Жаңа Гвинеядағы Екінші Дүниежүзілік Соғыс Шарпындары
New Guinea campaign
Жаңа Гвинея кампаниясы: 1942-1945 жылдары Жапонияның басып алу әрекеттері мен одақтастардың қайтарып алу шайқастары. Аустралия күштерінің үлкен жеңісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыста Жапонияның Жаңа Гвинеяны жаулап алу кампаниялары, ал одақтастардың оны қайтарып алуы.
WWII campaigns by Japan to conquer New Guinea, and by Allies to retake it
Тынық мұхиты соғысының Жаңа Гвинея кампаниясы 1942 жылдың қаңтарынан басталып, 1945 жылдың тамызында соғыс аяқталғанға дейін жалғасты. 1942 жылдың басында Жапония империясы 23 қаңтарда Жаңа Гвинея территориясына, 21 шілдеде Папуа территориясына басып кірді және 29 наурыздан бастап Батыс Жаңа Гвинеяны (Нидерланд Шығыс Үнділерінің бөлігі) жаулап алды. Екінші кезең 1942 жылдың соңынан Жапонияның капитуляциясына дейін созылды, одақтастар – негізінен австралиялық күштер – жапондықтарды алдымен Папуадан, содан кейін Жаңа Гвинеядан, және ақырында Голландия отарларынан тазартты. Кампания Жапония империясы үшін күйреуге ұшырады және ауыр шығындарға әкелді. Тынық мұхиты соғысындағы көптеген кампаниялар сияқты, ауру мен аштық жапондықтардың көбірек өмірін қиды, қарағанда жаудың шабуылы. Жапондық әскерлердің көп бөлігі одақтас күштерімен тікелей қақтығысқа түспеді, олар одақтас теңіз күштерінің тиімді блокадасының салдарынан кесіліп қалды. Гарнизондар тиімді түрде қоршауға алынып, азық-түлік пен медициналық жабдықтармен қамтамасыз етілмеді, нәтижесінде кейбір деректер бойынша, осы кампаниядағы жапондық өлімдердің 97% жауынгерлік емес себептерден болған. Джон Лаффин айтқандай, бұл кампания "Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде одақтас әскерлері үшін ең қиын болған кампаниялардың бірі" болды.
The New Guinea campaign of the Pacific War lasted from January 1942 until the end of the war in August 1945. During the initial phase in early 1942, the Empire of Japan invaded the Territory of New Guinea on 23 January and Territory of Papua on 21 July and overran western New Guinea (part of the Netherlands East Indies) beginning on 29 March. During the second phase, lasting from late 1942 until the Japanese surrender, the Allies—consisting primarily of Australian forces—cleared the Japanese first from Papua, then New Guinea, and finally from the Dutch colony. The campaign resulted in a crushing defeat and heavy losses for the Empire of Japan. As in most Pacific War campaigns, disease and starvation claimed more Japanese lives than enemy action. Most Japanese troops never even came into contact with Allied forces and were instead simply cut off and subjected to an effective blockade by Allied naval forces. Garrisons were effectively besieged and denied shipments of food and medical supplies, and as a result some claim that 97% of Japanese deaths in this campaign were from non combat causes. According to John Laffin, the campaign "was arguably the most arduous fought by any Allied troops during World War II."
Рабаулдың басып алынуы
Жаңа Гвинея үшін күрес 1942 жылдың қаңтар айында жапондықтардың Жаңа Британияның солтүстік-шығыс ұшындағы Рабаул қаласын басып алуымен басталды. Рабаул Симпсон шығанағына көз салады, ол үлкен табиғи тіреуіш және әуежайлар салуға өте қолайлы болды. Келесі жыл ішінде жапондықтар бұл аймақты ірі әуе және теңіз базасына айналдырды. Одақтастар Рабаулға бірнеше бомбалау шабуылдары жасады, сондай-ақ Бугенвилл маңында әрекеттер жүргізді. Рабаулда генерал Хитоси Имамура басқаратын жапондық 8-ші армия Жаңа Гвинея және Соломон аралдарындағы әскери науқандарға жауапты болды. Жапондық 18-ші армия, генерал-лейтенант Хатадзо Адачи басқаруымен, Жаңа Гвинеядағы жапондық операцияларға жауапты болды. Папуаның оңтүстік жағалауындағы колониялық астана Порт-Морсби осы операциялар аймағындағы жапондықтар үшін стратегиялық маңызға ие болды. Оны басып алу одақтастардың негізгі алғы базасын бейтараптандырып қана қоймай, Австралияға шабуыл жасау үшін серпіндік тақта ретінде қызмет етуі мүмкін еді. Осы себептерге байланысты, Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы одақтас күштердің Бас қолбасшысы генерал Дуглас Макартур оны қорғауға бекінді. Макартур сондай-ақ Филиппиннің қайтарылуына қадам саю үшін Жаңа Гвинеяның барлық аймағын басып алуға ниеттенді. 1942 жылдың 25 мамырында Макартур жариялаған Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағының Операциялық нұсқаулығы №7 Порт-Морсби аймағындағы Австралия және АҚШ армиясы, әуе күштері және теңіз күштерінің барлығын Жаңа Гвинея күштерінің бақылауына беруді тапсырды.
