Қоғамдық сайлау тұжырымы: Христиандық көзқарас

Кіріспе

корпоративтік ұйымдардағы дауыс беру корпоративтік сайлау идеясы христиандық құтқару туралы сотериологиялық көзқарасты білдіреді, ол христиандық құтқарылуды "Құдайдың Мәсіхте белгілі бір халықты таңдап, оларды Өзінің алдында қасиетті және кінәсіз болуға тағайындауы" негізінде түсіндіреді. Басқаша айтқанда, "Сайлау – бұл шіркеудің 'Мәсіхтегі' бірлескен таңдауы". Пауль Марстон мен Роджер Форстер былай деп мәлімдейді: "Шіркеуді таңдаудағы басты идеяны Ефестіктерге 1:4-тен көруге болады: 'Себебі Ол (Құдай) бізді (Шіркеуді) Мәсіхте әлем жаратылмас бұрын таңдады, осылайша бізді Өзінің алдында қасиетті және кінәсіз болуымыз үшін таңдады.' Уильям Клейн қосады:

Мұнда [Ефестіктерге 1:3-4-те] Пауыл Құдайдың мәсіхшілерді әлем жаратылмас бұрын Мәсіхте қасиетті және кінәсіз болулары үшін таңдағанын айтады. «Таңдалғандар» – Пауыл өзімен бірге (демек, барлық мәсіхшілермен бірге) жазған бірлескен топты білдіреді: Құдай бізді таңдады. Назар жеке адамдарды таңдауға емес, таңдалғандардың тобына аударылған. Весткотт атап көрсеткендей, «Ол бізді (яғни мәсіхшілерді бір дене ретінде, 4-тарауда) Өзі үшін әлемнен таңдады». Пауыл осы таңдаудың уақытын нақтылайды – ол уақытқа дейінгі, яғни әлем жаратылмас бұрын болды. Құдай «Оның ішінде» (яғни «Мәсіхте») таңдады. Басқаша айтқанда, Мәсіх – басты таңдалған, ал Құдай оған қосылатын топты таңдады.

Сайлау христоцентрикалық

Сайлау ең алдымен Мәсіхке негізделген: «Ол бізді Онда таңдады» (Ефестіктерге 1:4а). Мәсіхтің Өзі – Құдай таңдаған. Құдай Мәсіх туралы: «Міне, Менің таңдап алған Қызметшім» (Матай 12:18; қараңыз Ишая 42:1, 6). Құдай Мәсіхтің шәкірттеріне анық айтты: «Бұл – Менің Ұлым, Менің Таңдаулым, Оны тыңдаңдар!» (Лұқа 9:35). Жақсы жаңалықты жазған Жохан: «Мен көріп, куәлік етемін, Ол – Құдайдың Таңдаулысы» (Жохан 1:34, Today's New International Version) дейді. Апостол Петір Мәсіхті «тірі Тас, Құдай таңдап алған және Оған қымбат» (1 Петір 2:4; қараңыз 6-аят) деп атады. Сондықтан Мәсіх, Құдайдың Таңдаулысы ретінде, біздің таңдалуымыздың негізі болып табылады. Мәсіхпен одақтасу арқылы сенушілер Таңдалғандардың мүшелері болады (Ефестіктерге 1:4, 6, 7, 9, 10, 12, 13). Егер Мәсіхпен тірі иман одағы болмаса, ешкім Таңдалғандардың қатарында бола алмайды.

Сайлау негізінен корпоративтік

Жаңа өсиет теологы Бен Уизеррингтон Ескі өсиетте патшаға кейде қатысты қолданылатын сайлау (электос) сөзінен басқа, Ескі өсиетте сайлау көбінесе жеке адамдарға емес, жалпы халыққа қатысты қолданылады деп атап өтті. "Таңдалған" деген еврей сөзі (бахир) әдетте көпше түрінде қолданылады, демек, Израиль халқының барлығына қатысты. Жазбаларда Құдай кейде белгілі бір тарихи міндет немесе мақсат үшін адамдарды таңдайды (мысалы, Ишая 45:1-дегі Кир), бірақ бұл тармақтар кімнің құтқарылатынын шешуге қатысы жоқ, сондықтан бұл тақырыпқа қатысы жоқ. Ескі өсиеттегі сайлаудың ұжымдық тұжырымы – Жаңа өсиеттегі сайлау туралы сілтемелерді қарастыруға тиіс контекст. Профессор Уильям Клейн Жаңа өсиет авторларының "құтқарылу үшін сайлауды негізінен, тіпті тек қана, ұжымдық тұрғыда қарастыратынын" айтты. Басқаша айтқанда, Құдай құтқару үшін сайланған бір қауымды таңдады. Сайланғандар ұжым ретінде "Мәсіхтің денесі" (Ефестіктерге 4:12; 1:22-23; 2:16; 3:6; 5:23, 30), "Құдайдың үйінің мүшелері" (Ефестіктерге 2:19), "Таңдалған ру, патшалық діни қызметкерлер, қасиетті халық, Өзінің ерекше халқы" (1 Петір 2:9; 2:10-ға қараңыз) деп сипатталады. Осылайша, сайлау негізінен ұжымдық және тек жеке адамдарды қамтиды (екінші кезекте), егер олар өздерін Мәсіхтің денесімен, шіркеумен – Құдайдың жаңа өсиеттік қауымымен таныстырып, оған қосылса. Жаңа өсиет зерттеушісі Брайан Абасканио Киелі кітаптағы "құтқарылуға сайлау туралы ұжымдық тұжырымдама, жай ғана топты бірінші, ал жеке адамды екінші кезекте сайлаудан әлдеқайда күрделі" дейді. Нақтырақ айтқанда, бұл топты, ұжымдық басшыны және өкілді таңдаудың нәтижесінде топтың сайлануын білдіреді. Яғни, топ осы ұжымдық өкілмен сәйкестендіру нәтижесінде сайланады. Жеке адамдар туралы да осы айтуға болады. Олар халықпен және, ең бастысы, жеке ұжымдық басшымен сәйкестендірілгендіктен таңдалады. Осылайша, Құдай Израиль халқын Ыбырайым, Ысқақ және Яқуп/Израиль арқылы таңдады (Заңды қайталау 4:37; 7:6-8). Яғни, Құдай Яқуп/Израильді өзінің өсиеттік өкілі ретінде таңдап, оның ұрпақтарын да өзінің өсиеттік халқы ретінде таңдады. Өсиеттік өкіл бір жағынан, ал Израиль халқы/ұлт екінші жағынан – Құдайдың өсиеттік сайлауының басты назарында болады, ал жеке адамдар тек сайланған халықтың мүшелері ретінде сайланады. Сонымен қатар, бастапқыда сайланған халықтың мүшесі болмаған шетелдік адамдар да сайланған халыққа қосылып, сайланғандардың бір бөлігіне айнала алады, бұл сайлаудың орны өсиеттік қауым екенін және жеке адамдар сайланған халыққа мүшелік арқылы сайланатынын тағы да көрсетеді. Бұл түсінік Ескі өсиеттегі ұжымдық ынтымақ немесе өкілдік тұжырымына негізделген, ол жеке адамды қоғамдыққа өкілдік ететін және онымен сәйкестендірілген, сондай-ақ керісінше деп қарастырады.

