Базил Камерон: Англиялық дирижердің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Базил Камерон, CBE (18 тамыз 1884 – 26 маусым 1975) – ағылшын дирижері.

Ерте мансап

Ол Базиль Джордж Камерон Хинденберг, 34 Уэйлен-стрит, Рединг қаласында неміс иммигрант отбасының ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі Фредерик Клементс Хинденберг фортепианоны баптаушы болған. Ол 8 жасында скрипканы үйренді және Йорк Минстерінде органшы және композитор Тертиус Нобльмен, содан кейін төрт жыл бойы Берлиннің Хохшшюлесінде оқыды, онда оның скрипка мұғалімдері Жозеф Йоахим және Леопольд Ауэр болды. Англияға оралғаннан кейін 1908 жылы Генри Вудтың Королевалар залы оркестріне, содан кейін Лондон симфониялық оркестріне қосылды. 1912 жылы Хинденберг Торквей курортында дирижерлік қызмет атқара бастады, онда ол Делиус пен Стравинскийдің музыкасын да репертуарға қосты. Ол сондай-ақ Вагнердің (1913) және Штраустың (1914) музыкасына арналған фестивальдарды ұйымдастырып, оркестрдің беделін арттырды. Соғыс кезінде Камерон 1915 жылдың қарашасынан 1918 жылдың тамызына дейін британ армиясында қызмет етті, онда лейтенант шеніне дейін көтерілді және 1918 жылы Булькортта жарақат алды. Соғыстан кейін Камерон көптеген британдық теңіз жағалауындағы курорттарда оркестрлерді басқарды, соның ішінде Брайтон, Гастингс (1923 жылдан) және Харрогейт (1924 жылдан бастап Говард Каррдың орнын басады). Джордж Бернард Шоу мен Перси Грейнгердің мақтаулы пікірлері оның атағын арттырды және Лондонның Корольдік филармониялық қоғамынан шақыруларға әкелді. Кэмеронмен бірге Квинс-холл оркестрінде скрипкашы болған Эрик Коутс оған 1927 жылғы «Төрт жол» сюитасын арнады. Ол Камеронның тапсырысымен жазылған және сол жылы Харрогейтте тұңғыш рет орындалды. 1929 жылы Камерон Харрогейтте толығымен британдық музыка фестивалін ұйымдастырды, онда Бакс, Делиус, Генри Бальфур Гардинер, Джозеф Холбрук, Уильям Херлстон және Питер Уорлоктың шығармалары қойылды. 1930 жылы ол Сан-Франциско симфониясымен қонақ дирижер болды, кейіннен оның музыкалық директоры болуға шақырылды, 1930 және 1932 жылдары ол Исси Добровенмен бірлесіп музыкалық директорлық қызметін атқарды. 1932 жылы ол Сиэтл симфониялық оркестрінің музыкалық директоры болып тағайындалды және 1938 жылдың ақпанына дейін қызмет етті. Кейбір наразылықтарға қарамастан, шығарма көрермендер тарапынан күтпеген ықыласпен қабылданды, ал (The Musical Times) журналының мәліметінше, Гринбаум «үлкен батылдықпен» орындады. Ол басқарған басқа да премьералардың ішінде Е. Дж. Моэранның G мажордағы Серенадасы (1948 жылдың 2 қыркүйегінде) және Алан Буштың Скрипка концерті (1949 жылдың 25 тамызында) бар. 1960 жылдың 31 наурызында Лондон симфониялық оркестрін Корольдік фестиваль залында Вильгельм Бэкхауспен сололық ретінде дирижерлік еткен кезде Кэмерон ауырып, дирижерлікке жалғаса алмады. Ол 1964 жылы 80 жасында зейнеткерлікке шықты. Соңғы концертінде Брамстың №4 симфониясы мен Стравинскийдің Забурлар симфониясы орындалды. Ол екі рет үйленген, бірінші әйелі Фрэнсис Джеймс, екіншісі Филис Маккуин болған, бірақ 91 жасында Леоминстердегі қарттар үйінде қайтыс болды.

He was born Basil George Cameron Hindenberg at 34 Waylen Street, Reading, the son of a German immigrant family. His father, Frederick Clementz Hindenberg, was a piano tuner. He took up the violin at age 8, and studied with the organist and composer Tertius Noble at York Minster, and then for four years at the Berlin Hochschule, where his violin teachers were Joseph Joachim and Leopold Auer. Back in England he joined Henry Wood's Queen's Hall Orchestra in 1908 and then the London Symphony Orchestra. In 1912, Hindenberg began conducting at the resort of Torquay, where he included music by Delius and Stravinsky in the repertoire alongside more popular seaside favourites. He also organised festivals dedicated to the music of Wagner (1913) and Strauss (1914), raising the profile of the orchestra. During the war, Cameron served in the British Army from November 1915 to August 1918, where he rose to the rank of lieutenant and was wounded in action at Bullecourt in 1918. After the war, Cameron led orchestras in many other British seaside resorts, including Brighton, Hastings (from 1923) and Harrogate (from 1924, succeeding Howard Carr). Laudatory reviews by George Bernard Shaw and Percy Grainger increased his renown, and led to London engagements from the Royal Philharmonic Society. Eric Coates, who had been a violinist with Cameron in the Queen’s Hall Orchestra, dedicated his Four Ways Suite of 1927 to him. It had been commissioned by Cameron and was premiered in Harrogate that year. In 1929 Cameron organised an all British festival in Harrogate, including the music of Bax, Delius, Henry Balfour Gardiner, Joseph Holbrooke, William Hurlstone and Peter Warlock. In 1930 he guest conducted with the San Francisco Symphony, and was later invited to become its music director, where from 1930 and 1932 he served as joint music director with Issay Dobrowen. In 1932 he
was appointed music director of the Seattle Symphony Orchestra, where he stayed until February 1938. Despite some underlying hostility the work was received by the audience with unexpected enthusiasm, and (according to The Musical Times) Greenbaum played with "immense courage". Other premieres he conducted at the Proms included E. J. Moeran's Serenade in G (on 2 September 1948) and Alan Bush's Violin Concerto (on 25 August 1949). On March 31, 1960, while conducting the London Symphony Orchestra at the Royal Festival Hall with Wilhelm Backhaus as soloist, Cameron became ill and could not continue. He retired in 1964, aged 80 years, with a final concert featuring the Symphony No 4 by Brahms and the Symphony of Psalms by Stravinsky. He was married twice, first to Frances James, and second to Phyllis MacQueen, but died (unmarried) in a Leominster nursing home, aged 91.