Жаңа Франция сардары және зерттеушісі Легардьер де Сен-Пьер

Кіріспе

Жаңа Франция әскери қолбасшысы, саяхатшы (1701–1755)

Әскери өмір

1724 жылы ол колониялық тұрақты әскерде екінші прапорщик ретінде әскери қызметке қабылданды. Аудармашылық дағдыларының арқасында оның алғашқы активті қызметі оджибва, кри және сиу тайпалары арасында адалдық пен қолдау құруға бағытталды, олар француздерге басқа үнді тайпаларына қарсы болашақ науқандарда көмектесу үшін керек болды. 1734 жылдан 1737 жылға дейін ол Форт-Бьюарноиде (Пепин көлінде, қазіргі Висконсин және Миннесота шекарасында) комендант болды және тайпалық бәсекелестіктердің ортасында қалды. Өзінің және гарнизонының қауіпсіздігінен сескенген ол 1737 жылдың мамыр айында фортты тастап, өртеп жіберді. 1737 жылдан 1740 жылға дейін ол чикаса тайпасына қарсы наурыз жорықтарына қатысты және үндістермен қарым-қатынастағы шеберлігі үшін мақтау алды. 1741 жылы ол лейтенант шеніне көтеріліп, қазіргі Форт-Уэйн, Индиана қаласының жанындағы Майами бекетінің коменданты болды. 1745–1747 жылдары ол Монреальде орналасып, Саратогаға (Нью-Йорк штаты) британдық колониялық поселенің шабуылына дейін көптеген әскери тапсырмаларды орындады. 1747 жылы ол Луи де ла Корнемен бірге Лашин аймағында британдықтар мен олардың үнді одақтастарымен шайқасты. 1748–1750 жылдары ол Форт-Мичилимакинак бекетінде қызмет етіп, капитан шеніне көтерілді. Бұл кезеңде соғысып жатқан үнді тайпалары арасында шатқақ бейбітшілікке келісуге көп күш жұмсалды. 1750 жылы губернатор Ла Жонкьер оны батыс теңізін іздеуге жетекшілік ету үшін батыс қолбасшысы етіп тағайындады, бұл жоба бұрын Пьер Гольтье де Варенн және де Ла Веренрь басқарған, ол 1749 жылы жаңа экспедицияны жоспарлап жатқанда қайтыс болды. Бірақ ол тез арада Ла Верендрийдің ұлдары Луи Жозеф Гольтье де Ла Верендрий және Пьер Гольтье де Ла Верендриймен дауға түсті, олар әкесімен бірге осы жобаға белсенді қатысқан. Сент-Пьер олардың бұрынғы еңбегін мойындап, кешірім сұрады. Ол қызмет еткен кезеңде өте белсенді болды. Ол бірнеше рет Қызыл және Виннипег өзендеріне, сондай-ақ Орман көліндегі Форт-Сент-Чарльз аймағына сапар шекті. Оның штаб-пәтері Форт-Ла-Рэйнде орналасқандығы сөзсіз. Оның басшылығымен кем дегенде бір маңызды бекет құрылды, ол Саскачеван өзеніндегі Форт-Ла-Джонкьер (вероятно, Саскачеванның Нипавин ауданында) болды. Батыс теңізін зерттеу осы кезеңнен кейін көп ұзартылмады. Аңыз бойынша, Форт-Ла-Рэйнге ассинибойн тайпасы шабуыл жасағанда, ол оқ-дәрі қоймасының есігінде тұрып, жалыны бар шаммен, егер олар кетпесе, барлығын жарылқазып жіберемін деп қорқытып, фортты құтқарды. 1753 жылы батыс форттарынан оралғаннан кейін Сент-Пьер Огайо аймағына тағайындалды, онда француз және канадалықтар британдық тері саудагерлерінің экономикалық қаупін сейілту үшін күшті бекіністер салып жатты. Пол Марин де ла Малг екі форт салдырды, олардың ең бастысы Ле Боф форты болды. Мариннің қайтысынан кейін Легардур оның қолбасшылығын өз мойнына алды. Француздық оккупация Вирджиния колониясының назарын аударды, және оның вице-губернаторы Роберт Динвидди жас Джордж Вашингтонды француздердің даулы аумақтан кетуін талап ететін жазбаша бұйрықпен жіберді. Бұл оқиғаның маңыздылығы кейінірек хабаршының танымал болуына байланысты. Тарихқа сәйкес, Вашингтон осы кездесуде Сент-Пьерден әсер алған. 1754 жылы Вашингтон канадалық отрядқа тұзақ құрған экспедицияға жетекшілік еткеннен кейін, Сент-Пьер Форт-Дюкеснен жіберілген отряд құрамында болды, ол Форт-Нецесситте Вашингтонды жеңді. 1755 жылы Жак Монреальден отаршылдар мен үндістердің үлкен тобын алып, Лак-дю-Сен-Сакрем (қазіргі Нью-Йорк штатындағы Джордж көлі) шайқасына қатысты және сол жерде қаза тапты. Бұл әрекеттер француз және үнді соғысының басталуына ықпал етті, содан кейін 1756 жылдың көктемінде соғыс ресми түрде жарияланды. Пьердің Солтүстік Америкадағы Францияға көрсеткен қызметі құнды және кең көлемді болды. Ол Ла-Верендрийдің батыс форттары мен тері саудасындағы логикалық жаңарушысы болды. Әскери іс-қимылдардағы еңбегі үшін ол Сент-Луистің орденімен марапатталды. Ол үйленген, бірақ балалары болған жоқ. Оның әйелі 1757 жылы Люк де ла Корнеге қайта үйленді.