New Testament theologian Ben Witherington remarks that apart from the word election (eklektos) occasionally being used to apply to the king in the Old Testament, election in the Old Testament is predominantly applied corporately to a people, not to individuals. The Hebrew word for "elect" (bahir) is normally used in the plural, and thus refers collectively of Israel. While there are times in Scripture where God chooses individuals for a specific historical task or purpose (e. g. Cyrus in Isaiah 45:1), these are passages that have nothing to do with God deciding who will be saved, thus, they are of no relevance to this topic. The corporate concept of election in the Old Testament is the context which one must view the references to election in the New Testament. Professor William Klein concluded that the New Testament writers "address salvific election in primarily, if not exclusively, corporate terms. In other words, God has chosen an elect body to save." The elect are identified corporately as: "the body of Christ" (Ephesians 4:12; cf. 1:22 23; 2:16; 3:6; 5:23, 30), "members of God's household" (Ephesians 2:19), "a chosen race, a royal priesthood, a holy nation, a people for his own possession" (1 Peter 2:9; cf. 2:10). Thus, election is primarily corporate and only embraces individuals (secondarily) who identify and associate themselves with the body of Christ, the church—God's new covenant community. New Testament scholar Brian Abasciano says that the Bible's teaching regarding "corporate election unto salvation is even more nuanced than simply saying that the group is elected primarily and the individual secondarily." More precisely, it refers to the election of a group as a consequence of the choice of an individual who represents the group, the corporate head and representative. That is, the group is elected as a consequence of its identification with this corporate representative. The same may be said of individuals. They are chosen as a consequence of their identification with the people, and more fundamentally, with the individual corporate head. Thus,

God chose the people of Israel in Abraham, Isaac, and Jacob/Israel (Deuteronomy 4:37; 7:6 8). That is, by choosing Jacob/Israel, the corporate/covenant representative, God also chose his descendants as his covenant people. . The covenant representative on the one hand and the people/nation of Israel on the other hand are the focus of the divine covenantal election, and individuals are elect only as members of the elect people. Moreover, in principle, foreign individuals who were not originally members of the elect people could join the chosen people and become part of the elect, demonstrating again that the locus of election was the covenant community and that individuals found their election through membership in the elect people. This notion of election is rooted in the Old Testament concept of corporate solidarity or representation, which views the individual as representing the community and identified with it and vice versa.

