Брунонидтер: Саксон ақсүйектері және Брауншвейг тарихы

Кіріспе

Брунонидтер (немесе Брунондар, Брунонен, Брунондар, яғни "Брунолар") – 10-шы және 11-ші ғасырларда Эстфалияда (Брансвик маңы) және Фризияда жер-мүліктері болған саксондық ақсүйектер отбасы. Брунонидтер Саксония герцогы Брунның ұрпақтары деп есептеледі (880 ж. қайтыс болған). Бұл оларды Лиудольфтер әулетінің ең ірі тармағы етіп, Отон императорлары да соларға жатты. Бұл байланыс мүмкін деп саналады, себебі Брун және Людольф есімдері Брунонидтер арасында жиі кездеседі, ал олардың жерлері ертедегі Лиудольфтердің жерлерімен бір-біріне жақын орналасқан. Сонымен қатар, замандастары Брунонидтерді Оттон патшаларының тікелей ұрпақтары деп санаған сияқты, мұны Брунид I, Брансвик графының патшалыққа үміткерлігі дәлелдейді. Дегенмен, Брунонидтердің Лиудольфтермен туыстығын растайтын ешқандай мәлімет жоқ, сондай-ақ герцог Брунның балаларының бар-жоғы да белгісіз. Брунонидтердің ең көне жерлері Дерлингауда орналасқан, одан олар өз ықпалын жақын маңайдағы аймақтарға таратуға ұмтылған. Дерлингаудың батыс шетінде орналасқан Брансвик қаласы 9-шы немесе 10-шы ғасырда олардың резиденциясына айналды. Аңыз бойынша, Брансвик (атауы сөзбе-сөз "Брун қаласы" дегенді білдіреді) Брунонидтердің бірі – Брун есімді адам құрған. Олардың иелігі Брансвик графының аймағы деп аталды. Брунонид (Брунонер) әулетінің келесі өкілі граф Людольф болды, ол 942 жылы тарихи құжаттарда еске алынған. Әулеттің ең алғашқы белгілі өкілі – Брун I, Брансвик графы, ол 991 жылдан бері тарихқа енген. Граф Бруно I 1002 жылы Рим патшасы болу үшін Отто III-тің орнына таласқан, бірақ сәтті болмады. 1067 жылы Бруноның немересі Эгбертке император Генрих IV Мейсен маркграфтығын сыйлады. Оның ұлы Эгберт II сол билікке қарсы шығып, Мейсен мен Фризияға деген құқығынан айырылды. Эгберт II-нің қазасы Брунонид әулетінің тарихын аяқтады. Эгберт II-нің әпкесі Гертруда Брансвикі екінші күйеуі Генрих Ірі, Нортхаймның Фризия маркграфынан қыз алды. Осы қыз Рихенза (1141 ж. қайтыс болған) Саксония герцогы, кейіннен Киелі Рим императоры болған Супплингенбургтің Лотарына үйленді. Олардың қызы Гертруда (1143 ж. қайтыс болған) Вельф әулетінен шыққан Саксония мен Баварияның герцогы Генрихке үйленді. Осылайша, Вельф әулеті Брансвик маңындағы Брунонидтердің жерлерін иеленді, оларды 20-шы ғасырға дейін сақтап қалды.

The Brunonids (or Brunonians, Brunonen, Brunones, i. e. "Brunos") were a Saxon noble family in the 10th and 11th centuries, who owned property in Eastphalia (around Brunswick) and Frisia. The Brunonids are assumed to be descendants of Brun, Duke of Saxony (d. 880). This would make them the senior branch of the Liudolfing house, to which the Ottonian emperors also belonged. This relationship is considered likely because the names Brun and Liudolf are both common among the Brunonids, and their properties are located in the same areas as the properties of the early Liudolfings. In addition, contemporaries seemed to regard the Brunonids as male line relatives of the Ottonian kings, as shown by the candidacy for king of Brun I, Count of Brunswick. However, there is no evidence that the Brunonids are related to the Liudolfings, and nothing is known about the existence of any children of Duke Brun. The oldest properties of the Brunonids were located in the Derlingau, from which they spread their influence to adjacent areas. The town of Brunswick, located at the western edge of the Derlingau, became their comital seat in the 9th or 10th century; according to legends, Brunswick (the name literally means "Brun's town") was founded by one of the Brunonids named Brun — it is unclear by which one. Their county came to be known as the County of Brunswick. The next assumed member of the Brunonid (Brunoner) house was a Count Liudolf, who was mentioned in 942. The first certain member of the house was Brun I, Count of Brunswick, who is attested since 991. Count Bruno I sought without success to succeed Otto III in 1002 as King of the Romans. In 1067, Bruno's grandson Egbert was granted the Margraviate of Meissen by Emperor Henry IV. His son, Egbert II, opposed that same ruler and lost his rights to both Meissen and Frisia. Egbert II's death marked the end of the Brunonid line. Egbert II's sister, Gertrude of Brunswick, had a daughter with her second husband, Henry the Fat, Margrave of Frisia of Northeim. This daughter, Richenza (d. 1141) married Lothar of Süpplingenburg, who was Duke of Saxony and later became Holy Roman Emperor. Their daughter Gertrude (d. 1143) married Duke Henry the Proud of Saxony and Bavaria, a member of the House of Welf. In this way, the Welf dynasty gained the Brunonid properties around Brunswick, which they would hold until the 20th century.

Отбасылық ағашы

Брансуик Бруно I (1015/1016 ж. қайтыс болды), Швабиялық Гизелаға үйленді (990 ж. шамамен туған; 15 ақпан 1043 ж. Гослар қаласында қайтыс болды) (1016/1017 ж. император Конрад II-ге үйленді (1039 ж. қайтыс болды))
Людольф (23 сәуір 1038 ж. қайтыс болды), Фризиялық Гертрудаға үйленді (1077 ж. қайтыс болды)
Бруно II (1024 ж. шамамен туған; 26 маусым 1057 ж. қайтыс болды), Фризия маркграфы
Егберт I (1068 ж. қайтыс болды), Сузалық Ирмгардқа үйленді
Егберт II (1090 ж. қайтыс болды), Орламунделік Одаға үйленді
Гертруда Брансуик (1117 ж. қайтыс болды), I. Катленбургтік Дитрих (1085 ж. қайтыс болды); II. Нортхайм маркграфы Генрих Толы (1101 ж. қайтыс болды); III. Мейсен маркграфы Генрих I (1103 ж. қайтыс болды)