Ұлыбританияда 1914 ж. құрылған «Демократиялық Бақылау Одағы» сыртқы саясатқа демократиялық бақылауды қажет етті. Соғысқа қарсы, әскери ықпалға оппозиция.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
20 ғасырдағы британдық араласпаушылық қысым тобы
20th century British non interventionist pressure group
Демократиялық бақылау одағы – 1914 жылы құрылған, сыртқы саясатқа жауапкершілік көзқарасты қадағалау мақсадымен құрылған британдық қысым тобы. Бұл ұйым бейбітшілдікке қарсы болмаса да, үкіметте әскери ықпалға қарсы тұрды.
The Union of Democratic Control was a British pressure group formed in 1914 to press for a more responsive foreign policy. While not a pacifist organisation, it was opposed to military influence in government.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы UDC құрылуының түрткісі болды, оның негізін қалаушылар бұл соғыстың демократиялық бақылаусыз, көбінесе құпия халықаралық келісімдердің нәтижесі деп есептеді. Басты негізін қалаушылар – соғыс жариялауға қарсылық білдіріп, қызметінен кеткен либералдық үкімет министрі Чарльз П. Тревелян және үкіметтің соғыс бюджетін қолдаған кезде Еңбек партиясы төрағасы қызметінен бас тартқан Рамсей Макдональд болды. Одақты құруда саяси қайраткер Артур Понсонби, жазушы Норман Ангел және журналист Э. Д. Морел де маңызды рөл атқарды. 1914 жылдың 4 қыркүйегінде таратылған бастапқы хаттан кейін, 17 қарашада құрылтай жиналысы ұйымдастырылды. UDC партиялық емес болғанымен, Либералдық және Еңбек партияларының сол қанатындағы өкілдер басымдық құрды.
The impetus for the formation of the UDC was the outbreak of the First World War, which its founders saw as having resulted from largely secret international understandings which were not subject to democratic overview. The principal founders were Charles P. Trevelyan, a Liberal government minister who had resigned his post in opposition to the declaration of war, and Ramsay MacDonald who resigned as Chairman of the Labour Party when it supported the government's war budget. Also taking a key role in setting up the Union were politician Arthur Ponsonby, author Norman Angell and journalist E. D. Morel. Following an initial letter circulated on 4 September 1914, an inaugural meeting was organised for 17 November. While non partisan, the UDC was dominated by the left wing of the Liberal and Labour Parties.
Кейінгі қызмет
Соғыс аяқталғаннан кейін одақты тарату туралы еш ой жоқ болды және ол 1920 жылдары қызметін жалғастырды. 1924 жылы алғашқы Лейбористік үкіметте он бес министр UDC мүшесі болды. Уақыт өте келе, UDC толыққанды бейбітшілдікке көбірек қолдау көрсетті және Артур Понсонби 1925 жылы UDC қолдауымен «Енді уақыт келді» атты бейбітшілдік манифесін жариялады. Понсонби сондай-ақ «кез келген қару қолданатын үкіметке соғыс қызметін көрсетуден немесе қолдаудан бас тартатындардың» петициясын бастады және 1928 жылы «Соғыс уақытындағы жалғандық» деген кітабын шығарды, онда халық пікірі үгіт-насихатпен қоздырылмаса, әрқашан бейбіт болады деп мәлімдеді. 1930 жылдары UDC-ге Дороти Вудман жетекшілік етті, ол оны антифашистік зерттеулер мен үгіт-насихаттық науқандар жүргізетін ұйым ретінде қайта құрды. Осы кезде ұйымға мүшелік саны күрт азайды. Одақ 1960 жылдарға дейін біршама сақталғанмен, Гарольд Уилсон 1950 жылдары қысқа мерзімге UDC мүшесі болды, бірақ оның ықпалы өте шала болды. 1966 жылы ол таратылды.
At the end of the war, no thought was given to disbanding the Union and it continued to be active through the 1920s. In the first Labour government in 1924, fifteen Government ministers were members of the UDC. As time went on, the UDC became more supportive of outright pacifism and Arthur Ponsonby published his pacifist statement Now is the Time in 1925 under UDC sponsorship. Ponsonby also started a petition of those who "refuse to support or render war service to any government which resorts to arms", and in 1928 published Falsehood in War Time which claimed that public opinion was invariably peaceful unless roused by propaganda. In the 1930s the UDC was led by Dorothy Woodman who reshaped it as an anti fascist research and propaganda campaigning group. Membership was on a steep decline by this point. While the Union continued to exist in some form until the 1960s Harold Wilson was briefly a UDC member in the 1950s it had very little influence. It finally dissolved in 1966.