Бразилиялық драматург Ариано Суассуна (1927-2014)

Кіріспе

Бразилиялық драматург (1927–2014)

Ариано Вилар Суассуна (aɾiˈɐ̃nu suɐˈsũnɐ; 16 маусым 1927 – 23 шілде 2014) – бразилиялық драматург және жазушы. Ол "Арммориал" қозғалысын құрушы болды. Пернамбуко Федералды университетінде Студенттік театрды ұйымдастырды. Оның төрт пьесасы түсірілді және ол өзінің заманындағы Бразилияның ең көрнекті драматургтерінің бірі саналды. Сонымен қатар, ол Бразилияның Солтүстік-Шығысы туралы көптеген романдар жазған маңызды аймақтық жазушы болды. Ол цирк аренасында өткен салтанатты шарада құрметті доктор ғылымын алды. Ол, ішінде "Auto da Compadecida" және "A Pedra do Reino" кітаптарының авторы. Ол Солтүстік-Шығыс мәдениетін қорғаушы болды, ал оның шығармалары Солтүстік-Шығыстың халықтық мәдениетіне арналған.

Өмірбаян

Ариано Вилар Суассуна 1927 жылдың 16 маусымында Солтүстік-Шығыс қаласындағы Носса-Сеньора-дас-Невесте (қазір Параиба штатының Жоао-Пессоа астанасы) Жоао Суассуна мен Кассия Вилар Суассунаның ұлы болып дүниеге келді. Келесі жылы әкесі Параиба үкіметінен кетіп, отбасы Акаухан фермасына ("Fazenda Acauã") елсіз далаға көшіп барды. 30 жылғы революция кезінде оның әкесі саяси себептермен Рио-де-Жанейрода қаза тапты және отбасы Тапероаға, Параибаға көшіп барды, онда ол 1933 жылдан 1937 жылға дейін өмір сүрді. Бұл қалада Ариано өзінің алғашқы оқуларын бастады және алғаш рет мамуленголарды (аймаққа тән қол қуыршақтары ойнаған театрлық қойылымдар) және Виола Челленджді көрді, оның "импровизация" сипаты оның театрлық қойылымдарының бір белгісі болды. 1942 жылдан бастап Ресифеде тұрды, 1945 жылы Пернамбукодағы гимназияда және Освальдо Круз орта мектебінде орта білімін аяқтады. Келесі жылы заң факультетіне түседі, онда ол Эрмило Борба Фильомен танысты. Сонымен бірге Пернамбуконың Студенттік театрын құрды. 1947 жылы ол өзінің алғашқы пьесасын жазды, Uma Mulher Vestida de Sol. 1948 жылы оның "Cantam as Harpas de Sião" (немесе "O Desertor de Princesa") пьесасы Пернамбуконың Студент театрымен орындалды. Келесі жылы "Барроның адамдары" қойылды. 1950 жылы заң факультетін бітіріп, Auto de João da Cruz-дың Мартин Пена сыйлығын алды. Өкпе ауруынан айығуы үшін Тапероаға оралуға мәжбүр болды. Ол жерде ол 1951 жылы "Тортурас де ум Корадо" пьесасын жазды және қойды. 1952 жылы ол Ресифеге қайта оралды. 1956 жылға дейін театр өнерінен бас тартпай, заңгерлікпен айналысты. Осы уақыт аралығында O Castigo da Soberba (1953), O Rico Avarento (1954) және O Auto da Compadecida (1955) бүкіл елде қойылды және 1962 жылы Сабато Магалди "Бразилияның ең танымал қазіргі заманғы театрының мәтіні" деп есептеді. 