Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық шабуыл жоспары
Proposed British offensive during World War II
"Екатерина" операциясы – 1940 жылдың басында Ұлыбритания Корольдік теңіз флоты жүзеге асыруды жоспарлаған Балтық теңізіндегі шабуыл. Оның мақсаты – Германияның Кеңес Одағы, Швеция, Финляндия, Эстония және Латвиямен теңіз жолымен жүзеге асыратын саудасын кесу еді. Атап айтқанда, мақсат – Швециядан Германияға темір кенінің тасымалдануын тоқтату болды. Жобаның бастамашысы Адмиралтействоның бірінші лорды Уинстон Черчилль, ал жоспарлауды флот адмиралы Лорд Корк басқарды. Оқиғалардың өрбуі жоспарланған операцияны тоқтатуға алып келді.
Operation Catherine was a proposed Baltic Sea offensive by the United Kingdom's Royal Navy to be undertaken in early 1940. It aimed at interdicting German seaborne commerce with the Soviet Union, Sweden, Finland, Estonia and Latvia. In particular, an objective was to stop the flow of Swedish iron ore to Germany. The driving force behind the project was the First Lord of the Admiralty Winston Churchill, and the head of planning was Admiral of the Fleet Lord Cork. Events overtook the proposed operation and resulted in its cancellation.
Жоспар
Черчилль маңызды теңіз күштері эскадрильясын ұсынды: үш "Азаттық" классындағы линкор, бір әуе кемесі, бес крейсер, екі эсминец флотилиясы, су асты кемелері және қосалқы көмекші кемелер. Линкорлар әуе және су асты шабуылдарына қарсы тұру үшін, сондай-ақ сайып келген сулардан өту үшін маңызды өзгерістерге ұшырауы керек еді. "Royal Sovereign" кемесіне корпусына үлкен қабырғалар орнатылып, ені 43 метрге дейін жеткізілді. Бұл оның жүзу қабілетін арттырып, палубалық броняны қосып есептегенде, суға бату тереңдігін 3 метрге дейін азайтуға мүмкіндік берді. Оның бас мұнараларының тек екеуі ғана сақталды, бірақ қалған жерлерде осы қарулардың көтерілу бұрышы 30 градусқа дейін жетеді. Жаңа жағдайда оның максималды жылдамдығы шайқас кезінде шамамен 13-14 түйінге жетер еді. Германияның темір кенін тоқтатудан басқа, Черчилль күш көрсетудің скандинавиялық елдерді нацистік Германияға қарсы соғысқа қосылуға ынталандырады деп күтті.
Churchill proposed a substantial naval squadron: three Revenge class battleships, an aircraft carrier, five cruisers, two destroyer flotillas, submarines and supporting auxiliaries. The battleships would need to be significantly modified to resist air and submarine attack to pass through the shallow waters. Royal Sovereign would have been fitted with very large bulges to her hull to make her 140 feet (43 m) wide to increase her buoyancy and thus reduce her draught by 9 feet (3 m) even after the addition of of deck armour (some 2,000 tons of armour would be used in total). Only two of her main turrets would be retained, but elsewhere, the elevation for those guns would be 30 degrees. In the new state, her top speed would have been about 13 14 knots in action. As well as cutting off German iron ore supplies, Churchill anticipated that the show of force would encourage the Scandinavian nations to join the war against Nazi Germany.
Қарсылық
Бірінші теңіз лорды адмирал сэр Дадли Паунд бірнеше себептерге байланысты бұл жоспарға қарсы болды. Зы бронялық қаптама жетіспеді және басқа жерде қажетті еді; үш линкор өте қажет болды, әсіресе Италия мен Жапония да соғыс жарияласа; жоспарда әуе күшінің ықпалы төмен бағаланды; және мұндай эскадрильяның жоғалуы Италия мен Жапонияны соғыс жариялауға түрткі болар еді.
The First Sea Lord Admiral Sir Dudley Pound opposed the plan for several reasons. The armour plating was in short supply and was needed elsewhere; the three battleships were badly needed, particularly if Italy and Japan also declared war; the impact of air power was underestimated in the plan; and the loss of such a squadron would encourage Italy and Japan to declare war.
Күшін жою
Осы нақты дәлелдерге және жалпы қарсылыққа қарамастан, Черчилль Екатеринаны қолдауын күшейтті.
Despite those cogent arguments and widespread opposition, Churchill continued to push hard for Catherine.