Кіріспе
Құранның керемет қасиеттері бар деп санайтын ілім. Ауған крикетшісі. Исламда, ‘и‘жаз (اَلْإِعْجَازُ) немесе Құранның теңдесіздігі – Құранның мазмұны мен формасы бойынша керемет қасиеттері бар деген доктрина, оған ешбір адам сөзі жетіп жата алмайды. Құранның ‘и‘жаз туралы алғашқы еңбектері 9 ғасырда Му‘тазила айналымдарында пайда бола бастады, олар тек оның әдеби жағына назар аударды, және басқа діни топтар тарапынан қабылданып алынды. Құранның ғылыми тұрғыдан керемет екендігі туралы мәлімдемелер соңғы уақыттарда айтыла бастады. Мұхаммедтің осыған қабілетсіздігіне қарамастан, оның оқу-жазу білімі болмағандықтан, осындай жетістіктерге жете алмайтыны, ал осы табысқа тек Құдайдың көмегімен ғана қол жеткізілуі мүмкін деген пікірлер, оның кереметтік екенін нығайтты. Анжелика Нойвирт ‘и‘жаз доктринасының пайда болуына себеп болған факторларды тізімдейді: Құрандағы кейбір қиын аяттарды түсіндіру қажеттілігі; Ислам теологиясындағы «пайғамбарлық дәлелдері» (dâ'il an nubûvva) теориясының пайда болуы аясында, Құранның пайғамбарлар тарихындағы Мұхаммедтің жоғары орнына лайық екенін дәлелдеу, осылайша яһудилер мен христиандарға қарағанда тартыстық үстемдікке ие болу; Ирандық Шу‘убия қозғалысына қарсы тұрған араб ұлттық мақтанышын сақтау және т.б. Құранның поэтикалық құрылымы сонымен қатар, оның аудармаларында қиындықтар туғызатын көптеген аллегориялар немесе жасырын мәні бар екенін білдіреді, сондай-ақ, Құранның әсерін күшейту үшін әртүрлі әдеби тәсілдер мен гиперболалар қолданылады. Хайнц Гроцфельд метафоралық интерпретациялардың артықшылықтары туралы айтады. Осылайша, кейбір мұсылмандар Құранның мәтініндегі түсінікті мағынаға негізделген діни басшылардың қоғамға таңған ережелеріне қарағанда, икемдірек өмір салтын қабылдауы мүмкін, ал Махди, Мужаддид сияқты, немесе Саид Нурси сияқты «таңдалған» деп санайтын діни басшылар, Құранның кейбір аяттарының шын мәнінде өздері туралы немесе олардың істері туралы айтатынын және оларға жақсы хабар жеткізетінін мәлімдеуі мүмкін.
the Afghan cricketer
In Islam, ’i‘jāz (اَلْإِعْجَازُ) or inimitability of the Qur’ān is the doctrine which holds that the Qur’ān has a miraculous quality, both in content and in form, that no human speech can match. The first works about the I'jaz of the Quran began to appear in the 9th century in the Mu'tazila circles, which emphasized only its literary aspect, and were adopted by other religious groups. The scientific miraculousness of the Quran began to be claimed in recent times. The claim that it was a miracle was reinforced by the emphasis that, despite some rumors to the contrary, Muhammad could not have achieved these feats without being able to read and write, and that this success could only come with Divine help. Angelika Neuwirth lists the factors that led to the emergence of the doctrine of I'jaz: The necessity of explaining some challenging verses in the Quran; In the context of the emergence of the theory of "proofs of prophecy" (dâ'il an nubûvva) in Islamic theology, proving that the Quran is a work worthy of the emphasized superior place of Muhammad in the history of the prophets, thus gaining polemical superiority over Jews and Christians; Preservation of Arab national pride in the face of confrontation with the Iranian Shu'ubiyya movement, etc. The poetic structure of the Quran also means that it can contain many allegories or literal mysteries that cause problems in Quran translations, and that some literary arts and exaggerations are used in the Quran to increase impressiveness. Heinz Grotzfeld talks about the advantages of metaphorical interpretations. Thus, some Muslims may adopt a more flexible lifestyle in the face of the rules imposed by religious leaders on society based on the apparent meaning of the expressions of the Quran, and some religious leadersowner of great claims such as being mahdi, mujaddid, or "being chosen" such as Said Nursi, may claim that some verses of the Quran are actually talking about themselves or their works and giving good news to them.
Еліктеушілер
Мұхаммедтің өмірінің соңына қарай және одан кейін Арабияның түрлі аймақтарында бірнеше ер адам мен әйелдер пайда болып, өздерін пайғамбарлар деп мәлімдеді. Мұхаммедтің замандасы Мұсаиләма өзіне уахи түскенін айтты; оның кейбір уахилары жазылып қалған. Ибн әл-Муқаффа Құранды сынаған адам болды және оны ұстап алуға тырысқандығы айтылады. Башшар ибн Бурд (784 жылы қайтыс болған), Әбул Атахия (828 жылы қайтыс болған), Әл Мутанабби (965 жылы қайтыс болған) және Әл Маарри (1058 жылы қайтыс болған) өздерінің шығармалары Құраннан да көркемдік жағынан жоғары тұрады деп мәлімдеді. Шығыстанушы ғалымдар Фридрих Швалли мен Джон Вэнсбро Нөлдекемен ұқсас пікірде болды. Питерс былай деп жазады: "Біз бұл Меккелік шағын саудагердің қалай өлең жазуды үйренгенін білмейміз – көптеген ауызша ақындар, әсіресе ең жақсылары сауатсыз болған." Басқалары Мұхаммед ақындарды жалдаған немесе Құран басқа тілден араб тіліне аударылған деп санайды.