Сайлаудың мәңгілік мақсаты бар

Құдай адамдарды қараңғылықтан Өзінің тамаша нұрына шақырып алып, олардың "Оны мақтауын жариялауы" үшін таңдады (1 Петір 2:9). Сонымен қатар, Құдай Мәсіхте өз халқының "Оның алдында қасиетті және кінәсіз болуын" мақсат етті (Ефестіктерге 1:4). Пауыл бұл мақсатты Ефестіктерге жазған хатында көп рет атап өтеді (2:21; 3:14-19; 4:1-3, 13-32; 5:1-18; 1 Петір 1:2, 14-16 қараңыз). Бірақ, шіркеудегі жеке адамдар үшін осы мақсаттың орындалуы христиандық сенімде қалуға байланысты (Қолостықтарға 1:22-23). Дегенмен, тек өз күнәсіне өкініп, Мәсіхке сенім артқан адамдар ғана Құдаймен құтқарылатын қарым-қатынасқа кіріп, "Құдайдың Рухы арқылы Мәсіхтің таңдалған денесіне (қауымға) енгізіледі" (1-Қорынттықтарға 12:13), соның нәтижесінде таңдалғандардың бірі болады. Яғни, әрбір адам Мәсіх арқылы Құдаймен құтқарылатын қарым-қатынасқа кіру үшін таңдалған. Екі көзқарас арасындағы басты айырмашылық – кальвинистер сайлауды шартсыз деп санайды, ал арминийлер сайлауды Құдайдың адамның сенімін алдын ала білуіне байланысты деп есептейді. Корпоративтік сайлау дәстүрлі арминийлік ұстаным болмаса да, ол арминий теологиясымен толық үйлеседі, себебі ол сенім арқылы Мәсіхпен бірігуге байланысты шартты сайлау болып табылады. Абасканионың сөзінше, корпоративтік сайлауға қатысты көзқарас "көптеген ғалымдардың қолдауын алды", ал оның танымалдылығы ғалымдар қауымының "алғашқы христиан дінінің еврейлік негізіне және Жаңа өсиет авторларының Ескі өсиетке деген мол қарызына" деген сезімталдығымен байланысты болуы мүмкін. Ескі өсиетте сайлау терминологиясы көбінесе Израиль халқына, оның құрамына немесе ұлт ретінде қатысты қолданылады. Ескі өсиет авторлары Құдайдың "Израильді әлемдегі барлық елдерден Өзінің халқы болу үшін таңдап алғанын" қайта-қайта жариялайды. Клейннің айтуынша, Ескі өсиет авторлары Израильдің ұжымдық бірлігін білдіру үшін келесі топтық терминдерді қолданған: күйеу бала; қауым; қой шабуы, үй және жүзімдік. Сонымен қатар, "халық" термині Ескі өсиетте Израиль халқының жиынды атауы ретінде қолданылады. Ескі өсиет авторлары Израильді халық, яғни біртұтас ұйым ретінде қарастырғандықтан, осы әртүрлі терминдерді пайдаланған.

God has chosen a people so that they "may declare the praises of him" who called them out of darkness and into his wonderful light (1 Peter 2:9). Furthermore, God has purposed in Christ that His people will "be holy and blameless before Him" (Ephesians 1:4). This purpose is repeatedly emphasized by Paul in Ephesians (see 2:21; 3:14 19; 4:1 3, 13 32; 5:1 18; cf. 1 Peter 1:2, 14 16). But the fulfillment of this purpose for individuals in the church is conditional upon remaining in the Christian faith (Colossians 1:22 23). However, only those persons who repent of their sin and place their faith in Christ enter into a saving relationship with God and are "incorporated into Christ's elect body (the church) by the Holy Spirit (1 Corinthians 12:13), thereby becoming one of the elect." That is, each individual is elected/selected to enter into a saving relationship with God through Christ. The central difference between the two views is that Calvinists see election as unconditional and Arminians see election as conditional on divine foreknowledge of human faith. While corporate election is not the traditional Arminian position, it is totally consistent with Arminian theology because it is a conditional election—conditional upon union with Christ through faith. According to Abasciano, the corporate view of election "has come to command a great deal of scholarly support," and its popularity is likely due to the increased sensitivity of the scholarly community to "the Jewish matrix of early Christianity and the profound indebtedness to the Old Testament on the part of the New Testament authors." The dominant use of election terminology in the Old Testament applies to the people of Israel as a body or nation. The Old Testament writers repeatedly declare that God "has chosen Israel out of all the nations of the world to be his own people." According to Klein, the Old Testament writers used the following corporate terms to express Israel's collective unity: bride; congregation; flock, house; and vine. Furthermore, the term people is used throughout the Old Testament as a collective term for Israel. The writers of the Old Testament used these various terms because they conceived Israel as a people, a corporate entity.

Жаңа Келісімнің сайлауға қатысты тілі

Сайлаудың корпоративтік көзқарасын жақтаушылар Жаңа Келісімде сайлау туралы нақты айтылатынын, және олардың пікірінше, бұл әрқашан корпоративтік сипатта екенін көрсетеді. Абасканио: «Жеке тұлғаға қатысты құтқарылуға сайлау тілінің ашық қолданылуын іздеу бекергі еңбек болады», – дейді. Клейн: «Жаңа Келісімдегі құжаттарды зерттеуіміз құтқарылуға сайлауды топтық тұрғысынан қарастыруды талап етеді. Синоптиктерде, Жохан, Петір, Жақып және Пауылда Құдай бір қауымды таңдағанын анықтадық», – деп қорытындылады. Апостол Пауыл Римдегі сенушілерді «Құдайдың таңдағандары» (Римдіктерге 8:33) деп атайды, және Шіркеудің Мәсіхте таңдалғаны (Ефестіктерге 1:4) және «сіздердің [көпше] таңдауыңыз» (1 Салоникалықтарға 1:4) туралы айтады, «бірақ ешқашан жеке тұлғаға қатысты тіл қолданбайды…». Клейн: «Сайлау мәтіндерінде көпше түрі басым». Брюс Малина өзінің «Жаңа Келісім әлемі» атты кітабында бірінші ғасырғы Жерорта теңізі аймағындағы адамдардың біздің жеке тұлға туралы түсінігімізбен келіспегенін нақты дәлелдейді. Жаңа Келісімдегі адамдар өздерін бөлек бірлік ретінде емес, басқалармен байланыста деп санаған. Олар адамдарды отбасы, ауыл, қала немесе ұлт тұрғысынан қарастырған. Сондықтан, батыстық ойлауда жеке тұлға басым болғанымен, ол Жаңа Келісім авторларының әлемінде өте жат сезім тудырар еді. Ескі Келісімнің яһуди авторларын қарастырсаңыз, «жеке адамның өзін-өзі түсінуінің өзі оның қауыммен қарым-қатынасынан туындайтынын» әрқашан көресіз. Мұнда баса назар жеке тұлғаны Құдай алдындағы тәуелсіз бірлік ретінде емес, қауымның мүшесі ретінде қарастыруға берілген. Құтқарылу жеке адамды да, Құдай халқының қауымын да қамтыды. Адамдар Құдай берген құтқарылуға, яғни келісімнің мүшесі ретінде өмір сүру арқылы қол жеткізе алатын. Тек күнәға беріліп, тәубе етпеу арқылы ғана адам келісімнен шығып, құтқарылудан тыс қалуы мүмкін. Құтқарылу көбінесе ұлтқа (немесе ұлттың ішіндегі белгілі бір топқа) қатысты, және адам келісім шегінде болған жағдайда оған қатыса алатын. Осылайша, яһуди дінінде жеке тұлға мен келісім қауымдастығының өзара тәуелділігін көреміз. Бұл Жаңа Келісім мәдениетіндегі басым көзқарас «топ басты, ал жеке тұлға екінші орында тұрды. Жеке тұлға маңызды болғанымен, ол өздігінен тұрған жоқ, оның мүшесі болып табылатын топқа енген». Сондықтан, иудаизм мен Ескі Келісімнің сайлауға қатысты корпоративтік көзқарасы, құтқарылуға сайлауға байланысты корпоративтік тілдің ғана қолданылуы және Жаңа Келісім авторларының әлеуметтік-тарихи контекстіндегі корпоративтік бағдардың бәрі бірігіп, сайлауды негізінен корпоративтік деп қарастыруға берік негіз құрайды.

