Кіріспе

Британдық дирижер және виолончельші (1899–1970)

Сэр Джон Барбиролли (Джованни Баттиста Барбиролли; 2 желтоқсан 1899 – 29 шілде 1970) – британдық дирижер және виолончельші. Ол ең әуелі Манчестердегі Hallé оркестрінің дирижері ретінде танымал, ол 1943 жылы оркестрдің тарап кетуінен сақтап қалды және өмірінің соңына дейін оған жетекшілік етті. Мансабының басында ол 1936 жылдан 1943 жылға дейін Нью-Йорк филармониясының музыкалық директоры қызметін Артуро Тосканиниден кейін иеленді. Сонымен қатар, 1961 жылдан 1967 жылға дейін Хьюстон симфониясының бас дирижері болды және көптеген оркестрлердің қонақ дирижері ретінде танылды, олардың ішінде BBC симфониялық оркестрі, Лондон симфониялық оркестрі, Филармония, Берлин филармониясы және Вена филармониясы бар. Ол осы оркестрлердің бәрімен бірге жазбалар жасады. Италия және Франциядан шыққан ата-аналарының ұлы Барбиролли кәсіби музыканттар отбасында өсті. Виолончельші ретінде мансабын бастағаннан кейін, 1926 жылдан бастап Британдық Ұлттық Опера компаниясымен, содан кейін Ковент-Гарденнің гастрольдік труппасымен дирижерлік ету мүмкіндігіне ие болды. Hallé оркестріне жетекшілік еткеннен кейін опера театрында жұмыс істеу мүмкіндігі азайды, бірақ 1950 жылдары Ковент-Гарденде Верди, Вагнер, Глюк және Пуччинидің операларын сәтті қойды, нәтижесінде компанияның тұрақты музыкалық директоры болуға шақырылды, бірақ ол бұл ұсыныстан бас тартты. Мансабының соңында ол көптеген опералардың жазбаларын жасады, олардың ішінде EMI үшін 1967 жылы жазылған Пуччинидің «Мадама Баттерфляй» операсы ең танымал болды. Концерт залында да, жазбаларда да Барбиролли Элгар, Делиус және Воан-Уильямс сияқты ағылшын композиторларының музыкасымен тығыз байланысты болды. Оның Малер мен Сибелиус сияқты кеш романтизм өкілдерінің, сондай-ақ Шуберт сияқты классикалық композиторлардың туындыларын интерпретациясы әлі де жоғары бағаланады.

Алғашқы жылдар

Джованни Баттиста Барбиролли 1899 жылдың 2 желтоқсанында Лондонның Холборн ауданындағы Саутгемптон Роуде итальяндық әкесі мен француз анасының екінші баласы және үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Ол туғаннан бастап британ азаматы болды, ал Саутгемптон Роу Bow Bells-тің естілетін аймағында болғандықтан, Барбиролли өзін әрқашан кокней деп есептеді. Оның әкесі Лоренцо Барбиролли (1864–1929) – Венециялық скрипкашы, ол әйелі Луиза Маримен бірге Лондонға қоныстанған. Лоренцо және оның әкесі Миланның Ла Скала оркестрінде ойнаған, олар 1887 жылы «Отелло» премьерасына қатысқан. Лондонда олар Вест-Энд театрларының оркестрлерінде, әсіресе Империя, Лестер сквері оркестрлерінде орындаған. Жас Барбиролли төрт жасында скрипкада ойнауды бастады, бірақ көп ұзамай виолончельге ауысты. Кейін ол бұл шешімді баланың скрипкамен шұғылданып жүріп, айналасымен араласып, «барлығының жолына кедергі келтіруінен» ашуланған әжесінің