Кіріспе

Ақыл-ой философиясы

Триализмді Джон Коттингем Декарттың ақыл-дене дуализміне балама түсіндіру ретінде ұсынды. Триализм ақыл мен дененің екі субстанциясын сақтайды, бірақ ақыл мен дененің бірігуіне жататын үшінші субстанцияны – сезімді қосады. Бұл адамдар сияқты ойланбайтын жануарларды қарапайым автоматтар емес, сезімдері бар тірілер деп қарауға мүмкіндік береді.

Өмірбаян

Коттингем бұл терминді Декарттың сезім мен қиял туралы есептері оның ресми дуализмін қатты күш түсіргенін байқағаннан кейін енгізді: "Осының ішінара нәтижесінде, біз Декарттың адам психологиясы туралы жазбаларында екі емес, үш ұғымның топтасуын көбінесе кездестіреміз – дуализм емес, «триализм» деп аталатын нәрсе". Коттингемге сәйкес, Декарт сезімнің үшінші ұғымын "ой мен кеңістікпен бірге, оны жеке субстанция ретінде бекітпестен" қосты. Дэниел Гарбер және Тад Шмалц сияқты ойшылдар бұл пікірді Декарт пен Богемияның Елизавета ханшайымы арасындағы хат алмасудан алынған хатты келтіре отырып қолдады, ол Декарттың дуалистік көзқарастан бас тартып, ойын өзгерткенін көрсетті.

Христиандық триализм

Христиандық триализм – адамдарда үш жеке мән (дене, жан, рух) бар деген сенім, ол 1 Салоникалықтарға 5:23 аятты тікелей түсіндіруге негізделген: «Әрі тыныштық Құдайы сендерді толығымен қадірлі қылсын, және сендердің рухыңдар, жандарыңдар және денелеріңдер біздің Иеміз Иса Мәсіх келгенше кінәсіз сақталсын деп Құдайдан тілеймін». Бұл сенім жанның дене мен рухтың біртұтастығында екенін көрсетеді, бұл оны философиялық триализммен сәйкес етеді. Дегенмен, евангелист Кеннет Коуплендті Ханк Ханеграфф сияқты сыншылар, триализмді Құдайдың әрбір жанына (Үштікке) таратып, жалпы сегіз мәнге жеткізгені үшін сынады.