1956 жылы заңгерлікті тастап, Пернамбуконың Федералды университетінде (UFPE) эстетика профессоры болды. Келесі жылы ол Сао-Паулудағы O Casamento Suspeitoso, Cia Sérgio Cardoso және O Santo e a Porca пьесаларын сахналады, 1958 жылы O Homem da Vaca e o Poder da Fortuna пьесасын сахналады, 1959 жылы A Pena e a Lei, Латын Америкасы Театр фестивалінен он жыл өткен соң марапатталды. 1959 жылы Гермило Борба Фильхомен бірге ол "Түнтүстік шығыс халық театрын" құрды, содан кейін "А Фарса да Боа Прегуиса" (1960) және "Касеира е а Катарина" (1962) қойылымдарын қойды. 60-жылдардың басында ол драматург ретінде табысты мансабын тоқтатып, UFPE-де эстетика сабақтарына арнады. 1976 жылы "Анса Кастанха е а Ильха Бразиль: Uma Reflexão sobre a Cultura Brasileira" атты диссертациясын қорғады және 1994 жылы профессорлық қызметінен зейнетке шықты. Федералды мәдениет кеңесінің құрылтайшы мүшесі (1967), ректор Мурило Гимараес тағайындаған, UFPE мәдени кеңейткіш департаментінің директоры (1969). Мәдениетпен тікелей байланысты, 1970 жылы Ресифеде басталды, "Армориалдық қозғалыс", халықтық көріністің дәстүрлі формаларын дамытуға және түсінуге қызығушылық танытты. 1970 жылы 18 қазанда Ресифеде "Тыс ғасырлық солтүстік-шығыс музыкасы – Барокконың армориалы" атты концертімен және графика, сурет және мүсін көрмесімен басталған қозғалысқа қосылуға келетін солтүстік-шығысты іздейтін классикалық музыканың есімдері аталды. Пернамбуко штатының Мәдениет министрі, Мигель Аррес үкіметі (1994–1998). 1958-1979 жылдар аралығында өзі прозалық көркем әдебиетке де арналып, "Романс д'А Педра до Reino e o Príncipe do Sangue do Vai e Volta" (1971) және "Хистория д'О Rei Degolado nas Caatingas do Sertão / Ao Sol da Onça Caetana" (1976) атты романдарды жариялады, ол "Бразилияның халықтық романның қару-жарағы" деп саналады. Армориал квинтеті музыка тобы 1970 жылы құрылған. Ариано Суассуна Сан-Хосе-ду-Белмонтеде (Пэ) салынған, онда саяхат Романс д'А Педра-ду-Рионан, ашық аспандағы ғибадатханадан, әрқайсысының биіктігі 3,50 м болатын, дөңгелекке орналастырылған, қасиетті және беймәлімді бейнелейтін 16 тас мүсіннен тұрады. Алғашқы үшінде Иса Мәсіхтің, біздің ханымның және қаланың қамқоршысы – әулие Жүсіптің бейнелері бар. Параиба мемлекеттік өнер академиясы және Рио-Гранде-ду-Норте федералды университетінің құрмет докторлығы (2000). 2002 жылы Ариано Суассунаның оқиғасы карнавалдың тақырыбы болды, 2008 жылы қайтадан сюжет тақырыбы болды, бұл жолы Сан-Паулудағы самба мектебінің Карнавал Манча-Верде. 2004 жылы ABL қолдауымен Kind Films Дуглас Мачадоның режиссері болып, "The Hinterland: World of Ariano Suassuna" атты деректі фильм түсірді және ол "Sala José de Alencar" кинотеатрында көрсетілді. 2006 жылы Сеара Федералды университетінің Құрметті доктор атағын алды, бірақ оны 10 маусымда, 2010 жылы 83 жасқа толған күніне дейін алды. "Бұл құрметті алуды қаламайтындай көрінуі мүмкін, бірақ жоспарлау мәселесі болды", - деді Ариано, марап...