Supporters of the corporate view of election point to the New Testament language that explicitly discusses election, which they say is always corporate. Abasciano says "one will look in vain for an overt use of the language of election unto salvation in reference to an individual." Klein concluded, "Our study of the New Testament documents demands that we view election to salvation corporately. We found in the synoptics, John, Peter, James, and Paul evidence that God has chosen a people—a community." The apostle Paul calls believers in Rome "the elect ones of God" (Romans 8:33), and speaks of the Church as being chosen in Christ (Ephesians 1:4) and of "your [plural] election" (1 Thessalonians 1:4), "but never with individual language. . ." Klein says, "Plural language dominates election texts." Bruce Malina argues persuasively in his book, The New Testament World, that the first century Mediterranean person did not share our idea of an individual. People in the New Testament world conceived of themselves in relation to others, not as separate entities. They viewed people in terms of their family, village, city, or nation. Thus, while individualism dominates our Western thinking, it would have been extremely foreign to the world of the writers of the New Testament. When you consider the Jewish writers of the Old Testament, you will always find that the "individual's very self understanding was derived from his or her relationship to the community." The emphasis lies on the individual as a member of the community, not on the individual as an independent being before God. Salvation concerned both the individual and the community of the people of God. One would partake of the salvation which God had provided for his people by living as part of the covenant people. Only through persistent and unrepentant sin could one become apostate and be considered outside the covenant and therefore outside of salvation. Salvation was generally seen as concerning the nation (or a specific group within the nation), and something in which an individual would participate in provided that he kept within covenantal boundaries. Thus, within Judaism we find an interdependence of both the individual and the covenant community. This means that the dominant perspective of the New Testament culture "was that the group was primary and the individual secondary. The individual, while important, was not thought of as standing on his own, but as embedded in the group of which he was a member. Personal identity was derived from the group rather than the group drawing its identity from the individuals contained in it." Thus, Judaism's and the Old Testament's corporate view of election, the exclusive use of corporate language in connection with election unto salvation, and the corporate orientation of the New Testament writers' socio historical context all combine to provide a very strong case for seeing election as primarily corporate.

