Англо-саксон миссиясы және христиан дінінің таралуы
Anglo-Saxon mission
Англо-саксон миссионерлері 8-шы ғасырда Франк империясында христиан дінін таратуға үлкен үлес қосты. Эгберт Йоркский және Рипонский миссияларын ұйымдастырды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англосаксон миссионерлері VIII ғасырда франк империясында христиан дінінің таралуына зор үлес қосты. Олар 6 ғасырда франк империясымен қатар Шотландияда және Англосаксон Англиясында кельт христиандығын таратумен айналысқан гиберно-шотланд миссионерлерінің бастамаларын жалғастырды (Англосаксон христиандығын қараңыз). Рипондық Эггберт және Йорктік Эгберт екеуі де англосаксон миссиясында маңызды рөл атқарды. Біріншісі Витберхт, Виллиброрд және басқалардың алғашқы миссионерлік әрекеттерін ұйымдастырды, ал көптеген кейінгі миссионерлер алғашқы білімін Йорк қаласында алды.
Christian Missions undertaken by Anglo Saxons
Anglo Saxon missionaries were instrumental in the spread of Christianity in the Frankish Empire during the 8th century, continuing the work of Hiberno Scottish missionaries which had been spreading Celtic Christianity across the Frankish Empire as well as in Scotland and Anglo Saxon England itself during the 6th century (see Anglo Saxon Christianity). Both Ecgberht of Ripon and Ecgbert of York were instrumental in the Anglo Saxon mission. The first organized the early missionary efforts of Wihtberht, Willibrord, and others; while many of the later missioners made their early studies at York.
Алғашқы әрекеттері
Ирландиядағы Рат Мелсигиде білім алған Рипондық Экгберт Фризияда дін тарату үшін монахтарды ұйымдастыра бастады; оның жұмысына көптеген басқа да жоғары текті белгілі тұлғалар қатысты: Эгмондтық Адалберт және Мерсиялық Чад. Дегенмен, ол Боисилдің шәкірті болған монахтың (аббат Еата басшылығымен Мелроуз аббаттығының преоры) көрінісі салдарынан өзімен бірге барудан бас тартты. Витберт Фризияға, Рат Мелсигиде тұрды, бірақ фриздердің патшасы Редбадтың қарсылығына байланысты Витберт сәтсіздікке ұшырап, Англияға қайтып келді. Экгберт содан кейін Виллибрордты және басқаларын дінсіздерге миссиямен жіберуді ұйымдастырды. Нидерландтағы ықпалын кеңейтуді қалаған Пипин II Виллибордқа Фризия епископы болып сайлану үшін Римге баруға рұхсат берді; Норман Ф. Кантор осыны Каролингтер мен Папалықтың арасындағы алғашқы бірлескен жоба деп атап көрсетеді: "Бұл олардың англосаксон миссионерлерінің күш-жігерін бірлесіп қолдау нәтижесінде 8-ғасырдың бірінші жартысындағы олардың байланысын күшейтуге үлгі болды".
Ecgberht of Ripon, who had studied at Rath Melsigi in Ireland, began to organize monks to proselytize in Frisia; many other high born notables were associated with his work: Adalbert of Egmond, and Chad of Mercia. He, however, was dissuaded from accompanying them himself by a vision related to him by a monk who had been a disciple of Boisil (Prior of Melrose Abbey under Abbot Eata). also living at Rath Melsigi, to Frisia, but owing to the opposition of the ruler Redbad, King of the Frisians, Wihtberht was unsuccessful and returned to England. Ecgberht then arranged the mission of Willibrord, and others to the heathens. Pepin II, who wished to extend his influence in the Low Countries, granted free passage to Rome to Willibrord, to be consecrated Bishop of Frisia; Norman F. Cantor singles this out as the first joint project between Carolingians and the Papacy: "It set the pattern for their increasing association in the first half of the 8th century as a result of their joint support of the efforts of the Anglo Saxon missionaries."
Бонифаций
Бұл миссионерлердің ішінде Фулда (қазіргі Гессен) аймағында белсенді болған және оңтүстік-шығысқа қарай Эрфурт, Вюрцбург, Бюрабург, сондай-ақ Эйхштетт, Регенсбург, Аугсбург, Фрайзинг, Пасау және Зальцбург (739) епархияларын құрған немесе қайта құрған әулие Бонифаций ерекше орын алады. Боннифаций Нхутселлдегі бенедиктиндік монастырьдың аббат мектебінде сабақ берген, ол алғаш рет континентке 716 жылы аттанды. Ол 690 жылдардан бері фриздер арасында жұмыс істеп келген Утрехтағы Виллибрордқа қосылды. Олардың күш-жігерін Карл Мартель мен фриздердің патшасы Редбад арасындағы соғыс тоқтатты. Виллиброд өзі құрған Эхтернах аббаттығына қашып кетті, ал Бонифаций Нюрслингке қайтты. Келесі жылы ол Римге сапар шегіп, Рим папасы Григорий II-нің тапсырмасымен Германияға миссионерлік сапармен барған епископ атанды. Ол монахтарды өздерінің ата-бабалары келген континенттік миссияларға шақырды: "Оларға аянымыз, өйткені олар өздері: "Біз сіздермен бір қан, бір сүйек" дейді". Англия шіркеуінің күші мен бастамасымен жүзеге асырылған миссиялар сол жерден оңтүстікке және шығысқа тарады. Англо-саксон миссионерлері Франция аймақтарында үстемдік құрған Пиппинидтер әулетімен дер кезінде танысты.
