Чакиар Кутху: Үндістанның ежелгі өнері және Мани Мадхава Чакиар мұрасы
Chakyar koothu
Чакиар Кутху: Үндістанның Керала штамынан шыққан ежелгі өнер. Рамаяна, Махабхарата сияқты эпостарды баяндайды, сондай-ақ қоғамдық оқиғаларға сатира жасайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чакяр Коту (айтылуы ) – Үндістанның Керала штатынан шыққан өнер түрі. Бұл негізінен жоғары деңгейдегі монолог, онда орындаушы индуистік эпостардан (мысалы, Рамаяна және Махабхаратадан) және Пураналардағы әңгімелерді айтады. Бірақ кейде ол қазіргі заманғы стендап-комедияның дәстүрлі нұсқасы болып табылады, сондай-ақ қазіргі әлеуметтік-саяси жағдайларға пікір білдіреді (және көрермендерге жеке ескертулер жасайды).
Chakyar Koothu (pronounced ) is a performance art from Kerala, India. It is primarily a type of highly refined monologue where the performer narrates episodes from Hindu epics (such as the Ramayana and the Mahabharata) and stories from the Puranas. Sometimes, however, it is also a traditional equivalent of the modern stand up comedy act, incorporating commentary on current socio political events (and personal comments directed at the members of the audience).
Орындау
"Коотху" – би деген мағына береді, бірақ бұл дұрыс емес, себебі бет-әлпет мінезіне ерекше мән беріледі және хореографиясы минималды болады. Ол Коотхамбаламда орындалады, ол индуист ғибадатханаларының ішінде Кутияттам мен Чакьяр Коотхуды орындау үшін арнайы салынған жер. Мүмкіндігінше, бұл қойылымдар Чакьяр қауымының мүшелері және Амбалаваси Намбиарлармен бірге фестивальдер барысында ұсынылады. Бұл басына ерекше киім, қара мұрт киген, денесі сандал майымен майланған, бүкіл денесінде қызыл нүктелер бар баяндаушының жеке өнері. Бас киім мың басты жылан Анантаның баяндауын бейнелейтін жыланның қапшығына ұқсайды. Чакьяр «Чампу Прабандха» – санскрит стиліндегі, проза (гадья) мен өлеңнің (шлока) қосылған араласуы негізіндегі оқиғаны баяндайды. Ол ғибадатхананың құдайына дұға жасаудан бастайды. Содан кейін ол санскрит тілінде бір шумақ айтып, оны малаялам тілінде түсіндіреді. Баяндауда ақыл мен юмор қолданылып, оқиғаларды және жергілікті жағдайларды салыстыру жасалады. Коотху дәстүрлі түрде тек Чакьяр қауымының өкілдері ғана орындайды. Қойылымға екі музыкалық аспап сүйемелдейді – мижаву және илаталам. Бұл Нангиар Коотхудан өзгеше, оны Нанбиар кастасына жататын Нангиарамма аталған әйелдер орындайды және бұл көбірек жетілдірілген театр өнері.
"Koothu" means dance which is a misnomer, as facial expressions are emphasized and there is minimal choreography. It is performed in the Koothambalam; a place inside Hindu temples specifically designed for performing Kutiyattam and Chakyar Koothu. Ideally, the performance takes place in conjunction with festivals, presented by members of the Chakyar community along with the Ambalavasi Nambiars. It is a solo performance, by a narrator in a distinctive headgear and black moustache with his torso smeared with sandalwood paste and red dots all over the body. The headgear resembles snake’s hood, to symbolise the narration by Anantha, the thousand headed serpent. The Chakyar narrates the story based on the Sanskrit style of "Champu Prabandha" a mixture of prose (gadya) and poetry (shloka). He begins with a prayer to the deity of the temple. He then goes on to narrate a verse in Sanskrit before explaining it in Malayalam. The narration uses wit and humor to draw parallels with current events and local situations. Koothu has traditionally been performed only by the Chakyar community. Two instruments accompany the performance a mizhavu and a pair of ilathalam. This is different from the Nangiar Koothu, which is performed by women called Nangyarammas who belong to the Nambiar caste, and is a more highly refined theatre art.
Мани Мадхава Чакьяр
Чакяр Котху бастапқыда тек индуистік ғибадатханалардың Котхамбалаларында орындалған. Натьячарья – натямның (драматургия) ұлы ұстазы және шебері, оның құрметіне берілген атақ. Падма Шри Мани Мадхава Чакиар, осы өнердің виртуозы, Котху мен Кудияттамды ғибадатханалардан тыс, қарапайым халыққа жеткізді. Ол Чакяр Котхуді алғаш рет «Үндістанның барлық радиосы» мен «Дордаршан» телеарналарында орындады. Көптеген адамдар оны қазіргі заманның ең ұлы Чакяр Котху және Кутияттам шебері деп санайды. Әңгімеге сүйенсек, оның гуруы Рама Варма Парикшит Тампуран «Прахладачарита» деп аталатын санскрит тіліндегі шампу прабандхасын жазып, оны зерттеп орындау үшін бірнеше тәжірибелі шеберлерге ұсынған, бірақ олар мұны істей алмайтындықтарын айтқан. Содан кейін жас Мани Мадхава Чакиарға кезегі келді. Ол келісіп, прабандханың бір бөлігін бір түндік оқып, келесі күні Кочин Корольдығының сол кездегі астанасы Трипунитурада орындады. Бұл оқиға оның санскрит тілін және классикалық өнерді меңгергенін көрсетті. Бірнеше айдан кейін ол сол сахнада толық «Прахладахаританы» орындады. Кейіннен Аманнур Мадхава Чакяр мен Пайнкулам Раман Чакяр осы өнер түріндегі 20-ғасырдың тағы бір маңызды тұлғалары болды.
Chakyar Koothu was originally performed only in Koothambalams of Hindu temples. It was Natyacharya meaning a great teacher and practitioner of natyam (dramaturgy), a title accorded in his honour Padma Shri Māni Mādhava Chākyār, a virtuoso of this art, who took Koothu and Kudiyattam outside the temples to the common people. He was the first to perform Chakyar Koothu for All India Radio and Doordarshan. Many consider him to be the greatest Chakyar Koothu and Kutiyattam artist of modern times. The story goes that his guru, Rama Varma Parikshith Thampuran wrote a Sanskrit champu prabandha called Prahlādacharita and requested some senior artists to study and perform it, but they found it impossible to do. It was then young Māni Mādhava Chākyār's turn to try. He agreed and studied a part of the prabandha overnight and performed it the next day at Tripunithura, then the capital of the Kingdom of Cochin. The incident proved his mastery of both Sanskrit and the classical art forms. After some months, he performed the entire Prahlādacharita on the same stage. The late Ammannur Madhava Chakyar and Painkulam Raman Chakyar were another important 20th century figure in this art form.