Итальяндық опера әншісі Чезаре Сиепи (1923-2010) – соғыстан кейінгі кезеңдегі ең ұлы бас әншілердің бірі. Дауысының ерекшелігі, өнері мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық опера әншісі
Italian opera singer
Чезаре Сиепи (10 ақпан 1923 – 5 шілде 2010) – итальяндық опера әншісі, соғыстан кейінгі кезеңнің ең көрнекті бас әншілерінің бірі деп есептеледі. Оның дауысы терең, жылы тембрмен, толық, резонанстық және кең диапазонды төменгі регистрмен, сергек вибратомен және жарқын, қуатты жоғарғы регистрмен ерекшеленеді. Верди операларындағы бас рөлдерінде танымал болғанымен, оның алып, әсерлі келбеті және әдемі фразировкасы оны Дон Джованни рөліне өте лайықты етті. Оны осы рөлде Пауль Циннердің 1954 жылы Вильгельм Фуртвенглердің жетекшілігімен Сальцбург фестивалінде түсірілген опера фильмінде көруге болады.
Cesare Siepi (10 February 19235 July 2010) was an Italian opera singer, generally considered to have been one of the finest basses of the post war period. His voice was characterised by a deep, warm timbre, a full, resonant, wide ranging lower register with relaxed vibrato, and a ringing, vibrant upper register. Although renowned as a Verdian bass, his tall, striking presence and the elegance of phrasing made him a natural for the role of Don Giovanni. He can be seen in that role on Paul Czinner's 1954 film of the opera made during an edition of the Salzburg Festival under the baton of Wilhelm Furtwängler.
Ерте мансап
Миланда туған (оның туған жылы 1919-1923 жылдар аралығында даулы, бірақ 1923 жыл ресми деп есептеледі), ол мадригал тобының құрамында ән айтумен бастады. Ол көбінесе өзінің көп нәрсені өздігінен үйренгенін айтатын, өйткені туған қаласындағы музыка консерваториясында қысқа ғана уақыт оқыған. Оның опералық мансабы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үзіліске ұшырады. 1941 жылы дебют жасағаннан кейін (Виченца қаласының жанындағы Скиода, "Риголетто" операсында Спарафуциль рөлінде) фашистік режимге қарсы болған Сиепи Швейцарияға қашып кетті. Соғыс аяқталғаннан кейін оның мансабы дереу дами бастады. Венециядағы "Ла Фениче" театрында "Набукко" операсындағы Заккария рөліндегі жетістігінен кейін Миланның "Ла Скала" театрындағы көптеген шақырулардың біріншісі болды. Оның алғашқы рөлдері Вердидің бас партиялары, Бойтоның "Мефистофель" операсындағы титулдық рөл, Артуро Тосканинидің жетекшілігімен, сондай-ақ "La bohème" операсындағы Коллин рөлі, "La Gioconda", "La favorite" және "I puritani" операларындағы рөлдері болды.
Born in Milan (his year of birth is debated between 1919 and 1923, though 1923 is given as official), he began singing as a member of a madrigal group. He often claimed to have been largely self taught, having attended the music conservatory in his home city for just a short time. His operatic career was interrupted by World War II. After his debut in 1941 (in Schio, near Vicenza, as Sparafucile in Rigoletto), Siepi, an opponent of the fascist regime, fled to Switzerland. After the end of the war his career immediately took off. Success as Zaccaria in Nabucco at La Fenice in Venice was followed by the first of many engagements at La Scala, Milan. His early engagements there were in the Verdi bass roles, the title role in Boito's Mefistofele under Arturo Toscanini, as Colline in La bohème, and in La Gioconda, La favorite, and I puritani.
Халықаралық жетістік
Сиепи 1947 жылы Барселонадағы Лицей театрында Доницеттидің «Анна Болена» операсында шетелде дебют жасады, бірақ оның халықаралық беделі 1950 жылы қалыптасты, сэр Рудольф Бинг оны Нью-Йорктегі Метрополитен операсына шақырып, 1950 жылғы маусымды Дон Карлостағы Филипп II рөлімен ашты. Ол 1974 жылға дейін Меттегі бас басс ретінде қалды, «Борис Годунов» (ағылшын тілінде) және «Парсифаль» операсынан Гурнеманц (неміс тілінде) сияқты рөлдерді қосып, бас репертуарының барлық маңызды рөлдерін орындады. Оның Корольдік опера театрындағы дебюті 1950 жылы өтті, ол 1970 жылдардың ортасына дейін онда үнемі өнер көрсетті. 1953 жылы Сиепи Зальцбург фестивалінде Вильгельм Фуртвенглер дирижерлік еткен «Дон Джованнидің» легендарлық қойылымымен дебют жасады, Герберт Граф сахналады, ал Клеменс Холцмейстер декорацияларын жасады. Ол операның атау рөлінде бірден көзге түсті, бұл рөл, бұрынғы буынның ең танымал итальяндық бассысы Эцио Пинза үшін де ең танымал рөлі болған еді. Бұл қойылым CD-де жарық көрді, ал 1954 жылы түсірілген түсті фильм 1955 жылы шықты. Сиепи Вена мемлекеттік операсында жиі қонақ болды. 43 қойылымда ол «Дон Джованниді» орындады, бұл Эберхард Вэхтерден басқа қазіргі заманғы әншілердің ешқайсысынан көбірек. 