Корпоративтік сайлауға қарсы аргументтер

Көпшілікке танымал бола бастағанына қарамастан, бұл доктринаны жеке сайлауды қолдайтындар, «әсіресе кальвинистер, олардың ұстанымына тікелей қайшы келеді» деп сынға алды. Корпоративтік сайлау көзқарасын жақтаушылар бұл сын-пікірлер негізсіз және «библиялық корпоративтік сайлау тұжырымын дұрыс түсінбеуге» байланысты деп санайды. Корпоративтік сайлау жақтастары корпоративтік сайлаудың сипаттамаларын қарастыру арқылы бұл тек болжам екенін көрсетуге болады деп мәлімдейді. Абасканионың сөзіне сүйенсек, корпоративтік сайлау жеке тұлғаларды жоққа шығармайды, керісінше, оларды топтың бір бөлігі ретінде қамтиды. Яғни, жеке тұлғалар топқа қатысуы немесе корпоративтік өкілмен сәйкестендірілуі арқылы сайланады. Басқаша айтқанда, алдымен топ, содан кейін жеке тұлғалар сайланады. Корпоративтік сайлау жеке корпоративтік басшыдан және топтан басталып, содан кейін жеке тұлғаға көшеді. Бірақ ол жеке тұлғаға да жетеді және оған қоғам аясында толыққанды рөл береді. Шындығында, корпоративтік сайлау – Мәсіхтен немесе топтан бөлек әрбір жеке тұлғаны сайлау емес, бірақ бұл топтың әрбір мүшесінің сайлануын топтың сайлануының нәтижесінде жоққа шығармайды. Сондай-ақ, корпоративтік сайлау таңдалған халыққа қосылуды білдірмейді. Мәңгілік құтқарылуға сайлау немесе келісім арқылы сайлау тұжырымы тек таңдалған халыққа кіру үшін қолданылмайды. Бұл халықтың Құдайға тиесілі болуы, оның келісім уәделерінен пайда көруі және оның келісім талаптарына сәйкес өмір сүруі үшін сайлануды білдіреді (Текжаратылыс 18:19; 5Мұса 4:20; 7:6-9; 14:2; Забур 135:4; Ефестіктерге 1:4 және одан кейінгі аяттар; 1 Петір 2:9-10). Бұлардың бәрі Жаңа Келісімдегі әрбір жеке тұлғаға таңдалған халықтың мүшесі болудың және одан да тереңірек, сенім арқылы Мәсіхте болудың салдары ретінде қолданылады, осылайша ол Құдай халқының бір бөлігіне айналады. Құдай алдымен корпоративтік басшыны/өкілді таңдайды, осылайша бос жиынтық болмайды. Шын мәнінде, корпоративтік басшы – топтың негізі және топты өзінде біріктіреді. Жеке тұлғалық сезімге қарсы келетіндей айтқанда, корпоративтік басшы – топтың өзі, бұл Киелі кітаптағы корпоративтік ынтымақтың принципіне сәйкес келеді. 1 Коринфтіктерге 12:12-де Мәсіх туралы былай делінген: «Дене біртұтас және көп мүшелі болса, денедегі барлық мүшелер көп болғанымен, бір дене емес пе? Сол сияқты, Мәсіх те». Мәсіх – жеке де, корпоративтік де тұлға. Топ онымен байланысты болғандықтан және оның сайлануына қатысқандықтан сайланады. Оның сайлануы онымен байланысты барлық адамдарға таралады, себебі олар Мәсіхте. Сайлаудың ортасы корпоративтік басшы болғандықтан, таңдалған халықтың бос жиынтығы болуы мүмкін емес. Корпоративтік сайлау бос жиынтықты сайлау екенін жоққа шығарудың тағы бір себебі – Ескі Келісімдегі корпоративтік өкілдің сайлануы. Осылайша, Абасканио жеке көзқараспен қараған адамдардың Құдай халқын бос жиын ретінде қарастыруға бейім болуы мүмкін, бірақ бұл Киелі кітапта кездеспейтін көзқарас деп санайды. Мұндай көзқарас ұжымдық мәдениетте, яғни Ескі және Жаңа Келісімдер жазылған мәдениетте, топты бірінші, ал жеке тұлғаны екінші орынға қоятындықтан, пайда болмайды. Жеке тұлғалық көзқарас Киелі кітап пен ұжымдық ойлауға өте жақсы сәйкес келетін корпоративтік ынтымақтың принципін түсіндіре алмайды. Киелі кітаптағы әлем корпоративтік өкілді өкілдік ететін халықты өзінің өкілдік рөлінің немесе сайлануының бастапқы күнінен бастап бейнелейтінін көрді. Егер Ескі Келісімдегі Израильдің таңдалған корпоративтік өкіліне корпоративтік сайлауда ешқашан бос жиынтық болмаса, онда бұл «дүние құрылғанға дейін шіркеудің сайлануы» туралы да дұрыс болады, өйткені бұл сайлау Мәсіхте болды, оның сайлануына байланысты, ол өзінің халқының сайлауына негіз болып табылады, оның корпоративтік өкілі ретінде (Ефестіктерге 1:4).

Despite the growing popularity of corporate election, this doctrine has been criticized by some who hold to individual election, "particularly Calvinists, whose position it directly contradicts." Supporters of the corporate view of election say that these criticisms appear to be misguided and based upon "misunderstandings of the biblical concept of corporate election." Proponents of corporate election state that this can be shown as a mere assumption through evaluating the descriptions of corporate election. According to Abasciano, corporate election does not exclude individuals because,
it includes individuals, but only insofar as they are part of the group. That is, it includes individuals based on their participation in the group/identification with the corporate representative. Another way of saying this would be that the group is elected primarily and individuals secondarily. Corporate election begins with the individual corporate head and the group, and then moves to the individual. But it does arrive at the individual and allots a full and vigorous role to him in the context of community. It is true that corporate election does not refer to the election of each individual separately from Christ or the group, but this does not in any way nullify the election of each individual member of the group as a result of the group's election. It is also true that corporate election does not refer to the choice of anyone to join the elect people. The concept of covenantal election or election unto eternal salvation simply does not apply to entrance into the elect people. It actually refers to a people being chosen to belong to God, to receive the benefits of his covenant promises (ideally), and to live according to his covenant commands (Genesis 18:19; Deuteronomy 4:20; 7:6 9; 14:2; Psalm 135:4; Ephesians 1:4ff. ; 1 Peter 2:9 10). All of this applies to each individual in the New Covenant as a consequence of membership in the elect people, and more profoundly, of being in Christ by faith, which is what makes someone a part of God's people. God first chooses the corporate head/representative so that there is never an empty set. Indeed, the corporate head is the foundation of the group and embodies the group in himself. To put it bluntly and in a way that undoubtedly rubs against individualistic sensibilities, the corporate head is the group, in accordance with the biblical principle of corporate solidarity. As 1 Corinthians 12:12 puts it in relation to Christ, "For just as the body is one and has many members, and all the members of the body, though being many, are one body, so also is Christ." Christ is both an individual and corporate figure. The group is chosen because of its association with him and because it shares in his election. His election extends to all those who are associated with him because they are in him. With the corporate head as the locus of election, there is never a time that the elect people is an empty set. Another reason given to reject that corporate election is an election of an empty set is seen in the election of a corporate representative in the Old Testament. Thus, Abasciano argues that while it might be the tendency of people with an individualistic viewpoint to regard the people of God as an empty set when only the corporate representative of the people is actually in the covenant, it is not the view found in the Scriptures. It is also unlikely that such a view would be held in a collectivist culture, the very one in which the Old and New Testaments were written, which viewed the group as primary and the individual as secondary. The individualistic viewpoint is not able to account for the principle of corporate solidarity that, according to Abasciano, fits so well in the Bible and collectivist thought. The biblical world saw the corporate representative as embodying the people he represents from the beginning of his representative role or election. If there is never an empty set in the Old Testament's corporate election of Israel in their chosen corporate representative, then this would likewise be true of "the church's election before the foundation of the world because that election was in Christ, consequent on his election, which is foundational to the election of his people in his capacity as their corporate representative (Ephesians 1:4)."