ықпалымен болғанын айтты, ол оған кішкентай виолончель сатып алып, оның шарқыншалықтарын тоқтатқан. Оның 1910 жылдан бастап Сент-Клемент-Дэнс грамматикалық мектебіндегі білімі Тринити музыкалық колледжіндегі стипендиямен қатар жүрді. Тринити студенті ретінде ол 1911 жылы Король залында виолончель концертімен дебют жасады. Ол 1912 жылдан 1916 жылға дейін оқыды, гармония, контрапункт және теорияны J. B. McEwen-нен, ал виолончельді Герберт Уолленнен үйренді. 1914 жылы ол академияның Чарльз Руб сыйлығын ансамбльде орындағаны үшін бірлесіп жеңіп алды, ал 1916 жылы «The Musical Times» журналы оны «сол жақсы жас виолончельші, мырза Джованни Барбиролли» деп атады. Академия директоры сэр Александр Маккензи студенттерге Равельдің камералық музыкасын орындауға тыйым салды, оны «зиялылыққа зиян келтіретін әсер» деп санады. Барбиролли қазіргі заманғы музыкаға қызығушылық танытты, ол үш әріптесімен бірге Равельдің струнный квартетін Академиядағы ерлер дәретханасының құпиясында жасырын репетициялады. 1916 жылдан 1918 жылға дейін Барбиролли Лондонда бос виолончельші болып жұмыс істеді. Ол былай деп еске алды: «Менің алғашқы оркестрлік жұмысым Куинс Холл оркестрімен болды – мен, бәлкім, ең жас оркестр музыканты болдым, 1916 жылы оларға қосылдым. Бізде үлкен репертуар болды – аптасына алты концерт, күніне үш сағаттан астам репетиция. Сол кезде біз бірге бастап, бірге аяқтағандарымызға қуандық». Queen's Hall оркестрінде ойнаған кезде Барбиролли Бичем және Карл Роза опера компанияларының опера орларында, пианист Этель Бартлеттпен концерттерде, театрлардың, кинотеатрлардың, қонақүйлердің және би залдарының оркестрлерінде орындады, және, оның айтуынша, «көшеден басқа барлық жерде». Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылы Барбиролли армияға қатысып, Саффолк полкінің елордалық капралы болды. Демобилизациядан кейін ол өзінің атының бастапқы түріне оралып, 1922 жылға дейін оны қолданды. Азаматтық өмірге қайта оралғаннан кейін Барбиролли виолончельші ретінде мансабын жалғастырды. Эдвард Элгардың виолончельдік концертімен танысуы 1919 жылы оның премьерасымен басталды, ол Лондон симфониялық оркестрінің қатардағы мүшесі ретінде орындады. Бір жылдан кейін ол концерттің тағы бір орындалуында солист болды. «The Musical Times» журналы: «Синьор Джованни Барбиролли сололық музыканың талаптарына толыққанды жауап бере алмады, бірақ оның орындауы сөзсіз үлкен ләззат сыйлады». 1920 жылы Үш хор фестивалінде ол өзінің алғашқы «Геронтий арманына» қатысты, Элгардың жетекшілігімен, LSO виолончельдерімен бірге. Ол виолончельші ретінде жаңадан құрылған екі струнный квартетке қосылды: Кутчер квартеті, оның бұрынғы студенті Сэмюэл Кутчер жетекшілігімен, және Музыкалық қоғам квартеті (кейін Халықаралық квартет деп аталды), Андре Мангео жетекшілігімен. Ол сондай-ақ Мангео квартетімен бірнеше ерте хабар таратулар жасады.