1967 жылы Сиепи Ото Шенк сахналаған және Лучано Дамиани безендірген «Дон Джованни» рөлінде өнер көрсетті, бұл қойылым Моцарттың шедеврiн комедия дель арте рухында көрсетіп, операның комедиялық және ирониялық элементтерін күшейтті (дирижер Йозеф Крипс бұл қойылымның тұжырымдамасына қарсы болды). Венада ол сондай-ақ Базилио («Севилья шашасы»), Коллин («Богема»), Фиеско («Симон Бокканегра»), Фигаро («Фигароның үйленуі»), Падре Гуардиано («Тағдыр күші» 1974 жылы Риккардо Мути дирижерлік еткен жаңа қойылымда), Гурнеманц («Парсифаль»), Мефистофель («Фауст»), Филипп II («Дон Карлос») және Рамфис («Аида») рөлдерін орындады. Оның Венадағы соңғы өнері 1994 жылы Австрия орталығындағы «Норма» («Оровезо») операсы болды. Ол өте жақсы концерттік орындаушы, әсіресе Колумбия суретшілер агенттігімен ұйымдастырылған халықтық концерттерде, және неміс лирикасын сезімтал түсіндіретін шебер болды. Ол Мет балеринасы Луэллен Сиблиге үйленді және олардың екі баласы болды. Сиепи ұзақ мансапқа ие болды және 1980 жылдарға дейін үнемі өнер көрсетті, соның ішінде «Bravo Giovanni» және «Carmelina» Бродвей мюзиклдеріндегі басты рөлдерді орындады. Студиялық жазбаларынан басқа, оның маңызды рөлдерінің көптеген тікелей эфирдегі жазбалары да бар. Сиепидің опера сахнасымен ресми қоштасуы 1989 жылғы 21 сәуірде Сассуолодағы Театро Карани театрында өтті. Шындығында, Капонның тізімі 1988 жылға дейін жасалған тікелей эфирдегі жазбаларды көрсетеді. Сиепидің соңғы студиялық жазбасы 1976 жылы RCA компаниясымен жасалған Итало Монтемеццидің «L'amore dei tre re» операсынан, Анна Моффо мен Пласидо Доминго қатысқан. Сиепи 2010 жылғы 5 шілдеде Атлантадағы Пьемонт ауруханасында инсульттан кейін қайтыс болды, ол бір аптадан астам уақыт бұрын осы ауруға шалдыққан еді.
Siepi debuted abroad in 1947, at the Liceu in Barcelona in Donizetti's Anna Bolena, but his international reputation was established in 1950, when Sir Rudolf Bing brought him to the Metropolitan Opera in New York to open the 1950 season as King Philip II in Don Carlos. He was to remain principal bass at the Met until 1974, adding roles such as Boris Godunov (in English) and Gurnemanz in Parsifal (in German), and singing all the major roles of the bass repertoire. His debut at the Royal Opera House, Covent Garden, was in 1950, and he appeared there regularly until the mid 1970s. In 1953, Siepi debuted at the Salzburg Festival with a legendary production of Don Giovanni conducted by Wilhelm Furtwängler, staged by Herbert Graf, and designed by Clemens Holzmeister. He made an immediate impact in the title role of the opera, which became perhaps his best known role, as it had been for the most famous Italian bass of the generation before, Ezio Pinza. This performance has been released on CD, and a 1954 mounting of this production was filmed in color and released in 1955. Siepi was a frequent guest at the Vienna State Opera. In 43 performances he sang Don Giovanni, more often than any other singer in modern times except for Eberhard Wächter. In 1967 Siepi was Don Giovanni in a controversially received production staged by Otto Schenk and designed by Luciano Damiani that showed Mozart's masterpiece in the light of the commedia dell'arte, emphasizing the comic and ironic elements of this opera (conductor Josef Krips strongly opposed this production's concept). In Vienna he also sang Basilio (Il barbiere di Siviglia), Colline (La bohème), Fiesco (Simon Boccanegra), Figaro (Le nozze di Figaro), Padre Guardiano (La forza del destino 1974 in a new production conducted by Riccardo Muti), Gurnemanz (Parsifal), Méphistophélès (Faust), Filippo II (Don Carlos), and Ramphis (Aida). His final performance at Vienna was in Norma (Oroveso) at the Austria Center Vienna in 1994. He was a particularly fine recital artist, especially in Community Concerts under Columbia Artist Management, and a sensitive interpreter of German Lieder. He married Met ballerina Louellen Sibley and they had two children. Siepi enjoyed a long career, and performed regularly until the 1980s, including lead roles in the ill fated Broadway musicals Bravo Giovanni and Carmelina. In addition to his studio recordings, there are also many live recordings of performances of his major roles. Siepi's formal farewell to the operatic stage occurred at the Teatro Carani in Sassuolo on 21 April 1989. Indeed, Capon's List shows live recordings made as late as 1988. Siepi's last studio recording was as the old King Archibaldo in RCA's 1976 taping of Italo Montemezzi's L'amore dei tre re, with Anna Moffo and Plácido Domingo in the cast. Siepi died at Piedmont Hospital in Atlanta, Georgia on 5 July 2010 after suffering a stroke more than a week earlier.