Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Леонид Кройцер (13 наурыз 1884 жылы Санкт-Петербургте дүниеге келген, 30 қазан 1953 жылы Токиода қайтыс болған) – классикалық пианист.
Leonid Kreutzer (13 March 1884 in St. Petersburg – 30 October 1953 in Tokyo) was a classical pianist.
Өмір және мансап
Кройцер Санкт-Петербургте еврей отбасында дүниеге келген. Ол Александр Глазуновтан композицияны, ал Анна Есиповадан фортепианоны оқыды. Эгон Петримен бірге Берлиндегі музыка академиясында (Berliner Hochschule für Musik) ол өте ықпалды фортепиано оқытушысы болды. Кройцердің шәкірттерінің арасында Владыслав Шпильман, Ханс Эрих Рибенсахм, Владимир Хорбовский, Карл Ульрих Шнабель, Франц Осборн, Борис Берлин, Игнац Страсфогель, Франц Райзенштейн және Грета Султан бар. Леонид Кройцер музыкалық және техникалық тұрғыдан қиын жеке концерттер де өткізді, көбінесе олар белгілі бір композиторларға немесе тақырыптарға арналды. Олардың кейбіреулерінде, әсіресе 1925 жылдың маусым айында, ол Сезар Франк, Клод Дебюсси, Пол Хиндемит және Пол Жуон сияқты замандастарының немесе өзінің заманының немесе жақын арадағы авангардты композиторларының шығармаларын орындады. Нацистер оны мәдени жау ретінде айқын түрде белгіледі: Фрида Лёбенштейнмен бірге, ол Розенбергтің «Германия мәдениеті үшін күрес одағы» (Kampfbund für deutsche Kultur) құрастырған «жөндеу жұмыстары» (Aufräumungsarbeiten) тізіміндегі екі пианистің бірі болды. 1933 жылы ол Токио, Жапонияға эмиграциялады. Ол сонымен қатар Ульштейн баспасында (Ullstein Verlag) Шопеннің шығармаларын редакциялағандығымен де белгілі. Ол фортепиано педалін жүйелі пайдалану туралы алғашқы еңбектердің бірін жазды («Das normale Klavierpedal vom akustischen und ästhetischen Standpunkt», 1915). Оның шәкірттерінің бірі – саңырау пианист Ингрид Фужко Хеминг. Жапонияда оның атымен жасалған пианинолар бар. Кройцер өзінің бір шәкіртіне үйленді; оның қызы – сопрано Риоко Кройцер.
Kreutzer was born in St. Petersburg into a Jewish family. He studied composition under Alexander Glazunov and piano under Anna Yesipova. He was a highly influential piano teacher at the Berlin Academy of Music (Berliner Hochschule für Musik), together with Egon Petri. Amongst Kreutzer's students were Władysław Szpilman, Hans Erich Riebensahm, Vladimir Horbowski, Karl Ulrich Schnabel, Franz Osborn, Boris Berlin, Ignace Strasfogel, Franz Reizenstein and Grete Sultan. Leonid Kreutzer also gave musically and technically demanding solo recitals, mostly dedicated to specific composers or themes. At some of these, notably in June 1925, he performed works of contemporaries or modern, avant garde composers of his time or of the recent past such as César Franck, Claude Debussy, Paul Hindemith and Paul Juon. The Nazis targeted him prominently as a cultural enemy: Together with Frieda Loebenstein he is the one of two pianists whose name appears in a list of "tidy up tasks" ("Aufräumungsarbeiten") compiled by Rosenberg's "Kampfbund für deutsche Kultur" (Battle Union for German Culture). He emigrated in 1933 to Tokyo, Japan. He is also known as editor of Chopin's works at the Ullstein Verlag. He wrote one of the first works on systematic use of the piano pedal ("Das normale Klavierpedal vom akustischen und ästhetischen Standpunkt", 1915). One of his students was the deaf pianist Ingrid Fuzjko Hemming. There are pianos which are built under his name in Japan. Kreutzer married one of his pupils; his daughter is the soprano Ryoko Kreutzer.