Бірінші дирижерлік қызметтер

Барбироллидің мақсаты – дирижер болу еді. Ол 1924 жылы әншілер мен ойыншылар камералық оркестрінің гильдиясын құруда басты қозғаушы күш болды, ал 1926 жылы оны Челсидегі Ченил галереясында жаңа ансамбльді жүргізуге шақырды, бастапқыда ол «Ченил камералық оркестрі» деп аталды, бірақ кейін «Джон Барбиролли камералық оркестрі» деп өзгертілді. Барбироллидің концерттері Британдық Ұлттық Опера компаниясының (BNOC) директоры Фредерик Остинге үлкен әсер етті, сол жылы ол компаниямен бірнеше қойылымдарды жүргізуге шақырылды. Барбиролли бұрын ешқашан хор немесе үлкен оркестрді басқарған емес, бірақ оған сеніммен келісуге батылдығы болды. Ол келесі екі жылда BNOC-ке жиі жетекшілік етті және 1928 жылы Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында «Мадам Баттерфляй» қойылымымен дебют жасады. Келесі жылы ол Ковент-Гарденнің халықаралық маусымындағы «Дон Джованни» спектаклінің ашылу салтанатын өткізуге шақырылды, онда Марианно Стабиле, Элизабет Шуман және Хеддл Нэш сияқты актерлер қатысты. 1929 жылы қаржылық қиындықтар BNOC-ті таратуға мәжбүрлегеннен кейін, Ковент-Гарденнің басшылығы бос орынды толтыру үшін гастрольдік труппа құрды және Барбироллиді оның музыкалық директоры және дирижері етіп тағайындады. Компанияның алғашқы провинциялық гастроліне «Die Meistersinger», «Lohengrin», «La bohème», «Мадам Баттерфляй», «Севильский шаштараз», «Тоска», «Фальстаф», «Фауст», «Cavalleria rusticana», «Паглиаччи», «Il trovatore» және ағылшын тілінде алғаш рет қойылған «Турандот» опералары кірді. Компаниямен жасаған келесі гастрольдерде Барбиролли неміс опера репертуарының көп бөлігін, соның ішінде «Der Rosenkavalier», «Tristan und Isolde» және «Die Walküre» операларын жүргізу мүмкіндігіне ие болды. Опералық труппалармен гастрольдік сапарларда Барбиролли концерт залын да естен шығармады. 1927 жылы Сэр Томас Бичемнің орынбасары ретінде ол Эльгардың №2 симфониясын орындау үшін Лондон симфониялық оркестрін жүргізіп, композитордың алғысын алды. Барбиролли Пабло Касальсқа да жылы мақтау айтты, ол оны Хайднның ре мажорлы виолончель концертінде бірге орындаған. Ол Корольдік филармониялық қоғамның концертіне жетекшілік етті, онда Ральф Воан Уильямсқа қоғамның алтын медалі табысталды, сондай-ақ сол кезде сирек орындалатын Густав Малердің музыкасы – Елена Герхардттың орындауындағы «Kindertotenlieder» орындалды. Барбиролли кейін Малердің музыкасын жақсы көре бастағанмен, 1930 жылдары оның дыбысын жұқа деп ойлады. 1932 жылы Hallé оркестрі өзінің тұрақты дирижері Гамильтон Хартидің шетелде дирижерлік қызмет атқаруға кететінін жариялағанда, Барбиролли Хартидің болмаған кезінде оркестрді басқаруға тағайындалған төрт қонақ дирижердің бірі болды: қалған үшеуі Эльгар, Бичем және Пьер Монте. Барбироллидің бағдарламаларына Пурселл, Делиус, Моцарт және Франк сияқты композиторлардың шығармалары кірді. 1932 жылдың маусымында Барбиролли BNOC мүшесі Марджори Парриға үйленді. 1933 жылы ол Шотландия оркестрінің дирижері болып тағайындалды. Ол кезде ол, кейін Шотландия Ұлттық оркестрі болғандай, тұрақты ансамбль емес еді, бірақ жыл сайын шамамен алты айға созылатын маусым өткізді. Барбиролли үш маусым бойы Шотландия оркестрімен жұмыс істеді, «ойнау мен бағдарламаларды жаңартып, ең жағымды пікірлерді жеңіп алды».

