (The British Privy Council retained the right to veto Irish bills, but not to amend them.) Orders in Council were issued by the chief governor with the advice and consent of the Privy Council. From Elizabeth to Charles I, the Irish council filled the legislative gap during long intervals between Irish parliaments by passing "Acts of State", justified on grounds similar to those latterly used for Charles' Personal Rule. The governor could issue proclamations without the council on routine matters, but on important policy questions needed the council's agreement. The 1724 defeat of Wood's halfpence came after the Irish privy council sided with the Irish parliament in opposition to the British government and refused to intercede between parliament and the Lord Lieutenant, Lord Carteret. The Irish council developed a judicial role later than the Privy Council of England, with the Court of Castle Chamber sitting in Dublin Castle from 1571 to 1641. In the 19th century, petitions to the Privy Council against decisions of various administrative bodies were referred to committees of councillors with legal experience. Most were ad hoc, but there were statutory "judicial committees" (comprising current or former senior judges) relating to the Encumbered Estates' Court (1849–58) and Local Government (Ireland) Act 1898. Privy Councillors had a right of audience with the viceroy, and many men were anxious to become members purely for this access and took little or no part in council business. By the eighteenth century, there were over 100 councillors, few of whom usually attended meetings. Nevertheless, the viceroy informally consulted an inner circle before the formal council meetings, in order to expedite decision making. Although the Acts of Union 1800 abolished the Kingdom of Ireland and its parliament, its Privy Council (like the Lord Lieutenant) was retained, alternatives —abolishing the Irish council or merging it with the British one— receiving little consideration. In 1801 Lord Pelham, a former Chief Secretary for Ireland, became British Home Secretary and assumed that his office now extended to Ireland, but viceroy Philip Yorke, 3rd Earl of Hardwicke insisted that the silence of the 1800 acts regarding the Irish council implied that its assent remained obligatory for effecting government orders. Ireland under the Union had a some government bodies answerable to the viceroy and Council and others which were divisions of Whitehall departments; however, a lack of collegiality prevented the Irish council becoming a rival power centre. The Veterinary Department of the Irish Privy Council established 1866–72 became the Veterinary Branch of the Department of Agriculture and Technical Instruction in 1900. Latterly the council's executive role was merely formal and ceremonial. There was controversy over the proclamations issued by the council under the Criminal Law and Procedure (Ireland) Act 1887, since among the signatories were senior judges who might hear appeals against sentences handed down under the act. of which the northern and southern governments would technically be executive committees. Accordingly, the members of the first Executive Committee for Northern Ireland, the Craigavon ministry, were sworn of the Privy Council of Ireland in May 1921 immediately before Lord Lieutenant Viscount FitzAlan appointed them to their ministries. If the Southern Commons was inquorate, the Lord Lieutenant could replace the Southern Parliament with a committee of Privy Councillors, a provision dubbed "Crown Colony government". During the Anglo Irish War the 1921 Southern election was won by abstentionsts of Sinn Féin, and the "Crown Colony" provision seemed likely to be invoked, but a truce was agreed leading to the Anglo Irish Treaty. The British initially hoped the resulting Provisional Government could be appointed under the "Crown Colony" provision, but realised ministers from Sinn Féin would refuse the Privy Council oath, and instead the Irish Free State (Agreement) Act 1922 replaced much of the 1920 act as regards Southern Ireland. Most of the council's records were lost in either a 1711 fire or the 1922 destruction of the Public Record Office of Ireland. and a portion of the 1392–3 proceedings owned by the Marquess of Ormond and published in 1877 in the Rolls Series. A calendar of the 1581–1586 council book made in the 1860s by John P. Prendergast was published in 1967.

