Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Давид Йозеф Бах (13 тамыз 1874 – 30 қаңтар 1947) – австриялық журналист, музыка сыншысы және 20 ғасырдың басындағы Вена мәдени өмірінде маңызды рөл атқарған тұлға.
David Josef Bach (13 August 1874 – 30 January 1947) was an Austrian journalist, music critic, and an influential figure in the cultural life of early twentieth century Vienna.
Ерте өмір және Арнольд Шенбергтің досы
Бах 1874 жылы Львовта (сол кездегі Австриялық Галицияның астанасы Лемберг) еврей ата-аналарының отбасында дүниеге келді. Бала кезінде Бах жас Арнольд Шенбергтің жақын досы болды, ол кейіннен оны музыка мен әдебиетті зерттеуде үлкен ықпал еткен үш досының бірі деп атады (қалған екеуі – Оскар Адлер мен Александр фон Землинский). Шенберг оны "тіл білгісі, философ, әдебиетті білуші, математик" және "жақсы музыкант" деп сипаттап, досы Д. Бахтың өзіне "вульгарлыққа және жалпыға ортақ танымалдылыққа қарсы тұруға қажетті этикалық және моральдық күш" сыйлағанын айтты ("Менің дамуым", 1949).
Bach was born in 1874 in Lvov (then Lemberg, capital of Austrian Galicia) to Jewish parents. As a boy, Bach was a close friend of the young Arnold Schoenberg, who later named him as one of the three friends (the other two were Oskar Adler and Alexander von Zemlinsky) who greatly influenced him in his youthful explorations of music and literature. Describing him as "A linguist, a philosopher, a connoisseur of literature, and a mathematician" as well as "a good musician", Schoenberg paid tribute to his friend by claiming that it was D. J. Bach who furnished his character with "the ethical and moral power needed to withstand vulgarity and commonplace popularity" ('My Evolution', 1949).
Алғашқы оқулары мен мансабы
Вена университетінде табиғаттану ғылымдарын оқығаннан кейін, Эрнст Махтың ықпалына ішкен Д. Д. Бах журналист болды. 1904 жылы Йозеф Шеудің (1841–1904) қайтысынан кейін ол «Жұмысшы газеті» (Arbeiter Zeitung) газетінің музыка сыншысы болып тағайындалды. Шенбергтің және одан сәл үлкен Густав Малердің адал жақтасы ретінде ол «қазіргі заманғы» туындылардың орындалуы кейде шулы наразылықтармен тоқтатылатын қаладағы заманауи музыканы қолдады.
After studying Natural Sciences at the University of Vienna, where he was influenced by Ernst Mach, D. J. Bach became a journalist, being appointed as music critic of the Arbeiter Zeitung ('Worker's Newspaper') in 1904 after the death of Josef Scheu (1841–1904). As a loyal supporter of Schoenberg and of the slightly older Gustav Mahler he supported contemporary music in a city where performances of 'modern' works would sometimes be disrupted by noisy protests.
Социалистік
Жұмысшы таптарға өнерді қолжетімді етуге арналған белсенді социалист Д. Д. Бах 1905 жылы Венада «Жұмысшы симфониялық концерттері» (Arbeiter Symphonie Konzerte) атты концерттерді ұйымдастырды. Оның кең ауқымды қызметі оған оңшыл топтардың ашуын тудырды, олар оның көркемдік бағдарламасын дәстүрлі австриялық мәдениетті құлдырату мақсатындағы «еврейлік құпияластырудың» бір бөлігі деп жамандады. Мұндай айыптаулар одан да қатты болды, себебі Д. Бах Зигмунд Фрейдтің басшылығымен жұмыс істеген және мүшелерінің көп бөлігі еврейлерден құралған Вена психоаналитикалық қауымдастығының ең алғашқы мүшелерінің бірі болды.