Ariano Vilar Suassuna was born in the northeastern city of Nossa Senhora das Neves (now João Pessoa capital of the state of Paraíba), on June 16, 1927, son of João Suassuna and Cassia Villar Suassuna. The following year, his father left the government of Paraíba and the family went to live in the wilderness, in Acauhan Farm ("Fazenda Acauã"). During the Revolution of 30, his father was murdered for political reasons in Rio de Janeiro and the family moved to Taperoá, Paraíba, where he lived from 1933 to 1937. In this city, Ariano began his first studies and also watched for the first time mamulengos (kind of theatric plays played by hand puppets that were typical to the region) and a Viola Challenge, whose character of "improvisation" was one of the hallmarks of his theatrical production. From 1942 he lived in Recife, where he finished in 1945, his secondary education at the Gymnasium in Pernambuco and Osvaldo Cruz High School. The following year he began Law School, where he met Hermilo Borba Filho. And along with him, he founded the Student Theater of Pernambuco. In 1947 he wrote his first play, Uma Mulher Vestida de Sol. In 1948, his play, Cantam as Harpas de Sião (ou O Desertor de Princesa) was performed by the Student Theater of Pernambuco. Os Homens de Barro was presented the following year. In 1950, he graduated from the Faculty of Law and was awarded the Martin Pena Award by Auto de João da Cruz. He was forced to move back to Taperoá, to be cured of lung disease. There he wrote the play and set up Torturas de um Coração in 1951. In 1952 he returned to live in Recife. Until 1956, he devoted himself to law, however, without abandoning the theater industry. During this time O Castigo da Soberba (1953), O Rico Avarento (1954) and O Auto da Compadecida (1955), were performed around the country and would be considered in 1962 by Sabato Magaldi "the text of the most popular modern Brazilian theater. " In 1956, he abandoned law to become professor of Aesthetics at the Federal University of Pernambuco (UFPE). The following year he staged his play O Casamento Suspeitoso in São Paulo, Cia Sérgio Cardoso, and O Santo e a Porca, in 1958, was staged his play O Homem da Vaca e o Poder da Fortuna, in 1959, A Pena e a Lei, awarded ten years after the Festival Latinoamericano de Teatro. In 1959, along with Hermilo Borba Filho, he founded the Teatro Popular do Nordeste, which then set up A Farsa da Boa Preguiça (1960) and A Caseira e a Catarina (1962). In the early '60s, he interrupted his successful career as a playwright to devote to the classes in Aesthetics at UFPE. There, in 1976, defends the thesis Habilitation A Onça Castanha e a Ilha Brasil: Uma Reflexão sobre a Cultura Brasileira, Retires as professor in 1994. Founding member of the Federal Council of Culture (1967), appointed by the Rector Murilo Guimarães, director of the Department of Cultural Extension of UFPE (1969). Directly linked to culture, began in 1970 in Recife, the "Armorial Movement", interested in the development and understanding of traditional forms of popular expression. Called names expressive music classical music to seek a northeast to come join the movement, launched in Recife, October 18, 1970, with the concert "Three Centuries of Northeastern Music – the Armorial of the Baroque" and an exhibition of printmaking, painting and sculpture. Secretary of Culture of the State of Pernambuco, Miguel Arraes Government (1994–1998). Between 1958 and 1979, also dedicated himself to prose fiction, publishing the Romance d'A Pedra do Reino e o Príncipe do Sangue do Vai e Volta(1971) and História d'O Rei Degolado nas Caatingas do Sertão / Ao Sol da Onça Caetana (1976), classified by him as "armorial popular Brazilian novel." The music group Armorial Quintet was founded in 1970. Ariano Suassuna built in São José do Belmonte (PE), where the ride is inspired by the Romance d'A Pedra do Reino, an outdoor sanctuary, consisting of 16 sculptures of stone, with height 3.50 m each, arranged in circle, representing the sacred and the profane. The first three are images of Jesus Christ, Our Lady and St. Joseph, the patron saint of the city. Paraíba State Academy of Arts and Doctor Honoris Causa from the Federal University of Rio Grande do Norte (2000). In 2002, Ariano Suassuna story was the subject of the carnival, in 2008, was again the subject of plot, this time the samba school Carnival Mancha Verde in São Paulo. In 2004, with the support of the ABL, the Kind Films produced a documentary entitled The Hinterland: World of Ariano Suassuna, directed by Douglas Machado and was exhibited at the Sala José de Alencar. In 2006, he was awarded the title of Doctor Honoris Causa from the Federal University of Ceara, but only received it on June 10, 2010, on the eve of his 83rd birthday. "It might even seem like I didn't want to receive the honor, but there were scheduling problems," Ariano said, referring to the time between the award and his receipt of the title. On July 21, 2014, he suffered from a hemorrhagic stroke; he was hospitalized in coma and died from cardiac arrest on July 23.

Рим католиктік дініне көшу

Ариано Суассуна кальвинист протестант отбасында туған, агностикке айналып, 1958 жылы Рим католик дініне өтті.

Романдар

А Педра до Reino e o Príncipe do Sangue do Vai e Volta, (1971). "Кеңдіктің тасы" мен "Айналмалы жолдың ханзадасы" (1971). História d'O Rei Degolado nas caatingas do sertão: ao sol da Onça Caetana, (1977) "Сертауда басы кесілген корольдың тарихы: Каэтананың батырлық күнде" (1977).

Сыни зерттеу

Ариано Суассуна: өмірбаяндық очерк, Адриана Виктор, Джулиана Линс. Рио-де-Жанейро: Захар, 2007 ж.