Мүшелер

Техникалық тұрғыдан алғанда, кеңестің штаттан тыс мүшелері болған жоқ, себебі тағайындау кеңес отырысында белгілі бір қызметтік антына серт бергеннен кейін патент арқылы жасалған. Дегенмен, белгілі бір лауазымдардағы иелері кеңес отырысында "ант берген" болып саналды. Елизавета I тұсында кеңесшілерге Ирландияның канцлері, Ирландияның қазынашысы, Ирландияның қазынасының бас бароны, Ирландиядағы рөлдердің сақтаушысы, Ирландияның Лорд-бас судьясы, Ирландиядағы жалпы соттардың бас судьясы, бір қарапайым судья, Ирландияның қазынашысының орынбасары және Ирландия шіркеуінің Дублин архиепискобы мен Мейт епискобы кірді. Бас қолбасшы Ирландия кеңесінің мүшесі болды. 19 ғасырға қарай Ирландияның Бас прокуроры, көптеген аға судьялар сияқты, кеңес мүшесі болды; Чарльз Дод оны Англия мен Уэльстегі ұқсас лауазымдармен салыстырды, олар рыцарьдық атақ алды. 1871 жылы Ирландия шіркеуі таратылғаннан кейін Дублин және Арма архиепископтары енді тағайындалмайтын болды. Джеймс II католик Ричард Талботты, Тирконнеллдің 1-ші графы, Лорд-депутат етіп тағайындады және кеңеске, соның ішінде судьялар мен Ричард Нейглге католиктерді тағайындады. Тирконнелл Нейглге қарсылық білдірді, өйткені ол практикалық адвокат ретінде лайықты емес деп есептеді. 1846 жылы Дублиннің католик архиепискобы Даниэль Мюррейге кеңесте орын ұсынылды. Кеңестің хатшысы және Ирландияның құпия мөрінің сақтаушысы лауазымын Мемлекеттік хатшы осы лауазым болған кезде (1560–1802) және одан кейін Ирландияның бас хатшысы атқарды. 18 ғасырға қарай кеңестің хатшысы лауазымы жұмыс істемейтін лауазымға айналды, 1786 жылдан бастап Генри Агар, кейіннен 2-ші виконт Клифден осы лауазымды иеленді. Клифденнің 1836 жылы қайтыс болуынан кейін 1817 жылғы Ұлттық кеңселер (Ирландия) заңы қолданылды, ал аға орынбасар хатшы "Кеңестің бірінші хатшысы, Ушер және Кеңес палатасының сақтаушысы" атанды, бұл лауазымдар 1852 жылы хатшының бас хатшысы лауазымымен біріктірілді. Карл I Англияның құпия кеңесінің регламентін Ирландияға қосымша бұйрықтармен бірге жіберді, оның ішінде "Кеңес алқасында ешкім бас киімімен сөйлемейді, тек Лорд-депутаттан басқа" деген ереже болды. 1655 жылы Протекторат кезінде кеңес Эссекс кейдегі ескі кеден үйіне көшірілді. 1711 жылы болған өрт оның палатасын және мұражайын жойғаннан кейін, кеңес Дублин қамалына Жоғарғы және Төменгі аулаларды байланыстыратын арканың үстіндегі жаңа кеңес палатасына оралды. 1907 жылға қарай кеңестің тұрақты отырыстарына тек Дублинге жақын тұратын мүшелер шақырылатын болды. Ирландияның құпия кеңесінің мүшелері Ұлыбританияның құпия кеңесінің мүшелері сияқты "Абайлап құрметті" (қысқартылған "Rt Hon") атағына ие болды. Жазбаша түрде "PC" немесе "PC (Ire)" әріптері қолданылуы мүмкін, басқа құпия кеңеспен шатастырмас үшін.

Technically there were no ex officio members of the council, as appointment was by letters patent after swearing a specific oath of office at a council meeting. However, holders of certain offices were "sworn of the council" as a matter of course. Councillors in the time of Elizabeth I included the Chancellor of Ireland, Treasurer of Ireland, Chief Baron of the Irish Exchequer, Master of the Rolls in Ireland, Lord Chief Justice of Ireland, Chief Justice of the Common Pleas for Ireland, a puisne judge, the Vice Treasurer of Ireland, and the Church of Ireland Archbishop of Dublin and Bishop of Meath. The Commander in Chief, Ireland was a member. By the 19th century the Attorney General for Ireland was a member as were many senior judges; Charles Dod contrasted this with the equivalent officers in England and Wales, who received knighthoods. After the Church of Ireland's 1871 disestablishment its archbishops of Dublin and Armagh were no longer appointed. James II appointed Catholic Richard Talbot, 1st Earl of Tyrconnell as Lord Deputy and appointed Catholics to the council, including judges and Richard Nagle. Tyrconnell objected to Nagle on the ground that he was undignified as a practicing barrister. In 1846 Daniel Murray, the Catholic Archbishop of Dublin, was offered a place on the council. The role of Secretary of the Council and Keeper of the Privy Seal of Ireland was filled by the Secretary of State while that office existed (1560–1802) and the Chief Secretary for Ireland thereafter. The office of Clerk of the council was by the 18th century a sinecure, held from 1786 by Henry Agar, later 2nd Viscount Clifden. After Clifden's death in 1836, the Public Offices (Ireland) Act 1817 applied, and the senior deputy clerk became "First Clerk of the Council, Usher, and Keeper of the Council Chamber", positions merged in 1852 with that of Chief Clerk to the Secretary. Charles I sent the English Privy Council's rules of order to Ireland with some extra orders including "No man shall speak at the Council Board covered, save only the Deputy." In 1655 during the Protectorate the council moved to the old Custom House on Essex Quay. After a 1711 fire destroyed its chamber and archives, it returned to Dublin Castle to a new Council Chamber above the archway linking the Upper and Lower Yards. By 1907 only members living near Dublin would receive a summons to ordinary meetings of the council. Members of the Privy Council of Ireland were entitled to the style "Right Honourable" (abbreviated "Rt Hon") in the same way as those of the Privy Council of Great Britain. In writing, the post nominal letters "PC" could be used, or "PC (Ire)" to avoid confusion with any other privy council.