Нью-Йорк филармониясы

1936 жылдың көктемінде Нью-Йорк филармониясының басшылығы қиын мәселеге тап болды. Тосканини NBC симфониялық оркестрімен жоғары гонорар табу үшін кетіп қалды. Вильгельм Фуртвенглер оркестрдің шақыруын қабылдады, бірақ ол нацистік үкімет тұсында Германияда тұрып, жұмыс істегендіктен, филармонияның бір бөлігі үшін саяси жағынан қолайсыз болды. Нью-Йоркте наразылық науқанынан кейін ол бұл қызметке кірісе алмайтынын түсінді. Оркестр басшылығы қолда бар теңдес атаққа ие дирижер болмағандықтан, маусымды бөлісу үшін бес қонақ дирижер шақырды. Барбироллиге маусымның алғашқы он аптасы, яғни 26 концерт бөлінді. Одан кейін композитор-дирижерлер Игорь Стравинский, Жорж Энеску және Карлос Чавес екі аптадан дирижерлік етті, соңында Кливленд оркестрінің Артур Родзинскийі сегіз апта дирижерлік етті. Барбироллидің Нью-Йорктегі алғашқы концерті 1936 жылдың 5 қарашасында өтті. Бағдарламада Берлиоз бен Арнольд Бакстың қысқа шығармалары, сондай-ақ Моцарттың (Линц) және Брамстың (Төртінші) симфониялары болды. Он апта ішінде ол Чарльз Мартин Лоффлердің «Менің балалық шағымның естеліктері» атты поэмасы, Анис Фулейханның симфониясы және Филип Джеймстің «Бретт Харт» увертюрасы сияқты бірнеше американдық жаңалықтарды қосты. Сондай-ақ, ол Серж Кусевицкийдің контрабас концертіне дирижерлік етті. Ойыншылар филармония басшылығына Барбироллидің тұрақты қызметке тағайындалуына қуаныш білдірді. Осының нәтижесінде ол 1937–1938 жылдар маусымынан бастап үш жылға музыкалық директор және тұрақты дирижер болуға шақырылды. Кәсіби өміріндегі осы үлкен өзгерістермен қатар, Барбироллидің жеке өмірі де өзгерді. Оның некесі ұзаққа созылмады; төрт жыл ішінде ол Марджори Барбироллимен бөлек тұрды. 1938 жылы ол оның қашып кетуіне байланысты ажырасуға талап қойды. Сотқа шағым түспеді, ал 1938 жылдың желтоқсанында ажырасу туралы шешім қабылданды. және Бриттеннің «Синфония да Реквием» және «Скрипка концерті»; ол сондай-ақ Жак Ибер, Юджин Гуссенс және Артур Блис, сондай-ақ Сэмюэл Барбер, Димс Тейлор және Дэниел Грегори Мейсон сияқты американдық композиторлардың шығармаларын ұсынды. Ол ұсынған жаңа шығармалар авангардтық болмаса да, консервативті абоненттік аудиторияны алаңдатты, ал алғашқы жылдары билет сатудың өсуінен кейін сату төмендеді. Барбиролли сондай-ақ «Граммофон» журналында «Нью-Йоркте оны қызметінен кетіруді қалаған мүдделі тараптардың қатал баспасөз науқанына» тап болды. Басты сыншы Олин Даунс Барбироллидің тағайындалуына бастапқыда қарсы болды, «біз шевинизмді жек көреміз» дегеніне қарамастан, «туған дирижерлерге» басымдық беру керек деп талап етті. Даунс филармонияға наразы болды: Барбиролли тағайындалғанға дейін Даунс оркестрдің беделді жексенбілік хабарларын түсіндіретін комментатор ретінде жұмыстан босатылды. Ол және композитор Виргиль Томсон Барбиролли туралы үнемі кемсітіп жазып, оны Тосканинимен салыстырып отырды. Оркестр басшылығы 1940 жылы Барбироллидің тағайындалуын жаңартты. 