Америкалық скаут лидері: «Жасыл жолақты Билл» өмірі мен қызметі
William Hillcourt
Уильям Хиллкорт (Green Bar Bill) – американдық скаут лидері, BSA ұйымында 65 жыл қызмет етті. Оның еңбектері, оқулықтары мен «Wood Badge» бағдарламасы белгілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық скаутингтік көшбасшы (1900–1992)
American scouting leader (1900–1992)
Уильям Хиллкорт (6 тамыз 1900 – 9 қараша 1992), скаутинг қозғалысында "Жасыл Бар Билл" деп белгілі болған, 1927 жылдан 1992 жылға дейін Америка Скауттар Ұйымының (BSA) ықпалды көшбасшысы болды. Хиллкорт ағаш өңдеу, отрядтар мен топтар құрылымы және оқыту салаларында жемісті жазушы және ұстаз болды; оның жазған еңбектеріне BSA-ның ресми Скаут нұсқаулығының үш басылымы кіреді, оның 12,6 миллионнан астам данасы басылды, сондай-ақ скаутингке қатысты басқа кітаптар мен көптеген журналдық мақалалар кіреді. Хиллкорт ересек скаут көшбасшыларын даярлау бағдарламасы – "Wood Badge" бағдарламасының американдық нұсқасын жасады және насихаттады. Хиллкорт Даниялық болған, бірақ жас кезінде АҚШ-қа көшіп келген. 1910 жылы Дания скаутында басталып, 1992 жылы қайтыс болғанға дейін ол үздіксіз скаутингте белсенді болды. Ол бүкіл әлемді аралап, скауттар мен скаут көшбасшыларын оқытып, даярлады, соның нәтижесінде скаутингтің жоғары наградаларын алды. Оның мұрасы мен ықпалы бүгін де BSA бағдарламасында, жастар мен ересектерге арналған скаутинг оқулықтарында және әдістемелерінде көрініс береді.
William Hillcourt (August 6, 1900– November 9, 1992), known within the Scouting movement as "Green Bar Bill", was an influential leader in the Boy Scouts of America (BSA) organization from 1927 to 1992. Hillcourt was a prolific writer and teacher in the areas of woodcraft, troop and patrol structure, and training; his written works include three editions of the BSA's official Boy Scout Handbook, with over 12.6 million copies printed, other Scouting related books and numerous magazine articles. Hillcourt developed and promoted the American adaptation of the Wood Badge adult Scout leader training program. Hillcourt was Danish but moved to the United States as a young adult. From his start in Danish Scouting in 1910 until his death in 1992, he was continuously active in Scouting. He traveled all over the world teaching and training both Scouts and Scouters, earning many of Scouting's highest honors. His legacy and influence can still be seen today in the BSA program and in Scouting training manuals and methods for both youth and adults.
Жеке өмір
Хиллкорт 1900 жылы Данияның Орхус қаласында дүниеге келді және құрылыс шеберінің үш ұлының ең кішісі болды. Оған Вильгельм Ханс Бьеррегард Йенсен деген есім берілді. 1930 жылдар шамасында ол өзінің есімін өзгертіп, «Вильгельм» есімін ағылшын тіліне сәйкес келтіріп, «Бьеррегард» есімін «Хиллкорт» деп аударды және «Йенсен» есімін жойды. Оның алғашқы жарияланған туындысы – тоғыз жасында Орхус газетінде жарық көрген тролльдер мен эльфтер туралы өлең болды. 17 жасында ол 1920 жылы Олимпиадада өткен бірінші дүниежүзілік скауттық джамбореде өзінің отрядынан өкіл ретінде таңдалды, онда ол алғаш рет Баден-Пауэллмен кездесті, кейін ол онымен бірге жұмыс істеді. Хиллкорт Копенгагенде фармацияны оқыған кезінде скаутинг қозғалысына белсенді қатысты. Скаут жетекшісі ретінде ол скаутмастер, ұлттық инструктор, жазушы, содан кейін Дания скаутинг журналының редакторы болды. Ол өзінің алғашқы «Арал» атты кітабын жазды, онда өзінің ерте скауттық тәжірибесін баяндады. Біраз уақыттан кейін ол BSA ұлттық кеңсесіне жұмысқа қабылданды және 1965 жылы кәсіби скаутер ретінде зейнеткерлікке шыққанға дейін BSA үшін жұмыс істеді. 1933 жылы Хиллкорт Бас скаут атқарушысы Джеймс Э. Вестің жеке хатшысы Грейс Браунға үйленді. Содан кейін ол BSA жабдықтау бөлімінде жұмыс істеді, онда оған жәшік құлап түсіп, аяғы сынды. Ол Джеймс Вестпен ұлттық кеңседе лифтте жолға шықты. Вест Хиллкорттан АҚШ-тағы скаутинг туралы ойларын сұрады. Кейін Хиллкорт Вестке патрульдік құрылым мен басшылықтың жетіспеушілігі туралы 18 беттік хабарлама жіберді. Ол BSA-ға патруль жетекшілеріне арналған нұсқаулық жазуды ұсынды және оны бұрын патруль жетекшісі және скаутмастер болған адам жазуы керек екенін айтты. Вест Хиллкортты жазушы және редактор ретінде жұмысқа алды, кейіннен ол Хиллкортты 1929 жылы жарық көрген Патруль жетекшілеріне арналған алғашқы нұсқаулықты жазуға көндірді. Ол BSA ұлттық оқу орталығына жақын болу үшін, өзінің теорияларын тәжірибеде сынап көруге мүмкіндік алды. Осы мақсатта ол 1935 жылы Мендхемде 1-отрядты құрды, ол тікелей BSA Ұлттық Кеңесіне бекітілді. Скаутмастер ретінде ол 16 жыл бойы өзінің жұмысын сынау және растау үшін 1-отрядты пайдаланды. 1954 жылы BSA ұлттық кеңсесі Нью-Йорк қаласынан Нью-Джерси штатының Солтүстік Брансуик қаласына көшірілді, және Хиллкорттар да олармен бірге көшті. Ол 1960 жылы BSA-ның 50 жылдығына орай «Бойскаут нұсқаулығының» алтыншы басылымын аяқтады.