The struggle for New Guinea began with the capture by the Japanese of the city of Rabaul at the northeastern tip of New Britain in January 1942. Rabaul overlooks Simpson Harbour, a considerable natural anchorage and was ideal for the construction of airfields. Over the next year, the Japanese built up the area into a major air and naval base. The Allies responded with multiple bombing raids on Rabaul as well as action off Bougainville. The Japanese Eighth Area Army, under General Hitoshi Imamura at Rabaul, was responsible for both the New Guinea and Solomon Islands campaigns. The Japanese 18th Army, under Lieutenant General Hatazō Adachi, was responsible for Japanese operations on mainland New Guinea. The colonial capital of Port Moresby on the south coast of Papua was the strategic key for the Japanese in this area of operations. Capturing it would both neutralize the Allies' principal forward base and serve as a springboard for a possible invasion of Australia. For the same reasons, General Douglas MacArthur, Supreme Commander Allied Forces South West Pacific Area, was determined to hold it. MacArthur was further determined to conquer all of New Guinea in his progress toward the eventual recapture of the Philippines. General Headquarters South West Pacific Area Operational Instruction No.7 of 25 May 1942, issued by MacArthur, placed all Australian and US Army, Air Force and Navy Forces in the Port Moresby Area under the control of New Guinea Force.
Лаэ мен Саламауаны басып алу
Порт-Морсбидің солтүстігінде, Папуаның солтүстік-шығыс жағалауында Хуон шығанағы мен Хуон түбегі орналасқан. Жапондықтар 1942 жылдың 8 наурызында Хуон шығанағындағы Лаэ және Саламауа қалаларына қарсылықсыз енді. Макартур осы аймақты жапондықтарға беруге келіспеген болар еді, бірақ оның қарсы шабуыл жасауға жеткілікті әуе және теңіз күштері болмады. Рабаулдағы және Жаңа Британиядағы басқа да базалардағы жапондықтар мұндай әрекетті оңай жеңе алатын еді (қыркүйек айының ортасына дейін Макартурдың вице-адмирал Артур С. Карпендер басқаратын теңіз күштері 5 крейсер, 8 эсминец, 20 суасты кемесі және 7 шағын кемеден тұрды). Одақтастардың жалғыз жауабы – «Лексингтон» және «Йорктаун» авиатасығыштарынан Оуэн Стэнли таулары үстінен ұшып келген ұшақтардың Лаэ және Саламауаға бомбалау шабуылы болды, бұл жапондықтарды осы аймақтарды нығайтуға итермеледі. Соның салдарынан 1942 жылдың 4-8 мамырындағы Корал теңізі шайқасында одақтастар кемелерде ауыр шығынға ұшырады, бірақ жапондық десант күштерін кері қайтарып, стратегиялық жеңіске қол жеткізді, осылайша Порт-Морсбиге төнген қауіпті, кем дегенде, уақытша жойды. Осы сәтсіздіктен кейін жапондықтар Порт-Морсбиге келесі шабуылдарын екі бағыттан жасауды шешті. Бірінші кезекте, Папуа түбегінің шығыс ұшындағы Милне шығанағында және Хуон шығанағы мен Милне шығанағының арасындағы Папуаның солтүстік-шығыс жағалауындағы Буна ауылында алдыңғы қадамдар құрылатын еді. Бұл екі жерден бірдей – бірі теңізден, бірі құрлықтан – жүргізілетін шабуылдар нысана қалаға бағытталатын еді.