Notable among these missionaries is Saint Boniface who was active in the area of Fulda (modern Hesse), establishing or re establishing the bishoprics of Erfurt, Würzburg, Büraburg, as well as Eichstätt, Regensburg, Augsburg, Freising, Passau and Salzburg (739) further to the south east. Boniface, who had taught at the abbey school of the Benedictine monastery at Nhutscelle, first left for the continent in 716. He joined Willibrord in Utrecht, who had been working since the 690s among the Frisians. Their efforts were frustrated by the war between Charles Martel and Redbad, King of the Frisians. Willibrord fled to the abbey he had founded in Echternach, while Boniface returned to Nursling. The following year he traveled to Rome, where he was commissioned by Pope Gregory II as a traveling missionary bishop for Germania. He urged monks to come to the continental missions, from which their forebears had come: "Take pity upon them, for they themselves are saying, 'We are of one blood and one bone with you.'" The missions, which drew from the energy and initiative of the English church, spread south and east from there. Almost immediately the Anglo Saxon missionaries came in contact with the Pippinids, the new dominant family in Frankish territories.
Басқа миссионерлер
Континентке басқа англосаксон миссионерлерінің қатарында Лебуин, Эвальд және Суидберт болды. Әйелі Вальбурга (Вальбурға) және оның бауырлары Виллибальд пен Винибальд Бонифацийге көмектесті, Виллибальд Хейденхайм монастырын құрды.
Other Anglo Saxon missionaries to the continent include Lebuin, Ewald, and Suidbert. Saint Walpurga (Walburga) and her brothers Saint Willibald and Saint Winibald assisted Boniface, Willibald founding the Heidenheim monastery.
Монастырлар
Англосаксондық аббатханалар континентте құрылғанда, кейде отбасылық монастырлар болып табысты. Англосаксондықтар құрлықта құрған ең алғашқы монастырь – Виллибрордтың Эхтернах аббаттығы (698), ол Дагоберт II-нің қызы оған сыйлаған виллада салынған. Алкуин «Виллибрордтың өмірі» атты еңбегінде Виллибрордтың ізбасары Альдберкт Виллибрордтың туысы және өзімен алыс туыс екенін мәлімдейді. 775 жылы үшінші абат болған Беорнрад Виллибрордпен қандас, ал Алкуиннің туысы болды. Беорнрад Сенс архиепискобы болып тағайындалғаннан кейін де Эхтернах аббаттығын сақтап қалды. Осылайша, Виллибрордтың отбасы аббаттықты алғашқы 100 жыл бойы басқарды. Виллехад Нортумбрияда дүниеге келген және білімін Йорк епискобы Экгберттен алған. Ол шамамен 766 жылы фриздер арасында миссионерлік қызметін бастады. 780 жылы Карл Ұлының тапсырмасымен Везер өзенінің төменгі ағысында уағыз айтты, содан кейін сакстар арасында жұмыс істеді. 782 жылы саксондықтардың көтерілісінен кейін Виллехад Эхтернахтан миссионерлік қызметін қайта бастады, кейіннен Бремен епискобы болып тағайындалды. Кейіннен (Алкуин арқылы) Виллехад Беорнрадтың туысы болған деген сенімге келді.
Anglo Saxon abbeys established on the continent were sometimes family monasteries. The earliest monastery founded by Anglo Saxons on the continent is Willibrord's Abbey of Echternach (698), founded at a villa granted him by a daughter of Dagobert II. Alcuin, in his Life of Willibrord states the Willibrord's successor, Aldberct, was a kinsman of Willibrord and distantly related to himself. Beornrad, who became the third abbot in 775, was related by blood to Willibrord, and cousin to Alcuin. Even after being appointed Archbishop of Sens, Beornrad retained the abbacy of Echternach. Thus, Willibrord's family ruled the abbey for its first 100 years. Willehad was born in Northumbria and probably received his education at York under Bishop Ecgbert of York. He commenced his missionary activities among the Frisians about 766. In 780 he preached in the region of the lower Weser River on commission from Charlemagne, and later among the Saxons. After the Saxon rebellion in 782, it was from Echternach that Willehad resumed his missionary activities, to be later consecrated bishop of Bremen. It was later believed (through Alcuin) that Willehad was a relative of Beornrad.