Тағдырлау

Алдын ала белгілеу (грекше: prooizo) «алдын ала шешім қабу» дегенді білдіреді және таңдаумен байланысты Құдайдың мақсаттарын қамтиды. Таңдау – Құдайдың 'Мәсіхте' халықты (нағыз шіркеуді) Өзі үшін таңдауы. Алдын ала белгілеу Құдайдың халқына (Мәсіхпен біріккен шынайы сенушілердің барлығына) болатын жағдайды қамтиды. Пауыл Жаңа өсиетте алдын ала белгілеу сөзін алты рет қолданудың бесеуінде пайдаланған. Пауыл үшін алдын ала белгілеу мәсіхшілердің біртұтас екендігіне және Мәсіхпен байланыстағылар үшін Құдай дайындаған болашақ және соңғы мақсаттарға баса назар аударады. Алдын ала белгілеу – Құдайдың мәсіхші болып табылатын (немесе болатын) адамдар үшін алдын ала шешкеніне қатысты, ал адамдардың қалай мәсіхші болатынына немесе кімнің мәсіхші болатынына емес. Ешкім мәсіхші болуға алдын ала белгіленбеген, бірақ мәсіхшілер ретінде (жинақтап алғанда) бізді болашақта ұлы тағдыр күтіп тұр. Құдай Өзінің таңдағандарын «Өзінің Ұлының бейнесіне ұқсату» (Римдіктерге 8:29); «Иса Мәсіх арқылы Өзіне рухани ұлдар ретінде қабылдау» (Ефестіктерге 1:5); және «Оның даңқына мақтау әкелу» (Ефестіктерге 1:11-12) үшін алдын ала белгіледі. Таңдау сияқты, алдын ала белгілеу де Мәсіхтің денесіне қатысты және жеке адамдарды Иса Мәсіхке деген берік сенім арқылы осы денемен байланыстырады (Ефестіктерге 1:5, 7, 13; ср. Елшілердің істері 2:38-41; 16:31).