Due north of Port Moresby, on the northeast coast of Papua, are the Huon Gulf and the Huon Peninsula. The Japanese entered Lae and Salamaua, two towns on Huon Gulf, on 8 March 1942, unopposed. MacArthur would have liked to deny this area to the Japanese, but he had neither sufficient air nor naval forces to undertake a counterlanding. The Japanese at Rabaul and other bases on New Britain would have easily overwhelmed any such effort (by mid September, MacArthur's entire naval force under Vice Admiral Arthur S. Carpender consisted of 5 cruisers, 8 destroyers, 20 submarines, and 7 small craft). The only Allied response was a bombing raid of Lae and Salamaua by aircraft flying over the Owen Stanley Range from the carriers Lexington and Yorktown, leading the Japanese to reinforce these sites. In the resulting 4–8 May 1942 Battle of the Coral Sea, the Allies suffered higher losses in ships but achieved a crucial strategic victory by turning the Japanese landing force back, thereby removing the threat to Port Moresby, at least for the time being. After this failure, the Japanese decided on a longer term, two pronged assault for their next attempt on Port Moresby. Forward positions would first be established at Milne Bay, located in the forked eastern end of the Papuan peninsula, and at Buna, a village on the northeast coast of Papua about halfway between Huon Gulf and Milne Bay. Simultaneous operations from these two locations, one amphibious and one overland, would converge on the target city.
Кокода жолы
Буна оңай алынды, себебі одақтастардың онда әскери күштері болған жоқ (МакАртур парашютшілермен шабуыл жасаудың қажеті жоқ екенін білгісі келді, өйткені жапондықтар мұндай күшті оңай талқандайтын еді). Жапондықтар ауылды 1942 жылдың 21 шілдесінде 1500 саяқтан тұратын алғашқы күшпен басып алды, ал 22 тамызға қарай Бунада 11 430 саяқ қарулы күйде болды. Жапондықтардың мақсаты – Оуэн Стэнли таулары арқылы Кокода жолымен солтүстік жағалаудан Порт-Морсбиді басып алып, Австралияны АҚШ-тан оқшаулау болатын. 17 қыркүйекте жапондықтар Порт-Морсбидегі одақтастардың әуежайынан көп алшақтамай Иорибайва ауылына жетті. Австралиялықтар бекем тұрып, 26 қыркүйекте қарсы шабуылға көшті. Тарихшы Сэмюэл Элиот Морисонның сөзінше, "жапондықтардың Кокода жолынан шегінуі дүркіреп кетті. Мыңдаған адам аштықтан және аурудан қаза тапты; қолбасшы Хории суға ұшып кетті". Осылайша Порт-Морсбиге құрлықтан туындаған қауіп толығымен жойылды.
Buna was easily taken as the Allies had no military presence there (MacArthur wisely chose not to attempt an occupation by paratroopers since any such force would have been easily wiped out by the Japanese). The Japanese occupied the village with an initial force of 1,500 on 21 July 1942 and by 22 August had 11,430 men under arms at Buna. The Japanese objective was to seize Port Moresby by an overland advance from the north coast, following the Kokoda Track over the mountains of the Owen Stanley Range, as part of a strategy to isolate Australia from the United States. By 17 September the Japanese had reached the village of Ioribaiwa, just from the Allied airdrome at Port Moresby. The Australians held firm and began their counterdrive on 26 September. According to historian Samuel Eliot Morison, " the Japanese retreat down the Kokoda Track had turned into a rout. Thousands perished from starvation and disease; the commanding general, Horii, was drowned." Thus was the overland threat to Port Moresby permanently removed.