1942 жылы екінші келісімшарты аяқталар кезде, оған 1943–1944 жылдар маусымында 18 концерт ұсынылды, ал Лос-Анджелес филармониясы оны өзінің дирижері болуға шақырды, бірақ ол Англияға қайтуға шешім қабылдағандықтан, ұсынысты қабылдамады. Барбироллидің кетуінің бірінші себебі жергілікті музыкалық саясат болды. Кейінірек ол былай деді: «Ондағы Музыканттар одағының жаңа ережесіне сәйкес, барлық адам, тіпті солистер мен дирижерлер де, мүше болуға тиіс. Хоровиц, Хайфец және басқалар бұған қатты таңғалды, бірақ олар көп нәрсе істей алмады. Олар сондай-ақ дирижерлердің американдық азамат болу керектігін айтты. Мен соғыс кезінде де, басқа уақытта да мұны істей алмаймын». Ол оралғаннан кейін көп ұзамай Hallé Orchestra-дан дирижер болуға шақырылды. Оркестр музыканттар жетіспегендіктен құлау қаупіне ұшырады, сондықтан Барбиролли оған көмектесу мүмкіндігін пайдаланды. Барбироллидің ұшағы аман-есен қонды, ал Говардтың ұшағы түсіріліп құлады. Hallé басқармасы өз оркестрінің Ливерпуль филармониясының үлгісін қабылдауы керек деп шешті, оны Hallé-дің бұрынғы дирижері Малкольм Сарджент толық уақытты, тұрақты оркестрге айналдырды. Би-би-симен бөліскен ойыншылардың төртеуі ғана Hallé-ге қосылуды таңдады. «Таймс» газеті кейін Барбироллидің оркестрмен алғашқы әрекеттері туралы былай деп жазды: «Бірнеше ай бойы үздіксіз сынақтардан өтіп, ол Hallé-ді қайта құрды, музыкалық біліміне қарамастан, кез келген жақсы ойыншыны қабылдады – ол мектеп оқушысынан бастап, мұғалімнен, Манчестер аймағындағы мыс құбырлары мен әскери оркестрлерден алынған музыканттарды тапты. Жаңадан туған Hallé-нің алғашқы концерті Hallé-нің ұлы репутациясына сай келді». Басқа да елдердегі сыншылар, тыңдаушылар және музыканттар Барбиролли басшылығымен оркестрлерінің орындалуының жақсарғанын байқады. Кейін ол өзінің оқыту шеберлігін Корольдік музыка академиясына жеткізіп, 1961 жылдан бастап студенттік оркестрге жетекшілік етті. Барбиролли беделді және жоғары жалақылы дирижерлік қызметтерге қатысудан бас тартты. 1950 жылдардың басында Би-би-си оны Би-би-си симфониялық оркестріне тартуға тырысты. Сондай-ақ 1950 жылдардың басында Корольдік опера театрының басшысы Дэвид Вебстер оны музыкалық директор етіп тағайындауды қалады. Барбиролли Вебстер үшін алты операға дирижерлік етті: «Турандот», «Аида», «Орфей және Эвридика», «Тристан және Изольда», «Богема» және «Мадам Баттерфляй» (1951–1953), бірақ ол Hallé-ден тартылуға келіспеді. Оның биографы Чарльз Рейд былай деп жазды: «Оның Манчестердегі патшалығы – шынымен патшалық. Ол бағдарламаларын таңдауда шектеулі емес. Жалпы айтқанда, ол тек сүйетін нәрселерді дирижерлік етеді. Оның патшалығы дирижер үшін жұмаққа жақын». Дегенмен, 1958 жылы оркестрді жаңарып, жыл сайын 75 концертке дейін дирижерлік еткеннен кейін, ол жеңілдетілген кестеге келісті, бұл оған басқа оркестрлермен қонақ дирижер ретінде көбірек өнер көрсетуге мүмкіндік берді. Ол Вена мемлекеттік операсында және Рим опера театрында «Аиданы» 1969 жылы дирижерлік етті. 1960 жылы ол Техас штатындағы Хьюстон симфониялық оркестрінің бас дирижері болуға Леопольд Штоковскиден кейін шақыруды қабылдады, ол 1967 жылға дейін қызмет етті, Hallé шаралары арасында көктемнің басында және күздің соңында жыл сайын 12 апта дирижерлік етті. 1961 жылы ол өмірінің соңына дейін Берлин филармониялық оркестрімен тұрақты қарым-қатынас жасады. 