Корпоративтік сайлаудың табандылық пен жолдан таюшылыққа қатысы

Бен Уизерлингтон сайлау тұжырымын алдын ала белгілеу және табандылық тұжырымдарымен байланысты деп санайды. Адамның сайлауға деген көзқарасы, егер анықтамаса, әулиенің табандылығына қалай қарайтынын анықтайды. Егер біреу Құдай кейбір адамдарды әлем жаратылғанға дейін таңдап алды деп сенсе, онда нағыз христианға, яғни Құдайдың таңдағандарына, жолдан таю мүмкін емес деп ойлау керек. Бірақ Жаңа Өсиетте христиандарды азғыруға беріліп, сенімдерін қиратуға, Киелі Рухты ренжітуге немесе сөндіруге, жолдан таюға немесе кешірілмейтін күнә жасаудан сақтандыратын көптеген ескертулер бар. Егер мұндай нәрсе Киелі Рухпен мекендеген және Мәсіх бейнесіне келтірілуі алдын ала белгіленген нағыз христиандарға да орын алса, бірақ осы күнәлер құтқарылудан айырылуға әкелсе, онда Кальвиннің сайлау түсінігінде қателік бар. Пауыл үшін сайлау – корпоративтік нәрсе. Ол этникалық Израильде болды, ал қазір Мәсіхпен бірлікте. Уизерлингтонның айтуынша, Пауылдың сайлауға деген көзқарасы – ертедегі иудаизмдегі көзқарастың бейімделуі, онда адамның «сайлануы» жеке христианның соңғы құтқарылуына кепілдік бермейді, дәл сол сияқты бұрынғыда жеке израильдіктің соңғы құтқарылуына кепілдік бермеген. «Жолдан таюды жеке израильдіктер жасады және жасай алатын болды, содан кейін Құдай оларды Құдай халқынан уақытша бөлді (Римдіктерге 11:11-24 қараңыз), сондықтан жеке христиандар үшін де осындай қауіп болды, сондықтан құлдырау туралы барлық ескертулер бар». Роберт Шенк сайлау мен табандылықтың сенімділігі жеке адамдарға шартсыз берілмейді, керісінше, шіркеуге (экклесияға) беріледі, ол Құдайдың таңдаған және әділ Қызметшісі Мәсіхпен сенімдес болып біріккендердің барлығы (Ишая 42:1-7; 49:1-12; 52:13–53:12; 61:1, 2). Шенк үшін Құдаймен соңғы құтқарылу Мәсіхпен құтқаратын қарым-қатынасқа бір рет кірген әркім үшін міндетті болады деп ойлау қате, өйткені бұл Киелі Жазулардың басқа жерлеріндегі және Колоссайлықтарға арналған жоғарыда келтірілген үзіндідегі көптеген нақты ескертулерді елемеуге болады. Б. Дж. Оропеза да осыған ұқсас пікір білдіреді, бірақ басқа үзінділерден. Пауылдың 1 Коринфтіктерге 10 және Римдіктерге 9-11 аяттардағы оқырмандарына айтқан сөздерін түсінуіне сүйене отырып, Оропеза Римдіктерге 8:28-де айтылғандай, соңғы құтқарылуға арналған шартсыз сайлау жеке христианға кепілдік берілмейді деген болжамға күмән келтіреді. Римдіктерге 9-11 аяттарда Пауыл Израильді де, христиандарды да жалпы сайланғандар деп қарастырғандықтан, ақырғы құтқарылу мақсатымен сайлауды қарастырғанда Пауыл жеке адамдардан гөрі қауымдарды айтып отырған сияқты. Римдіктерге 8:29-30-да айтылған христиандардың алдын ала белгіленуі мен сайлануы Пауылдың соңғы құтқарылуға сайлау жеке тұлғаларға емес, қауымға қатысты деген тұжырымына негізделген көрінеді. Пауыл 8:28-39 аяттарда христиандарға қатысты «олар», «көптегендер» және т.б. сияқты көпше және жалпы сөздерді қолданды. Израильдің өзі де, христиан қауымы сияқты, Құдайдың шақырған, сайлаған және сүйіктісі (Римдіктерге 11:28-29; салыстыру. 11:2). Алайда Израильдің көптеген адамдары жолдан тайып, қазіргі заманда Құдайдың құтқарылуына ие бола алмайтындай болып кетті. Израильдің жалпы сайлануы Пауылдың бүкіл Израильдің болашақта құтқарылатынын айтқан кезде сөзсіз көз алдымызда (Рим. 11:26). Дегенмен, дәл қазір, осы заманда, Римдіктерге 11 және 1 Коринфтіктерге 10 аяттарда көрсетілгендей, сайланған қауымның бір бөлігі болып табылатын жеке адамдар мен кіші топтар (яһудилер немесе басқа ұлттар) сенімсіздікке түсіп (яғни, жолдан таюға жол береді) және құтқарылудан ажыратылады (Римдіктерге 11:22 қараңыз). Оропеза Римдіктерге 8:28-39 аяттарда Пауылдың соңғы құтқарылуға сайлау туралы уәдесін айтып отырғанын түсіндіреді. Біріншіден, Пауылдың Римдіктерге арналған хатында 10-тарауда, Деутерономия дәстүрін 9-11 тараулардағы дәлелдерінің негізі ретінде қолданады. Бұл дәстүрде Пауыл сайлаудың корпоративтік көзқарасын ұстануда (Деутерономия 7:6-дан бастап қараңыз) және сонымен бірге адамдар мен кіші топтар арасында жолдан таюшылық болуы мүмкін деп сенуде (Деутерономия 13:1-ден бастап қараңыз; 29:18-20). Бұл Римдіктерге 8-тарапта анық көрінеді, онда Пауыл сенушілерге егер олар тәннің еркімен өмір сүрсе, өлмекке тиіс екенін ескертеді (яғни Құдайдан мәңгілікке ажыратылады; Римдіктерге 8:12-13 қараңыз; 11:22; 14:13, 15, 23). Бірақ Пауыл 8:28-39 аяттарда жеке күнә немесе сенімсіздік христианды құтқару қарым-қатынасынан ажыратуы мүмкін бе екенін қарастырмайды. Сондықтан, осы аяттағы соңғы құтқарылу уәдесі денеге құмарлықпен өмір сүретін христиандарға міндетті түрде қатысты емес. Басқаша айтқанда, Пауыл 8:28-39 аяттарда қауымдық қауымның Құдайдың мәңгілік жоспарында алдын ала белгіленгенін, алдын ала белгіленгенін және сайланғанын, сондай-ақ соңғы даңққа жететінін бекітетін сияқты. Бұл Римдегі христиандарға олардың бетке кездесетін түрлі сынақтар туралы айтқанда үлкен көңіл көтеруге мүмкіндік береді. Оқырмандар, жеке тұлғалар ретінде, осы аяттағы уәделерде көңіл табуы мүмкін, бірақ олар христиан қауымының мүшесі болып қалуы керек. Бұл аят христиан қауымын сайланған ретінде, емес жеке христианды баса назар аударады. Осы қауымда тұрмайтын адам оның уәделеріне ие болуға ешқандай құқығы жоқ. Оропеза Пауылдың Римдіктерге 8:28-39 аяттардағы алдын ала белгілеу және сайлау терминдерін қолдануының нағыз сайланған адамдар жолдан таюы мүмкін емес екенін көрсететін қажетті көрсеткіш емес екенін қорытындылайды. Пауыл Құдайдың адамдарды құтқарылуға сайлап, алдын ала біліп, алдын ала белгілейтініне сенген, тіпті жеке мүшелер сенімсіздікке байланысты құлдырап кетсе де (Римдіктерге 11 қараңыз). Кейбір сайланғандар жолдан таюы мүмкін, тіпті көптегендері, бірақ ешқашан барлығы емес. Пауылдың бұл ойы ежегі исраилдік дәстүрлермен үйлеседі, онда сайланған қауымның ішінде жеке адамдар мен кіші топтардың жолдан таюының шындығы бейнеленген, сонымен бірге осы қауымның жалғасуын сақтайды. Израиль тарихының әр эпизодында жолдан таю мен сот/қуылудан кейін адал қалдық сақталды (мысалы, Деутерономия 4:23-31). Пауыл әдетте өз аргументтерінің сенімділігін растау үшін еврей дәстүрлерін келтіреді немесе қайталайды, және оның пікірінше, сайлауға қатысты Израиль мен христиандар арасында аналогия бар (Римдіктерге 11; 1 Коринфтіктерге 10). Оның еврей мұрасының алғышарттарынан мүлдем ажыратылғаны соншалық, оның сайланған дене құрамындағы жеке тұлғалардың ешқашан толығымен құлдырамайтындай, шартсыз сақталатынын қазір үйрететінін жорамалдау қиын.

