Орта ғасырлық ирландиялық және шотландтық христиандық миссиясы
Hiberno-Scottish mission
Ирландия және Шотландиядан тараған ежелгі христиан миссиясы: 6-7 ғасырлардағы кельт дінінің кеңуі, Шотландия, Уэльс, Англия, Францияға таралуы. Тарих, дін.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ортағасырлық ирланд және шотланд христиан миссиясы
Medieval Irish and Scottish Christian mission
Гиберно-шотланд миссиясы – 6 және 7 ғасырларда Ирландиядан бастау алған келт миссионерлерінің Шотландия, Уэльс, Англия және Меровингтік Францияда кельт христиандығын таратуға бағытталған экспедициялар сериясы. Кельт христиандығы алғаш рет Ирландияда тарады. 8 және 9 ғасырлардан бастап осы ерте миссиялар «кельт христиандығы» деп аталды. Гиберно-шотланд миссиясының католик христиандығымен байланысы туралы пікір таласы бар. Католик деректері бұл миссияның Әулие Тақтың билігімен жұмыс істегенін айтады, ал протестант тарихшылары кельт және рим дін қызметкерлері арасындағы қақтығыстарды атап көрсетеді. Жалпы алғанда, кельт тілді аймақтар Латын христиандығының бір бөлігі болды, сол кезде діни рәсімдер мен құрылымда маңызды аймақтық айырмашылықтар болды, бірақ кельт тілді аймақтарда Папалыққа деген жалпы құрмет кем болған жоқ.
The Hiberno Scottish mission was a series of expeditions in the 6th and 7th centuries by Gaelic missionaries originating from Ireland that spread Celtic Christianity in Scotland, Wales, England and Merovingian France. Celtic Christianity spread first within Ireland. Since the 8th and 9th centuries, these early missions were called 'Celtic Christianity'. There is dispute over the relationship of the Hiberno Scottish mission to Catholic Christianity. Catholic sources claim it functioned under the authority of the Holy See, while Protestant historians highlight conflicts between Celtic and Roman clergy. As a whole, Celtic speaking areas were part of Latin Christendom at a time when there was significant regional variation of liturgy and structure, but a general collective veneration of the Papacy was no less intense in Celtic speaking areas.
14 ғасырдан бастап
14 және 15 ғасырларда осы монастырлардың көпшілігі құлдырап кетті, бір жағынан ирланд монахтарының жетіспеушілігіне, ал екінші жағынан тәртіптің нашарлауы мен қаржылық қиындықтарға байланысты. Осының салдарынан Нюрнберг және Вена аббаттары 1418 жылы ирланд қауымынан алынып, неміс монахтарымен қайта толықтырылды. 1497 жылы абат Филипп қайтыс болғаннан кейін, Вюрцбургтегі Сент-Джеймс аббатшылығы монахтарсыз қалды. Кейін ол неміс монахтарымен қайта толықтырылып, 1506 жылы Бурсфельд қауымына қосылды. Алайда, 1595 жылы ол шотланд қауымына берілді және 1803 жылы таратылғанға дейін шотланд монахтары басқарды. Констанц аббатшылығы 15 ғасырдың бірінші жартысында құлдырауын бастады және 1530 жылы жабылды. Меминген аббатшылығы да келесі ғасырдағы протестанттық реформацияның алғашқы кезеңінде жоғалып кетті. Айштатттағы Қасиетті Крест аббатшылығы 14 ғасырдың басында тоқтаған сияқты. Шотландиядағы протестанттық реформацияның нәтижесінде көптеген шотландтық бенедиктиндер өз елдерін тастап, 16 ғасырда Германияның Schottenklöster-леріне паналады. Шотландияның Ратисбон, Эрфурт және Вюрцбург қалаларындағы монастырлар уақытша қайта жанданды, бірақ Нюрнберг, Вена және Констанц монастырларын шотланд монахтарына қайтаруға жасалған барлық әрекеттер сәтсіз аяқталды. 1692 жылы Ратисбон абаты Плацид Флеминг шотланд қауымын қайта ұйымдастырды, ол қазір Ратисбон, Регенсбург, Эрфурт және Вюрцбург монастырларын қамтыды – Германиядағы жалғыз қалған Schottenklöster. Ол сондай-ақ Ратисбондағы монастырьмен байланысты семинарияны құрды. Бірақ 1803 жылы монастырларды мәжбүрлі түрде секуляризациялау Шотландияның Эрфурт және Вюрцбург аббаттарының жабылуына әкелді, нәтижесінде Ратисбондағы Сент-Джеймс Германиядағы жалғыз аман қалған Schottenkloster болды. 1827 жылдан бастап бұл монастырьға қайтадан жаңа монахтарды қабылдауға рұқсат берілді, бірақ 1862 жылы монахтардың саны екі капитулярға дейін азайды. Одан әрі өсімге үміт болмағандықтан, Папа Пий IX 1862 жылдың 2 қыркүйегіндегі хатымен осы соңғы Schottenkloster-ді жапты. Оның кірістері Ратисбон епархиялық семинариясы мен Римдегі шотланд колледжі арасында бөлісті.
In the 14th and 15th centuries, most of these monasteries were on the decline, partly for want of Irish monks, and partly on account of great laxity of discipline and financial difficulties. In consequence, the abbeys of Nuremberg and Vienna were withdrawn from the Irish congregation and repeopled by German monks in 1418. St. James's Abbey, Würzburg, was left without any monks after the death of Abbot Philip in 1497. It was then re peopled by German monks and in 1506 joined the congregation of Bursfeld. In 1595, however, it was granted to the Scottish congregation and occupied by Scottish monks until its suppression in 1803. The abbey of Constance began to decline in the first half of the 15th century and was suppressed in 1530. That of Memmingen also disappeared during the early period of the Protestant Reformation in the following century. The Abbey of Holy Cross at Eichstatt seems to have ceased early in the 14th century. In consequence of the Protestant Reformation in Scotland many Scottish Benedictines left their country and took refuge in the Schottenklöster of Germany during the 16th century. The Scottish monasteries in Ratisbon, Erfurt, and Würzburg again began to flourish temporarily, but all endeavours to regain the monasteries of Nuremberg, Vienna, and Constance for monks of Scottish nationality failed. In 1692, Abbot Placidus Flemming of Ratisbon reorganized the Scottish congregation which now comprised the monasteries of Ratisbon Regensburg, Erfurt, and Würzburg, the only remaining Schottenklöster in Germany. He also erected a seminary in connection with the monastery at Ratisbon. But the forced secularization of monasteries in 1803 put an end to the Scottish abbeys of Erfurt and Würzburg, leaving St. James's at Ratisbon as the only surviving Schottenkloster in Germany. Since 1827 this monastery was again permitted to accept novices but the number of its monks dwindled down to two capitulars in 1862. There being no hope of any increase, Pope Pius IX suppressed this last Schottenkloster in his brief of 2 September 1862. Its revenues were distributed between the diocesan seminary of Ratisbon and the Scots College at Rome.