1958 жылғы бірінші промоушен концертінде Барбиролли және Hallé оркестрі Чарльз Hallé-нің оркестрмен алғашқы концертінің (1858) көшірмесін орындады. Барбироллидің соғыстан кейінгі жылдарында жаңа музыкаға деген қызығушылығы төмендеді, бірақ ол және Hallé Челтнем фестивалінде үнемі өнер көрсетіп, Уильям Алвин, Ричард Арнелл, Артур Бенджамин, Питер Расин Фрикер, Гордон Якоб, Алан Равсторн, Кеннет Лейтон және басқалардың дәстүрлі стильдегі жаңа шығармаларын орындады. 100 жылдығына орай 1958 жылы Hallé бірнеше жаңа шығармаларға тапсырыс берді және Уолтонның виртуоздық дивертименті «Партитаның» британдық премьерасын өткізді. Барбиролли көбінесе стандартты симфониялық классикалар, ағылшын композиторларының шығармалары және кейінгі романтикалық музыка, әсіресе Малердің музыкасына назар аударды. Ол оркестрдің лауреат дирижері болып тағайындалды. Соңғы жылдары ол шығарманың толыққандылығына қарағанда егжей-тегжейге көбірек назар аударуға бейімділігі байқалды. Оның адал досы және жанкүйері сыншы Невилл Кардус 1969 жылы жеке жазбасында былай деді: «Ол бір фразаны осылай жақсы көреді, оған көп уақыт бөледі, оны махаббатпен қарайды; алдағы жалпы қарқын жоғалады». Оның соңғы жылы, 1970 жыл, жүрек ауруларымен қиын болды; ол сәуір, мамыр, маусым және шілде айларында құлап түсті. Оның соңғы екі концерті 1970 жылғы Кингс Линн фестивалінде Hallé оркестрімен өтті. Ол Эл...

Репертуар және жазбалар

Барбиролли Эльгар, Воган Уильямс және Малердің, сондай-ақ Шуберт, Бетховен, Сибелиус, Верди және Пуччинидің туындыларын орындаушы ретінде, британ композиторларының жаңа туындыларын ынтамен қолдаушы ретінде еске алынады. Воган Уильямс өзінің Сегізінші симфониясын Барбироллиге арнады, оның «Даңқты Джон» лақап аты Воган Уильямстың нотаның басына жазған мына сөздерінен туындаған: «Сүйіспеншілік пен құрметпен, Ральфтен – даңқты Джонға». Барбиролли жеңіл жанрды туындыларды да елемеді. Музыка сыншысы Ричард Осборн Барбироллидің барлық жазбалары Лехардың «Алтын мен күміс вальсінен» басқасы жоғалған жағдайда, «сол кезде оның дирижер болғанын айтуға жеткілікті себеп болар еді» деп жазды. Барбироллидің репертуары көптеген әріптестеріне қарағанда тар болды, себебі ол өзі дирижерлік еткен кез келген туындыны мұқият дайындауға талаптанды. Оның әріптесі, сэр Адриан Боулт Барбироллиді жақсы көріп, оған құрметпен қарады, бірақ оның ұқыптылығын әжуалады: «Біздің бәріміз сіз сияқты болмаймыз, осы нәрселерді зерттеуге айлар жұмсап, одан кейін оларды орындауға бірнеше күн репетиция жасамаймыз. Біздің кейбіреулеріміз үшін бұл тек ойын-сауық». Барбиролли мұндай бейжазымдыққа таң қалды. Оның осы көзқарасын Малер симфонияларына деген құрамы мен қамқорлығы көрсетеді. Оның өмірбаяуын жазған Майкл Кеннеди: «Симфонияларды жазу Малердің өмірін қысқартқандығы ирониялық жағдай, ал оларды орындау Барбироллиге соңғы он жылдығында зор күш салды» деді. Ол Малер симфониясын меңгеруге 18 айдан 2 жылға дейін уақыт кеткенін анықтады және өзінің орындауына дайындалу үшін барлық скрипкалық партияларды сағаттап мұқият иіп жаттықты.