Hillcourt was born in 1900 in Aarhus, Denmark and was the youngest of three sons of a building contractor. He was given the name Vilhelm Hans Bjerregaard Jensen. Around 1930, he changed his name by anglicizing "Vilhelm", translating "Bjerregaard" into "Hill court" and dropping "Jensen". His first published work was a poem about trolls and elves, printed by an Aarhus newspaper when he was nine years old. at age 17. He was selected to represent his troop at the 1st World Scout Jamboree in Olympia in 1920 where he first met Baden Powell, with whom he was later to work. While Hillcourt studied pharmacy in Copenhagen, he became more involved in Scouting. As a Scout leader, he became a Scoutmaster, national instructor, writer and then the editor for the Danish Scouting journal. He wrote his first book, The Island, recounting his early Scouting experiences. He was soon hired by the BSA's national office and worked for the BSA until he retired as a professional Scouter in 1965. In 1933 Hillcourt married Grace Brown, the personal secretary of Chief Scout Executive James E. West. He then worked for the BSA Supply Division where he broke his leg when a crate fell on him. He met James West while riding in an elevator at the national office. West solicited Hillcourt's thoughts on Scouting in the U. S. Hillcourt later sent West an 18 page memo detailing issues with the lack of patrol structure and leadership. He recommended that the BSA write a handbook for patrol leaders, and that it needed to be written by someone who had been both a patrol leader and a Scoutmaster. West hired Hillcourt as a writer and editor and was later persuaded to commission Hillcourt to write the first Handbook for Patrol Leaders which was published in 1929. the BSA's national training center, so he could be in place to put his theories to a practical test. In order to do so, he founded Troop 1 of Mendham in 1935 as a unit directly chartered to the National Council of the BSA. As the Scoutmaster, he used Troop 1 to test and validate his work for 16 years. The BSA national office moved from New York City to North Brunswick, New Jersey, in 1954, and the Hillcourts moved with it. He completed the sixth edition of the Boy Scout Handbook in time for the BSA's 50th anniversary in 1960.
Ағаш белгісі
АҚШ-та Ровирингті дамытуға ынталандыру мақсатымен, Дж. С. Уилсон 1936 жылғы мамыр айында Шиффте өткен «Ағаш белгісі» курсын бақылау үшін Ұлыбританиядан сапар шекті. Хиллкорт осы бірінші курсқа қатысушы болды, ал төрт күннен кейін екінші курсқа ағаш белгісі жетекшісі болып тағайындалды. 1939 жылы ол «Ағаш белгісі» белгілерін алды және «Ағаш белгісі» лагері директорының орынбасары болып бекітілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін «Вуд-Бадж» қайта жандандырылды, ал Хиллкорт 1948 жылғы 31 шілдеде Шиффте басталған сынақ курсының және Филмонт скаут ранчосындағы алғашқы стандартты курстың скаут шебері болды. Ұлттық оқыту директоры ретінде Хиллкорт бес «Ағаш белгісі» белгісін тақты, бұл дәстүр Ұлыбритания скауттар қауымдастығында тоқтатылды. Алайда, басқа елдер әлі де бес «Ағаш белгісі» белгісін пайдалануды жалғастыруда, және оларды әр елдің Ұлттық ерікті лидері, сондай-ақ Гилвелл паркінің арнайы бұйрығымен бүгінге дейін тағып жүреді.
