Неміс археологі және шығыстанушысы Эрнст Эмиль Герцфельд
Ernst Herzfeld
Немец археологі, Эрнст Эмиль Герцфельд (1879-1948) – Ирантанушы, ежелгі қазбаларды зерттеген. Ирак, Иран, Сирия, Түркиядағы тарихи орындары туралы мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс археологы Эрнст Эмиль Герцфельд (23 шілде 1879 – 20 қаңтар 1948) – неміс археологы және иранотанушы.
German archaeologist
Ernst Emil Herzfeld (23 July 1879 – 20 January 1948) was a German archaeologist and Iranologist.
Өмір
Герцфельд Ганновер провинциясының Цельде қаласында дүниеге келген. Ол Мюнхен мен Берлинде сәулет өнерін оқыды, сонымен қатар ассириология, ежелгі тарих және өнер тарихы пәндерін үйренді. 1903-1905 жылдары Ассурдағы атақты қазба жұмыстарында Уолтер Андраэге көмекші болды, ал кейін ХХ ғасырдың басында Ирак пен Иранда кеңінен саяхаттады. Ол Түркия, Сирия, Парсы (кейін Иран) және ең бастысы Иракта (мысалы, Бағдад, Ктесифон) көптеген тарихи орындарды зерттеп, құжаттады. 1911-1913 жылдары Самаррада ислам дәуіріне жататын алғашқы қазба жұмыстарын жүргізді. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы әскери қызметтен кейін 1920 жылы Берлинде "Landes und Altertumskunde des Orients" (шамамен: Ежелгі және қазіргі Таяу Шығысты зерттеу) профессоры болып тағайындалды. Бұл әлемдегі Таяу/Орта Шығыстың археологиясы бойынша алғашқы профессорлық қызмет болды. 1923-1925 жылдары Парсыда зерттеулер бастап, елдің көптеген маңызды қираған жерлерін алғаш рет сипаттады. 1925 жылы Тегеранға көшіп, 1934 жылға дейін көбінесе сол жерде тұрды. Ол парсы ескерткіштері туралы заңның жасалуына үлкен үлес қосты және Ахеменидтердің Пасаргада мен Персеполис астаналарында қазба жұмыстарын жүргізді. 1934 жылдың соңында Ираннан Лондонға бір жылға кетіп, бірақ қайта оралмады. 1935 жылы еврей тегіне байланысты Германиядағы лауазымынан кетуге мәжбүр болды және 1936-1944 жылдары Принстонның Жоғары оқу орнының профессоры болды. Ол 1948 жылы Базельде (Швейцария) қайтыс болды.
Herzfeld was born in Celle, Province of Hanover. He studied architecture in Munich and Berlin, while also taking classes in Assyriology, ancient history and art history. From 1903 to 1905 he was assistant to Walter Andrae in the acclaimed excavations of Assur, and later traveled widely in Iraq and Iran at the beginning of the twentieth century. He surveyed and documented many historical sites in Turkey, Syria, Persia (later Iran) and most importantly in Iraq (e. g. Baghdad, Ctesiphon). At Samarra he carried out the first excavations of an Islamic period site in 1911–13. After military service during World War I he was appointed full professor of "Landes und Altertumskunde des Orients" (approximately: Studies of the Ancient and modern Near East) in Berlin in 1920. This was the first professorship for Near/Middle Eastern archaeology in the world. From 1923 to 1925 he started explorations in Persia and described many of the country's most important ruins for the first time. In 1925 he moved to Tehran and stayed there most of the time until 1934. He was instrumental in creating a Persian law of antiquities and excavated in the Achaemenid capitals Pasargadae and Persepolis. He left Iran at the end of 1934 for a year in London but never returned. In 1935 he was forced to leave his position in Germany because of his Jewish descent and became a faculty member of Princeton's Institute for Advanced Study from 1936 to 1944. He died in Basel, Switzerland in 1948.