In 1724 he began military service as a second ensign with the colonial regular troops. Because of his skills as an interpreter, his early active duty involved building loyalty and support among the Ojibwa, Cree, and Sioux to assist the French in future campaigns against other Indian tribes. From 1734 to 1737, he was commandant at Fort Beauharnois (on Lake Pepin, along the present day Wisconsin Minnesota border) and caught in the middle of tribal rivalries. Fearing for himself and his garrison, he abandoned and burned the fort in May 1737. From 1737 to 1740 he campaigned against the Chickasaws and drew praise for his skills in dealing with the Indians. In 1741 he made lieutenant and was commandant of the Miami post near what is now known as Fort Wayne, Indiana for a short while. From 1745–1747 he was stationed at Montreal and carried out many military assignments, including a raid on the British colonial settlement of Saratoga, New York. In 1747 he and Louis de la Corne fought the British and their Indian allies in the Lachine area. From 1748–1750 he served at Fort Michilimackinac during which time he was promoted to captain. The whole period was spent negotiating a fragile peace between the warring Indian nations. In 1750 Governor La Jonquière appointed him Western commander to lead in the search for the western sea, a project that had been headed by Pierre Gaultier de Varennes et de La Vérendrye who had died in 1749 while planning a new expedition. He was soon involved in a dispute with two of the La Vérendrye sons, Louis Joseph Gaultier de La Vérendrye and Pierre Gaultier de La Vérendrye, who had been actively involved in this project with their father. To his credit, Saint Pierre recognized their past role and apologized. During his tenure, he was quite active. He travelled several times to the area of the Red and Winnipeg rivers and Fort St. Charles on Lake of the Woods. He no doubt headquartered at Fort La Reine. At least one important post was established under his command; that being Fort La Jonquière on the Saskatchewan River (probably in the Nipawin, Saskatchewan area). The western sea explorations were not expanded much beyond that point. The story goes that when Fort La Reine was invaded by a group of Assiniboines he saved the fort by standing at the door of the powder magazine with a blazing brand and threatening to blow everyone up if they did not leave. Returning from the western forts in 1753, Saint Pierre was assigned to the Ohio Country, where the French and Canadians were building a strong presence in order to deal with the economic threat posed by British fur traders. Paul Marin de la Malgue constructed two forts, the main one being Fort Le Boeuf. After Marin's death, Legardeur took over Marin's command. The French occupation drew attention from the Virginia Colony, and its lieutenant governor, Robert Dinwiddie, sent a young George Washington with a written demand that the French leave the disputed territory. Much has been made of this event because of the later fame of the messenger; history records that Washington was impressed by Saint Pierre in this encounter. After Washington in 1754 led an expedition that ambushed a Canadian party, Saint Pierre was in the party sent from Fort Duquesne that defeated Washington at Fort Necessity. In 1755 Jacques led a large contingent of militia and Indians from Montreal into a battle at Lac du Saint Sacrement (as Lake George, New York was then known) and was immediately killed. These actions contributed to beginning of the French and Indian War with the eventual formal declarations of war in spring 1756. Pierre's service to France in North America was valuable and extensive. He was a logical successor to La Vérendrye in the western forts and fur trade. He was awarded the cross of Saint Louis for his endeavors in military action. He was married but had no children. His widow remarried in 1757, to Luc de la Corne.