To encourage the creation of Rovering in the U. S., J. S. Wilson travelled from the UK to oversee a Wood Badge course in May 1936 at Schiff. Hillcourt was a participant in that first course and four days later, he was the senior patrol leader for the second course. He received his Wood Badge beads in 1939 and was appointed as the deputy camp director for Wood Badge. After World War II, Wood Badge was revived and Hillcourt was the Scoutmaster for a test course begun on July 31, 1948, at Schiff and the first standard course at Philmont Scout Ranch. As the national director of training, Hillcourt wore five Wood Badge beads, a tradition that has been discontinued in the U. K. Scout Association, however other countries still continue the use of the five Wood Badge Beads and are still worn by the National Volunteer Leader of Wood Badge Training of each country as well as by special decree of Gilwell Park today.
Кейінгі өмірі
Хиллкорт 1965 жылғы 1 тамызда БСА-дан зейнеткерлікке шықты. 1971 жылы ол және Грейс 1926 жылы бастаған әлемдік саяхатын аяқтады; саяхат барысында олар Жапонияның Фудзиномия қаласында өткен 13-ші дүниежүзілік скаут джамборесіне қатысты. Грейс Хиллкорт 1973 жылы қайтыс болды. Көптеген өзгерістердің мақсаты – скауттықты жастардың арасында кеңейту және оны «заманға сай» ету болды. 1980 жылы БСА Хиллкортқа ең жоғары ұлттық наградасы – Күміс бизон сыйлығын табыс етті және ол «Скаутингтің дауысы» деп аталды. 1985 жылы Дүниежүзілік скаут ұйымының Дүниежүзілік скаут комитеті оны әлемдік скауттық қызметтері үшін ерекше қызметтері үшін «Қола қасқыр» сыйлығымен марапаттады. Сол жылы «Скаутинг» журналында жарияланған мақалада Хиллкорт «Ұлдар скауты бағдарламасын дамытуға ең зор әсер еткен тұлға» деп жарияланды. Ол «Оңтүстік зерттеушілердің жетекшілері және орталығы – Топтық жетекшілік курсы» үшін «Wood Badge» бағдарламасында скаут басшысы болып қызмет етті. Оңтүстік Америкаға сапары Венесуэланың Каракас қаласында аяқталды. Ол сонымен қатар «Парамакай» далалық мектебінің басшысы және директоры болды. 85 жылдығын мерекелеу үшін тамыз айында Данияның Копенгаген қаласында ескі достарымен бірге тойлады. Әрине, ол үнемі түрлі шараларда қатысып, үздіксіз қатысуын сақтап, джамбореде де өзінің белсенділігін көрсетті. 1990 жылы ол американдық скауттық қызмет ұйымы Firecrafter мүшесі болды. Саяхаттау және скауттық шараларға қатысу оның өмірінің соңына дейін жалғасты, сондықтан оны «Әлемдік скаут басшысы» деп атады. Оның еңбектері әлі де скауттық қозғалыста қолданылады және оның материалдары «Скаутинг» журналында қайта басылады. Лонгхаус кеңесі Нью-Йорктегі Вудленд лагерінде Уильям Хиллкорт скаут мұражайын және Карсон Бак еске алу кітапханасын «скауттықтың дәстүрлерін сақтау» мақсатымен, қазіргі скауттық қозғалысының негізі болып табылатын тарихты сақтау арқылы басқарады.
Hillcourt retired from the BSA on August 1, 1965. In 1971, he and Grace finally completed the world tour he had started in 1926; along the way they attended the 13th World Scout Jamboree in Fujinomiya, Japan. Grace Hillcourt died in 1973. Many of the changes were intended to expand Scouting to a broader base of youth and to make Scouting more "in tune with the times". In 1980, the BSA presented Hillcourt with their highest national honor, the Silver Buffalo Award and he was cited as "The Voice of Scouting". The World Scout Committee of the World Organization of the Scout Movement recognized him for exceptional services to world Scouting in 1985 with the Bronze Wolf Award. In the same year, an article in the Scouting magazine proclaimed Hillcourt as "the foremost influence on development of the Boy Scouting program." and Paraguay). He served as scoutmaster in the Wood Badge program for "South Explorers Leaders and Center –Leadership Course in Troop", He ended his trip to South America in Caracas, Venezuela. He also was Troop Head and Director of the Field School "Paramacay". To celebrate during the month of August his 85 years of age with his old friends explorers in Copenhagen, Denmark. And then, of course, in the middle of the times, he continued to camp in the different events that took place during his campaign and did not fail to make a presence with his uninterrupted record, with the Jamboree. In 1990 he also became a member of Firecrafter, an American Scouting service organization. Travel and appearances at Scouting events both local and worldwide were part of his routine until he died, for which he was referred to as Scoutmaster to the World. His writings are still used within the Scouting movement and his material continues to be reprinted in Scouting magazine. The Longhouse Council operates the William Hillcourt Scout Museum and Carson Buck Memorial Library at Camp Woodland in New York to "keep the traditions of Scouting alive" through the preservation of the history that is a foundation for today's Scouting movement.