Соғысқа дейінгі кезең

Карьерасының басынан бері Барбиролли жиі жазба жасаған. Жас виолончельші ретінде ол 1911 жылы «Эдисон Белл» үшін төрт жазба жазды, оған әпкесі Роза фортепианода сүйемелдеді. Ал «Кутчер» мен «Музыкалық қоғам» саз квартеттерінің құрамында 1925 және 1926 жылдары Моцарт, Перселл, Воан Уильямс және тағы басқалардың шығармаларын жазды. Дирижер ретінде ол 1927 жылы «Ұлттық граммофоникалық қоғам» («Граммофонның» бөлімшесі) үшін жазба жасауды бастады. Сол кезеңдегі жазбаларының арасында Эльгардың «Струналарға кіріспе» мен «Аллегро» алғаш рет жазылды. Композитор оны тыңдағанда: «Ол шығарманың мұндай үлкен екенін білмеппін», – деді. Эльгар дирижер ретінде кең дискографиясына қарамастан, өзі бұл шығарманы жазбаға түсірген емес. Ал кейбіреулер Барбироллидің «көлемділігі, асылдығы және лирикалық поэзиясы» композиторды бәсекелесуге ынтасыз қалдырды деп болжайды. 1928 жылы Барбиролли «Эдисон Белл» лейблі үшін бірнеше жазба жасады. Сол жылы ол «His Master’s Voice» (HMV) лейблімен ұзақ қарым-қатынас жасады. Ол Бичемді алмастырған LSO концертінен кейін, HMV-нің бас продюсері Фред Гайсберг оған ұсыныс жасады және ол оның компаниясымен келісім шартқа отырды. Гайсбергтің HMV әріптесі Барбироллиді «асыл қазына» деп сипаттады, себебі ол «Шаляпиннің наразылығын тудырмай, Яша Хайфец, Артур Рубинштейн, Фриц Крайслер және Пабло Касальстан мақтау алатын, сондай-ақ «Майстерзінгер» операсынан Квинтеттің ең жақсы жазбасын жасауға жетекшілік ете алатын» еді. 1955 жылы ол «Pye Records» компаниясымен келісімшартқа қол қойды. Ол және «Hallé» оркестрі кең репертуарды жазды және алғашқы стереофониялық жазбаларын жасады. Бұл жазбалар АҚШ-та «Vanguard Records» арқылы таратылды. «Pye Barbirolli» деп аталатын компания құрылды, оның директоры ол болды: бұл келісім компания мен музыканттар арасындағы тең серіктестікті қамтамасыз ету үшін жасалды. Олар көптеген жазбалар жасады, соның ішінде Бетховен, Дворжак, Эльгар, Моцарт, Нильсен, Сибелиус, Малер, Чайковский және Воан Уильямстың симфониялары, сондай-ақ бірнеше концерттер, қысқа оркестрлік шығармалар мен опералық үзінділер жазды. 1962 жылы HMV Барбироллиді қайта оралуға көндірді. Вердидің «Отелло» операсы (1969), Джеймс Маккракен, Гвинет Джонс және Дитрих Фишер-Дискаудың орындауында, сондай-ақ Рената Скотто, Карло Бергонци және Рим операсының күштерімен «Мадам Баттерфляй» операсының жинағы 1967 жылы алғаш рет шыққаннан бері каталогтарда сақталып келеді. Соңғысының әсері соншалықты зор болды, Рим операсының жетекшісі оны «қалаған операңызды, қанша репетиция қажет болса да, қоюға шақырды».