Әуе операциялары
Порт-Морсби Папуадағы операцияларды қолдаған жалғыз порт болғандықтан, оның қорғанысы науқан үшін маңызды болды. Әуе қорғанысы P-39 және P-40 истребительдерінен тұрды. Австралия Корольдік әуе күштерінің (RAAF) радары жапондық шабуылдар туралы жеткілікті ескерту бере алмады, сондықтан қыркүйекте жақсы жабдықпен келген американдық радар бөліміне дейін жағалау күзетшілері мен төбедегі бақылаушыларға сенеуге тура келді. Жапондық бомбалаушылар көбінесе истребительдермен бірге ұшып, P-39 және P-40 истребительдерінің ұстау биіктігінен жоғары – 30 000 фут (9144 м) биіктікте келетін, бұл жапондықтарға әуе шайқасында биіктік артықшылығын берді. Одақтас истребительдерінің шығыны жоғары болды. Маусым айына дейін 20-25 P-39 истребительі әуе шайқасында жойылды, тағы үш ұшақ жерде қирады, ал сегізі апаттық қону кезінде жойылды. Келесі айда кем дегенде 20 истребитель шайқаста жойылды, ал шілдеде сегізі жойылды. Австралиялық және американдық зенитшілердің Біріктірілген зениттік қорғаныс құрамы Порт-Морсбиді қорғауда маңызды рөл атқарды, ол 1942 жылдың 17 тамызына дейін 78 әуе шабуылына ұшырады. Зенитшілердің саны мен шеберлігінің біртіндеп жақсаруы жапондық бомбалаушыларды жоғарырақ биіктікке көтерілуге мәжбүр етті, онда олардың дәлдігі төмендеді, содан кейін тамыз айында түнгі шабуылдарға көшті. Бірақ истребительдер көліктік және бомбалаушы ұшақтарды нысаналары қашықтықта болғанда қорғады. Порт-Морсби және Милн шығанағындағы ұшақтар жапондықтардың Бунада әуе базасын құруына кедергі келтірді және Буна аймағына жапондық күштерді күшейтуге тырысты. Жапондық жер күштері Порт-Морсбиге қарай жылжығанда, одақтас әуе күштері Кокода жолындағы жабдықтау пункттеріне шабуыл жасады. Жапондықтардың жылдамдап салған көпірлеріне P-40 бомбаларымен шабуыл жасалды.
Since Port Moresby was the only port supporting operations in Papua, its defence was critical to the campaign. The air defences consisted of P 39 and P 40 fighters. Royal Australian Air Force (RAAF) radar could not provide sufficient warning of Japanese attacks, so reliance was placed on coastwatchers and spotters in the hills until an American radar unit arrived in September with better equipment. Japanese bombers were often escorted by fighters which came in at 30000 feet (9144 m)—too high to be intercepted by the P 39s and P 40s—giving the Japanese an altitude advantage in air combat. The cost to the Allied fighters was high. Before June, between 20 and 25 P 39s had been lost in air combat, while three more had been destroyed on the ground, and eight had been destroyed in landings by accident. The following month at least 20 fighters were lost in combat, while eight were destroyed in July. The Australian and American anti aircraft gunners of the Composite Anti Aircraft Defences played a crucial role in protecting Port Moresby, which suffered 78 air raids by 17 August 1942. A gradual improvement the numbers and skill of anti aircraft gunners forced the Japanese bombers up to higher altitude, where they were less accurate, and then, in August, to raiding by night. But fighters did provide cover for the transports and for bombers when their targets were within range. Aircraft based at Port Moresby and Milne Bay fought to prevent the Japanese from basing aircraft at Buna, and attempted to prevent the Japanese reinforcement of the Buna area. As the Japanese ground forces pressed toward Port Moresby, the Allied Air Forces struck supply points along the Kokoda Track. Japanese makeshift bridges were attacked by P 40s with bombs.