Ben Witherington sees the concept of election being inter connected with the concepts of predestination and perseverance. One's view of election will affect, if not determine, how one views the saint's perseverance. If one believes that God chose some individuals before the foundation of the world to be saved, then it necessarily follows that one has to believe that apostasy is impossible for a genuine Christian person, someone who is truly one of the elect. But there are just too many warnings in the New Testament that warn Christians about falling prey to temptation, or about making a shipwreck of their faith, about grieving or quenching the Holy Spirit in their lives, or about committing apostasy or the unforgivable sin. If this can happen to real Christians who have been indwelt by the Holy Spirit, and who have been destined in advance to be conformed to the image of Christ, but these sins can be committed and would result in a fall from salvation, then something is wrong with the Calvinist concept of election. For Paul, election is a corporate thing. It was in ethnic Israel, but now it is in union with Christ. Paul’s viewpoint of election is simply, according to Witherington, an adaptation of the view found in early Judaism, where one's "election" does not guarantee the final salvation of an individual Christian any more than it guaranteed the final salvation of an individual Israelite in the past. Since "apostasy was and could be committed by individual Israelites, whom God then broke off from the people of God, at least temporarily (see Romans 11:11 24), so there was also the same danger for individual Christians, hence all the warnings about falling away . ." Robert Shank argues that the certainty of election and perseverance is not given to individual men unconditionally, but rather to the church (ekklēsia), the corporate body of all who are in a faith union with Christ, God's Chosen and righteous Servant (Isaiah 42:1 7; 49:1 12; 52:13–53:12; 61:1, 2). For Shank it was faulty to assume that final salvation with God is inevitable for everyone who has once entered into a saving relationship with Christ since this ignores the many explicit warnings found not only elsewhere in the Scriptures, but in the Colossians passage just quoted. B. J. Oropeza argues in a similar manner but from different passages. Based on his understanding of what Paul is communicating to his readers in 1 Corinthians 10 and Romans 9 11, Oropeza questions the assumption that unconditional election unto final salvation is guaranteed for the individual Christian, as is argued by some in Romans 8:28 39. Since Paul seems to consider both Israel and Christians as corporately elect in Romans 9 11, then, when election with the goal of final salvation is in view, Paul seems to be speaking of communities rather than individuals. The predestination and election of Christians in Romans 8:29 30 appears to rest on Paul's assumption that election unto final salvation concerns the election of a community rather than individuals. Paul uses plural and collective words such as "those," "many," and so forth to refer to the Christians in 8:28 39. Like the Christian community, Israel itself is called, elect, and beloved of God (Romans 11:28 29; cf. 11:2), yet many in Israel committed apostasy so that in the present age, they do not partake of God's salvation. The corporate election of Israel is definitely in view when Paul states that all Israel will be saved in the "not yet" future (Rom. 11:26). Nevertheless, right now, in this present age, as Romans 11 and 1 Corinthians 10 suggests, individuals and subgroups who are part of the elect community (whether Jews or Gentiles) can fall into unbelief (i. e., commit apostasy) and be cut off from salvation (cf. Romans 11:22). Oropeza goes on to add that if Paul is addressing the assurance of election to final salvation in Romans 8:28 39, then this promise appears to be tied to a community rather than individuals per se. First, as in 1 Corinthians 10, Paul's employs the Deuteronomic tradition as a background for his arguments in Romans chapters 9 11. In this tradition, Paul appears to hold to a corporate view of election (cf. Deuteronomy 7:6ff) while at the same time believing that apostasy can happen to individuals and sub groups (cf. Deuteronomy 13:1ff; 29:18 20). This is evident in Romans 8 where Paul warns believers that if they live after the flesh they must die (i. e., become eternally separated from God; see Romans 8:12 13 cf. 11:22; 14:13, 15, 23). But in 8:28 39, Paul does not contemplate whether personal sin or unbelief could finally sever a Christian from their saving relationship with God. Therefore, the promise of final salvation in this passage does not necessarily apply to those Christians who are living according to flesh. In other words, Paul seems to affirm in 8:28 39 that the corporate community is foreknown, predestined and elect in the eternal plan of God and will persevere to final glorification. This would provide a great source of comfort to Paul’s readers when he mentions the various trials that the Christians in Rome may face. The readers, as individuals, can find comfort in the promises of this passage, but only if they remain members of the Christian community. This passage focuses on the Christian community as elect, rather than on the Christian individual. A person who is not residing in this community has no claim to partake of its promises. Oropeza concludes that Paul's use of the terms predestination and election in Romans 8:28 39 give no necessary indication that genuinely elect individuals cannot commit apostasy. Paul believed that God can choose, foreknow, and predestine an elect people to final salvation even though individual members can fall away due to unbelief (cf. Romans 11). Some elect may apostatize, perhaps even most, but never all. Paul's thought here is consistent with many ancient Israelite traditions which portray the reality of individual and sub group apostasies within the elect community while at the same time maintaining the continuity of that community as a whole. In every episode of Israel's tradition history, a faithful remnant survives after apostasy and judgment/expulsion occur (e. g., Deuteronomy 4:23 31). Paul habitually cites or echoes the Jewish traditions for authoritative support of his arguments, and for him, there is an analogy between Israel and Christians in relation to election (Romans 11; 1 Corinthians 10). It seems implausible that he would have divorced himself so completely from the presuppositions of his Jewish heritage that he now teaches that individuals which make up the elect body are each unconditionally preserved so as to never be able to completely fall away.