Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі Теобальд Шартран (20 шілде 1849 – 16 шілде 1907) – классикалық француз академиялық кескіндемеші және портретші.
French painter
Théobald Chartran (20 July 1849 – 16 July 1907) was a classical French academic painter and portrait artist.
Ерте өмір
Шартран 1849 жылғы 20 шілдеде Францияның Бесансон қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Апелляциялық сот кеңесшісі болған, ал ол империялық ұмтылыстары үшін Төңкеріс кезінде атылған генерал Шартранның сіңілі баласы болған. Анасының тарапынан ол 1792 жылы өз әскерлері өлтірген граф Теобальд Диллонның ұрпағы еді.
Chartran was born in Besançon, France on 20 July 1849. His father was Councilor at the Court of Appeals and he was the nephew of Gen. Chartran who was executed in the Restoration because of his imperialistic tendencies. Through his mother, he was descended from Count Théobald Dillon, who was murdered by his own troops in 1792.
Мансап
1871 жылы Париж архиепискобы Жорж Дарбойдың денесі, "коммунаның қаусары салдарынан қаза тапқан" соңғы құрмет көрсету үшін эксгумацияланды, ал Шартран архиепископты ресми киімінде және катафалкасында бейнелеген сурет салды. Бұл картина көпшілік тарапынан жоғары бағаланды және ол үшін 1877 жылы Римнің Гран-приін жеңіп алды. Оның жеке тұлға портреттері көбінесе бай фондық түс градиентімен ерекшеленеді, мысалы, Эмма Кальвенің Кармен рөліндегі суреті (1894).
In 1871, the body of Georges Darboy, the Archbishop of Paris, "who had perished in the disorders of the commune", was exhumed in order to receive the last honors, and Chartran made a portrait of the Archbishop in his official robes and on his catafalque. This painting was widely admired by the public and for it, he won the Grand Prix de Rome in 1877. His individual subject portraiture is often characterized by a rich background gradient, embodied in Emma Calvé as Carmen (1894).
Президент Рузвельт
1899 жылы Генри Клей Фрик Чартранға Испания-Америка соғысы аяқталғанда бейбітшілік протоколына қол қойылған көріністі суреттеуді тапсырды. 1903 жылғы қазан айында Фрик 20 000 доллар тұратын суретті АҚШ-қа сыйға берді, оны президент Рузвельт қабылдады. 1902 жылы Чартранға 1902 жылы Рузвельт әйелдің және 1901 жылы Элис Рузвельттің портреттерін сәтті аяқтағаннан кейін президент Теодор Рузвельттің ресми портретін салу тапсырылды. "Фигаро" газетіне президентті суретке түсіру тәжірибесі туралы айта отырып, ол "президентті тыныш отыруға көндіру қиын болды. Менде одан бейқам және сүйкімді модель болған емес. Ол бульвардағы адам сияқты француз тілінде еркін сөйлейді, әрі өткір тілді" деді. Чартран "ресми Рузвельтті бейнелеуге тырыспады, керісінше, жеке адамды көрсетуге тырысты". Рузвельт аяқталған суретті көргенде, оны ұнатпады және Ақ үйдің ең қараңғы бұрышына жасырып қойды. Оның отбасы мүшелері оны "мысықтай миулаған" деп атады, себебі ол оны өте әлсіз көрсетті, содан кейін ол суретті жойды және Джон Сингер Саржентті еркектей көрінетін портрет салуға шақырды.
In 1899, Henry Clay Frick commissioned Chartran to create a painting of the scene when the peace protocol at the close of the Spanish–American War was signed in the Cabinet Room. In October 1903, Frick gifted the picture, which had cost $20,000, to the United States, which President Roosevelt accepted. In 1902, Chartran was commissioned to paint President Theodore Roosevelt's official portrait after successfully completing portraits of Mrs. Roosevelt in 1902 and Alice Roosevelt in 1901. In discussing his experience with painting the president to Le Figaro, he said that it "was difficult to get the President to sit still. I never had a more restless or more charming sitter. He speaks French like a boulevardier, and wittily." Chartran "did not try to depict the official Roosevelt, but rather the private man." When Roosevelt saw the final product he hated it and hid it in the darkest corner of the White House. When family members called it the "Mewing Cat" for making him look so harmless, he had it destroyed and hired John Singer Sargent to paint a more masculine portrait.
Жеке өмір
Шартран "танымал әулеттен тегі шыққан" және "әдемі әрі қуатты дауысы бар, сонымен қатар зор лирикалық амбицияға ие болған, алайда ол сахнада мансап құру арқылы оны іске асырмаған" әйелге үйленген. 1900 жылдың қыркүйегінде Шартран Женева көліндегі Веве мен Монтрё қалалары арасында орналасқан бес аралдың бірі – Саланьон аралын ("Күлік аралы" деп те аталады) сатып алды. Аралда ол архитектор Луи Виллардқа флоренциялық вилла мен кішкентай порт салдырды. Сол жерде Шартран танымал тұлғаларды шақырып, әсем кештер мен фейерверктер ұйымдастырды. Ол қайтыс болғаннан кейін аралды орыс графы, Цюрих саудагері, сосын америкалық Мэри Шиллито иеленді. Бүгінде ол Вилла Салагнон деп белгілі. Оның әйелі 1906 жылғы қаңтарда Америкаға соңғы сапары алдында дүние салды. Шартран 1907 жылдың 16 шілдесінде Парижде қайтыс болды.
Chartran was married to a woman who "descended from a famous family" and was "gifted with a voice of sweetness and considerable power and possessed of strong lyric ambition, which, however, she did not gratify by a career on the stage." In September 1900, Chartran acquired the Île de Salagnon (also known as "Swan Island"), one of the five islands on Lake Geneva, located between Vevey and Montreux. On the island, he had a Florentine villa built by architect Louis Villard, as well as a small port. There, Chartran organized sumptuous evenings with illustrious characters and fireworks. When he died, the island was taken over by a Russian count, a Zurich merchant, and then an American, Mary Shillito. Today it is known as Villa Salagnon. His wife died just before his last visit to America in January 1906. Chartran died in Paris on 16 July 1907.