Милн шығанағының одақтас қорғанысы
Макартурдың Бунаны жапондықтарға беруге шамасы жетпесе де, Милн шығанағына қатысты осыны айтуға болмайды, себебі ол одақтас теңіз күштеріне оңай қолжетімді болды. Маусымның басында АҚШ армиясының инженерлері, австралиялық жаяу әскер және зениттік артиллериялық батарея Гили Гилиге түсірілді, содан кейін әуежай құрылысы басталды. 22 тамызға дейін шамамен 8500 австралиялық және 1300 американдық сол жерде жұмыс істеді. Жапондықтар келді және 25 тамыз – 7 қыркүйек аралығында Милн шығанағы шайқасы басталды. Моррисон нәтижелерді былай баяндайды:
While it was beyond MacArthur's capabilities to deny Buna to the Japanese, the same could not be said of Milne Bay, which was easily accessible by Allied naval forces. In early June, US Army engineers, Australian infantry and an anti aircraft battery were landed at Gili Gili, and work was begun on an airfield. By 22 August, about 8,500 Australians and 1,300 Americans were on site. The Japanese arrived and the 25 August – 7 September Battle of Milne Bay was underway. Morison sums up the results this way:
Д'Энтрекасто аралдары Папуа түбегінің төменгі бөлігінің солтүстік-шығыс жағалауында жатыр. Бұл топтың ең батыс аралы Гуденог, 1942 жылдың тамызында бомбаланған жапондық десанттық кемелерінен қалған 353 сарбаз тарапынан басылып алынды. Оларды құтқаруға жіберілген "Яйой" эсминеці 11 қыркүйекте бомбаға түсіп, батып кетті. 22 қазанда 800 австралиялық әскер жапондықтардың позициясының екі жағына қонды. Қоршауда қалған жапондық гарнизонының қалдықтары 26 қазан күні түнінде су асты кемесімен эвакуацияланды. Одақтастар аралды әуе базасына айналдыруға кірісті.
The D'Entrecasteaux Islands lie directly off the northeast coast of the lower portion of the Papuan peninsula. The westernmost island of this group, Goodenough, had been occupied in August 1942 by 353 stranded troops from bombed Japanese landing craft. The destroyer Yayoi, sent to recover these men, was bombed and sunk on 11 September. A force of 800 Australian troops landed on 22 October on either side of the Japanese position. Beleaguered, the survivors of the Japanese garrison were evacuated by submarine on the night of 26 October. The Allies proceeded to turn the island into an air base.
Буна мен Гонаны одақтастар қайтадан басып алды
Жапондықтардың Жаңа Гвинеяны толық басып алуға жасаған тырабы шешулі түрде тоқтатылды. Макартур Филиппинді қайта басып алуға қадам ретінде аралды азат етуге бекінді. Макартурдың қарсы шабуылы 16 қарашада басталды. АҚШ-тың 32-ші жаяу әскер дивизиясының тәжірибесіздігі, олар жаңа ғана оқу лагерінен шығып, джунглидегі соғысқа дайын болмағандықтан, апатқа ұшырауға жақын болды. Офицерлердің өздеріне сенімсіздігі, атыс шебінде болу керек болғанда тамақ ішу, тіпті батырлықты жоғалту сияқты жағдайлар байқалды. Макартур дивизия командирін қызметтен босатып, 30 қарашада АҚШ I корпусының командирі генерал-лейтенант Роберт Л. Эйхелбергерге «қажет болған жағдайда шайқасуға дайын емес офицерлерді қызметтен алу, батальондарды сержанттарға тапсыру» міндетімен жеке майданға баруды бұйырды. Ол былай деді: «Бунаны ал, не болмаса тірі қайтпа». Генерал-майор Джордж Алан Вази басқаратын Австралияның 7-ші дивизиясы, қайта жандандырылған АҚШ-тың 32-ші дивизиясымен бірге одақтастардың шабуылын қайта бастады. Гона 1942 жылдың 9 желтоқсанында австралиялықтардың, Буна 1943 жылдың 2 қаңтарында АҚШ-тың 32-ші дивизиясының, ал екі үлкен ауылдың арасында орналасқан Санананда 22 қаңтарда австралиялықтардың қолына көшті. «Лилипут» операциясы (1942 жылдың 18 желтоқсаны – 1943 жылдың маусымы) Мильн шығанағынан Оро шығанағына әскер мен жабдық тасымалдаудан тұратын үздіксіз жабдықтау операциясы болды, бұл Мильн шығанағы мен Буна-Гона аймағының арасындағы қашықтықтың жартысынан астам бөлігін құрады.
The Japanese drive to conquer all of New Guinea had been decisively stopped. MacArthur was determined to liberate the island as a stepping stone to the reconquest of the Philippines. MacArthur's rollback began on 16 November. The inexperience of the US 32nd Infantry Division, just out of training camp and unschooled in jungle warfare, was nearly disastrous. Instances were noted of officers completely out of their depth, of men eating meals when they should have been on the firing line, even of cowardice. MacArthur relieved the division commander and on 30 November instructed Lieutenant General Robert L. Eichelberger, commander of the US I Corps, to go to the front personally with the charge "to remove all officers who won't fight if necessary, put sergeants in charge of battalions I want you to take Buna, or not come back alive." The Australian 7th Division under the command of Major General George Alan Vasey, along with the revitalized US 32nd Division, restarted the Allied offensive. Gona fell to the Australians on 9 December 1942, Buna to the US 32nd on 2 January 1943, and Sanananda, located between the two larger villages, fell to the Australians on 22 January. Operation Lilliput (18 December 1942 – June 1943) was an ongoing resupply operation ferrying troops and supplies from Milne Bay to Oro Bay, a little more than halfway between Milne Bay and the Buna–Gona area.
