Кіріспе

1930 жылы Г.В. Пабст режиссері түсірген соғыс фильмі.

"Westfront 1918" – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс майданның окоптарындағы оқиғаларды бейнелейтін неміс соғыс фильмі. Ол 1930 жылы Г.В. Пабст режиссерлік еткен, сценарийі Л.В. Вагда Эрнст Йохансеннің "Vier von der Infanterie" романы негізінде жазылған. Фильмде Фриц Камперс және Густав Дисль бастаған актерлік топ жаяу әскерлерінің соғысқа тап болған жағдайын көрсетеді. Бұл фильм сол кезде түсірілген "All Quiet on the Western Front" (1930) американдық фильміне өте ұқсас, бірақ Пабсттың 1920-жылдардың аяғындағы "Жаңа объективтілік" еңбегімен үйлесетіндей, көңіл көтеруден аулақ, қараңғырақ тонға ие. Пабсттың алғашқы "сүреті" болған бұл фильмде дыбыстың жаңа технологиясы қолданылды – режиссер траншеялар арқылы түсірілген күрделі кадрлар кезінде тікелей дыбысты жазуға қол жеткізді. "Westfront 1918" шыққан кезде сыншылардың жоғары бағасын алды. Бірақ, бірнеше жыл өткен соң, нацистік үкімет фильмді көрсетуге тыйым салды, себебі ол, сол дәуірдегі көптеген соғыс ақындары сияқты, төрт жылдық қазба соғысында жастардың бір буынын механикалық және жүйелі түрде қырып тастауды қатты сынады. Нацистік партияның үгіт-насихат министрі Жозеф Геббельс "Westfront 1918" фильмін "әлсіздік пен жеңілісшілдік" деп атады. Фильмнен алынған кейбір кадрлар 1937 жылы BBC телеарнасында көрсетілген "Journey's End" пьесасының қойылымында декорация ретінде пайдаланылды.

Сюжет

1918 жылы Францияда Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы айларында төрт жаяу әскер – бавариялық (Фриц Камперс), «студент» (Ханс Йоахим Мобис), Карл (Густав Дисль) және лейтенант (Клаус Клаузен) – майданның артында бірнеше күн демалады. Студент француз шаруа қызы Иветтке (Джеки Монье) ғашық болады. Алдыңғы қатарға оралғанда, төрт сарбаз соғыстың күнделікті ауыртпалықтарын қайта бастан кешіреді: лас, окоп соғысы және өлім қаупі. Бавариялық, Карл және лейтенант траншеяның бір бөлігі құлап, студент оларды құтқарып шығарады. Кейіннен олар қашықтықты дұрыс есептемегендіктен өз артиллериясының оғына түсе жаздап, студент тағы да оларды құтқарады. Ол хабаршы ретінде өмірін қауіпке тігіп, артиллерияның ату шегін түзету туралы нұсқауларды жеткізеді. Карл өзінің аштықтан зардап шеккен туған қаласына қайтып, әйелін қасапшымен бірге ұстап алады. Көңілі қалып, татуласа алмай, ол майданға қайта оралады. Оның кеткен кезде студент төбелес кезінде пышақтан жараланады; денесі снаряд жасаған шұңқырдың сазында жатыр, тек бір қолы ғана сыртқа шығып тұр. Одақтастардың танкілермен қолдау көрсетілген шабуылы басталады, ал француз армиясының көп бөлігі неміс окоптарын бұзып өтеді. Француздарға қарсы қорғаныс шайқасы кезінде Карл мен бавариялық ауыр жарақат алады, топтың қалған мүшелерін қорғайды. Лейтенант нервтік күйзеліске ұшырап, ақыл-есінен айырылады. Ылғи «Ура!» деп айқайлап, өліктерге сәлемдеме береді. Ол Карл мен бавариялықпен бірге далалық госпитальге түседі. Лейтенантты госпитальге алып бара жатқанда, көптеген жарақат алған сарбаздарды көруге болады. Қызуда Карл әйелін қайта көріп, «Біз бәріміз кінәліміз!» – деп дем алады. Ол қайтыс болады және қолы әлі де сыртқа шығып тұрған күйі жабылады. Жанында жатқан жарақат алған француз сарбазы Карлдың қолын ұстап, «Жолдастар, жау емес» дейді. Соңғы хабарлама «Соңы?» деген сұрақпен аяқталады.