Вау шайқасы
Вау – Папуа түбегінің ішкі аймағындағы ауыл, шамамен Саламауаның оңтүстік-батысында орналасқан. 1920-1930 жылдары алтын асығысы кезінде онда әуежай салынған. Бұл әуежай солтүстік-шығыс Папуа үшін болған шайқастарда австралиялықтар үшін өте маңызды болды. Жапония Гуадалканалдан бас тартқаннан кейін, Порт-Морсбиді басып алу олардың стратегиялық жоспарында одан да маңыздырақ бола бастады. Ваудағы әуежайды басып алу осы процестегі шешуші қадам болды, осы мақсатта 51-дивизия Индокитайдан Рабаулдағы Имамураның 8-ші армиясына ауыстырылды; бір полк 1943 жылдың қаңтар айының басында Лаеге жетті. Сонымен қатар, Буна-Гона шайқасында жеңілген жапон әскерлерінің шамамен 5400 адамы Лае-Саламауа аймағына жеткізілді. Осы күштерге қарсы Австралияның 2/5-ші, 2/6-шы және 2/7-ші батальондары, сондай-ақ подполковник Норман Флидің басқаратын «Канга» күштері тұрды. Австралиялықтар 1943 жылдың 29-31 қаңтарындағы Вау шайқасында жапондық шабуылды дәйбес қайтарды. «Бірнеше күн ішінде жау Вау аңғарынан шегінді, онда ауыр жеңіліске ұшырады және Мубоға дейін қудаланды». Шамамен бір аптадан кейін жапондар Гуадалканалдан толығымен эвакуацияланды.
Wau is a village in the interior of the Papuan Peninsula, approximately southwest of Salamaua. An airfield had been built there during an area gold rush in the 1920s and 1930s. This airfield was of great value to the Australians during the fighting for northeast Papua. Once the Japanese had decided to give up on Guadalcanal, the capture of Port Moresby loomed even larger in their strategic thinking. Taking the airfield at Wau was a crucial step in this process, and to this end, the 51st Division was transferred from Indochina and placed under Imamura's Eighth Area Army at Rabaul; one regiment arrived at Lae in early January 1943. In addition, about 5,400 survivors of the Japanese defeat at Buna Gona were moved into the Lae Salamaua area. Opposing these forces were the Australian 2/5th, 2/6th and 2/7th Battalions along with Lieutenant Colonel Norman Fleay's Kanga Force. The Australians decisively turned back the Japanese assault in the ensuing 29–31 January 1943 Battle of Wau. "Within a few days, the enemy was retreating from the Wau Valley, where he had suffered a serious defeat, harassed all the way back to Mubo " About one week later, the Japanese completed their evacuation of Guadalcanal.
Жапондықтар Вауға қарай жүреді
Генерал Имамура және оның Рабаулдағы теңіз әріптесі, Оңтүстік-Шығыс аймақ флотының қолбасшысы адмирал Джинчи Кусака, Лаэдегі жер күштерін Вауға қарсы соңғы, толыққанды шабуылға дайындау үшін нығайтуға шешім қабылдады. Егер көліктер ауа райы фронтының артында қалып, Бисмарк теңізін қоршаған әртүрлі әуежайлардан келген истребительдердің толық қорғауында болса, Лаеге қабылданатын деңгейдегі шығынмен жетуі мүмкін еді, яғни, ең нашар жағдайда тапсырма тобының жартысы жолда батып кетуі мүмкін. Соғыстың осы кезеңіндегі жапондықтардың амбицияларының төмендегенін көрсетеді, кемедегі жер әскерлерінің 50% жоғалуы қабылданатын деңгейде саналды. Жапондықтардың апатқа ұшырауына үш фактор себеп болды. Біріншіден, олар одақтас әуе күштерінің күшін жеткіліксіз бағалаған. Екіншіден, одақтастар жапондықтардың ірі теңіз десантын дайындап жатқанына көз жеткізгендіктен, әуедегі іздеу-талдау жұмыстарын күшейтті. Ең маңыздысы, генерал-лейтенант Джордж Кенидің басқаруындағы МакАртурдың әуе күштерінің бомбалаушылары жаңа шабуылдық тактиканы қолдануға мүмкіндік беру үшін жаңартылды. Бірнеше Douglas A-20 Havoc жеңіл бомбалаушыларының алғы бөлігіне сегіз 50 калибрлі пулемет орнатылды, баяу қозғалатын кемелерді атқылау үшін. Сонымен қатар, олардың бомба бөлімдері жаңадан ойлап табылған «су сырғанау» (skip bombing) әдісінде қолданылатын 500 фунттық бомбалармен толтырылды. 28 ақпан күні түн ортасында контр-адмирал Масатоми Кимураның басқаруымен сегіз эсминецпен бірге сегіз көлікте 6900 сарбаз Рабаулдан жолға шықты. 1 наурыз күні түске дейін бұлтты ауа райы сақталды, бірақ содан кейін жапондықтар үшін барлығы нашарлап кетті. Ауа райы өзгерді және Кимураның баяу қозғалатын тобы одақтас барлау ұшағымен байқалды. 3 наурызда одақтас бомбалаушылар мен PT катерлері жұмысын аяқтаған кезде Кимура барлық сегіз көлігі мен сегіз эсминецінің төртеуін жоғалтты. Қалған эсминецтермен бірге шамамен 2700 сарбаз Рабаулға қайтып келді. Моррисонның сөзінше, жапондықтар «американдық ұшақтар бақылап отырған суларда кішкентай катерден немесе баржадан үлкен көлікті ешқашан тәуекелге салған жоқ. Оның Вауға қарсы жоспарланған шабуылы бастала да жоқ».
General Imamura and his naval counterpart at Rabaul, Admiral Jinichi Kusaka, commander Southeast Area Fleet, resolved to reinforce their ground forces at Lae for one final all out attempt against Wau. If the transports succeeded in staying behind a weather front and were protected the whole way by fighters from the various airfields surrounding the Bismarck Sea, they might make it to Lae with an acceptable level of loss, i. e., at worst half the task force would be sunk en route. It is indicative of the extent to which Japanese ambitions had fallen at this point in the war that a 50% loss of ground troops aboard ship was considered acceptable. Three factors conspired to create disaster for the Japanese. First, they had woefully underestimated the strength of the Allied air forces. Second, the Allies had become convinced that the Japanese were preparing a major seaborne reinforcement and so had stepped up their air searches. Most important of all, the bombers of MacArthur's air forces, under the command of Lieutenant General George C. Kenney, had been modified to enable new offensive tactics. The noses of several Douglas A 20 Havoc light bombers had been refitted with eight 50 caliber machine guns for strafing slow moving ships. In addition, their bomb bays were filled with 500 pound bombs to be used in the newly devised practice of skip bombing. About 6,900 troops aboard eight transports, escorted by eight destroyers, departed Rabaul at midnight 28 February under the command of Rear Admiral Masatomi Kimura. Through the afternoon of 1 March, the overcast weather held at which point everything began to go wrong for the Japanese. The weather changed direction and Kimura's slow moving task force was spotted by an Allied scout plane. By the time the Allied bombers and PT boats finished their work on 3 March, Kimura had lost all eight transports and four of his eight destroyers. The remaining destroyers with about 2,700 surviving troops limped back to Rabaul. According to Morison, the Japanese " never again risked a transport larger than a small coaster or barge in waters shadowed by American planes. His contemplated offensive against Wau died a borning."
I-Go операциясы
Маршал адмирал Исороку Ямамото императорға Бісмарк теңізіндегі апатты одақтастарға ауқымды әуе шабуылдарымен өтеуге уәде берді. Ол үшін вице-адмирал Джисабуро Озаваның үшінші флот әуе күштеріне Рабаулдағы он бірінші әуе флотын күшейтуге бұйрық берді. Жоғарғы соғыс кеңесіне күш-жігердің маңыздылығын көрсету үшін жоғары лауазымды қызметкерлердің бірнеше ауысуы жасалды: Ямамото мен Озава штабтарын Рабаулға көшірді; сегізінші флоттың қолбасшысы вице-адмирал Гуничи Микава және генерал Имамура штабының бастығы тиісті бас штабтарға кеңес пен түсіндірмелермен Токиоға жіберілді (адмирал Томошиге Самеджима Микаваның орнына сегізінші флоттың қолбасшысы болып тағайындалды). "И-го" операциясы екі кезеңде жүзеге асырылуы тиіс: біріншісі - Төменгі Соломон аралдарына, екіншісі - Папуаға қарсы. Бірінші шабуыл 7 сәуірде Гуадалканал мен Тулаги арасындағы суларда одақтас кемелеріне қарсы бағытталды. 177 ұшақпен бұл Пёрл-Харбордан бергі ең ірі жапондық әуе шабуылы болды. Ямамото содан кейін Жаңа Гвинеяға назарын аударды: 11 сәуірде 94 ұшақ Оро шығанағына шабуыл жасады; 12 сәуірде 174 ұшақ Порт-Морсбиге шабуыл жасады; ал ең ірі шабуылда 14 сәуірде 188 ұшақ Милне-Бейге шабуыл жасады. "И-го" операциясы жапондық басшылығының одақтастар сияқты әуе күшінен сабақ алмағанын көрсетті. Рабаулды алуға тек қана күн сайын жүргізілген қажырлы әуе шабуылдары мүмкіндік берді, бірақ Ямамото үлкен топтардың шабуылдарынан келген зиян Жапонияның терең қорғанысқа дайындалуына одақтастардың жоспарларын тоқтатуға жеткілікті уақыт береді деп ойлады. Сондай-ақ, Ямамото өзінің ұшқыштарының шамадан тыс оптимистік есептерін сөзсіз қабылдады: олар бір крейсер, екі эсминец және 25 транспорт, сондай-ақ 175 одақтас ұшағын жойғанын хабарлады, бұл көрсеткіш әрине күмәнді тудыруы керек еді. Шын мәнінде одақтастардың шығындары бір эсминец, бір жанармай құюшы кеме, бір корвет, екі жүк кемесі және шамамен 25 ұшақтан тұрды. Бұл нәтижелер жұмсалған ресурстарға да, күтілген нәтижелерге де сай келмеді.
Marshal Admiral Isoroku Yamamoto promised the emperor that he would pay back the Allies for the disaster at the Bismarck Sea with a series of massive airstrikes. For this, he ordered the air arm of Vice Admiral Jisaburō Ozawa's Third Fleet carriers to reinforce the Eleventh Air Fleet at Rabaul. To demonstrate the seriousness of the effort to the Supreme War Council, multiple shifts of high ranking personnel were also effected: both Yamamoto and Ozawa moved their headquarters to Rabaul; and Eighth Fleet commander Vice Admiral Gunichi Mikawa as well as General Imamura's chief of staff were sent to Tokyo with advice and explanations for the respective General Staffs (Admiral Tomoshige Samejima replaced Mikawa as Eighth Fleet commander). Operation I Go was to be carried out in two phases, one against the lower Solomons and one against Papua. The first strike, on 7 April, was against Allied shipping in the waters between Guadalcanal and Tulagi. At 177 planes, this was the largest Japanese air attack since Pearl Harbor. Yamamoto then turned his attention to New Guinea: 94 planes struck Oro Bay on 11 April; 174 planes hit Port Moresby on 12 April; and in the largest raid of all, 188 aircraft struck Milne Bay on 14 April. I Go demonstrated that the Japanese command was not learning the lessons of air power that the Allies were. The Allied reduction of Rabaul was only made possible by relentless air strikes that took place day after day, but Yamamoto thought the damage inflicted by a few attacks of large formations would derail Allied plans long enough for Japan to prepare a defence in depth. Also, Yamamoto accepted at face value his fliers' over optimistic reports of damage: they reported a score of one cruiser, two destroyers and 25 transports, as well as 175 Allied planes, a figure that should certainly have aroused some skepticism. Actual Allied losses amounted to one destroyer, one oiler, one corvette, two cargo ships and approximately 25 aircraft. These meager results were not commensurate with either the resources expended or the expectations that had been promoted.