An active socialist dedicated to making the arts accessible to the working classes, it was D. J. Bach who instituted the Arbeiter Symphonie Konzerte ('Workers' Symphony Concerts') in Vienna in 1905. His wide ranging activities earned him the hostility of right wing groups, who denounced his artistic programme as part of a 'Jewish conspiracy' to undermine traditional Austrian culture. Such accusations were all the more vehement because D. J. Bach was also one of the earliest members of the Vienna Psychoanalytical Association which met under the aegis of Sigmund Freud and whose members were mostly Jewish.
"Arbeiter-Zeitung" газетінің бас редакторы
1917 жылы Д. Бах «Arbeiter Zeitung» газетінің әдебиет және өнер бөлімінің бас редакторы болып тағайындалды. Алайда, 1919 жылы Социал-демократиялық партия билікке келгеннен кейін, ол саяси тұрғыдан зор ықпалға ие болды. Ол бірден «Социал-демократиялық өнер кеңесі» директоры болып тағайындалып, «Қызыл Вена» деп аталған социалистік қайта құру бағдарламасының негізгі бөлігі ретінде мәдени шаралардың серге жол беретін бағдарламасын жасауға мүмкіндік алды. Ол Вена жұмысшылары үшін сатирик Карл Краустың оқылымдарын ұйымдастырды; 1933 жылы Вильгельминберг балалар үйінің панорамалық көрінісін бейнелейтін Оскар Кокошканың суретін тапсырыс берді; және авангардты сахна суретшісі Фредерик Кислерді Концертхауста толық өлшемді тәжірибелік сахна – «Raumbühne» құрастыруға шақырды. 1924 жылы Вена қаласының театр және музыка фестивалін ұйымдастыру оның мансабындағы маңызды жетістіктердің бірі болды. Бірақ ол жыл сайын жұмысшы табының көрермендеріне үлкен музыкалық және театрлық қойылымдарды қолжетімді ету үшін субсидияланған жаппай билеттер жүйесін пайдаланды. 1926 жылдан 1931 жылға дейін «Kunststelle» жұмысшыларға концерттерге, операларға немесе спектакльдерге қатысуға дайындалуға көмектесу үшін ай сайын «Kunst und Volk» өнер журналын шығарды, онда Еуропаның түкпір-түкпірінен келген көрнекті авторлар тек аталған өнер шараларын ғана емес, сонымен қатар тарихи, саяси және әлеуметтік мәселелердің кең ауқымын талқылады.
D. J. Bach was made editor in chief of the literature and art section of the Arbeiter Zeitung in 1917. Once the Social Democratic Party came to power in 1919, however, he became highly influential politically. Immediately appointed Director of the Sozialdemokratische Kunststelle ('Social Democratic Arts Council'), he was able to develop a dynamic programme of cultural events as an integral part of the programme of socialist reconstruction in so called 'Red Vienna'. He organized readings for the workers of Vienna by the satirist Karl Kraus; in 1933, commissioned a painting by Oskar Kokoschka of the Wilhelminenberg Kinderheim, with its panoramic view of the City of Vienna; and invited the avant garde stage designer Frederick Kiesler to construct a full sized experimental stage – the 'Raumbühne' – in the Konzerthaus. The organization of the Theatre and Music Festival of the City of Vienna in 1924 was one of the high points of his career. But he also – year in, year out – made major musical and theatrical productions available to working class audiences through a system of subsidized block bookings. In order to help the Workers to be better prepared for the Concerts, Operas or Plays they were planning to attend, from 1926 to 1931, the 'Kunststelle' issued a monthly Arts' magazine, 'Kunst und Volk', in which distinguished contributors from all around Europe discussed not only the artistic events in question, but also a broad range of historical, political and social matters.
Музыка
Музыка оның басты назарында болды және солай қалды, ол 1919 жылы әуесқой «Вена әншілер қауымын» («Вена хор қоғамы») құрды. Бұл ұйым, «Arbeiter Symphonie Konzerte» және «Жұмысшылар музыкалық консерваториясы» бірге 1934 жылы жаңа фашистік үкіметтің Социал-демократиялық партияны тыйым салуымен және авторитарлық конституция енгізуімен таратылғанға дейін гүлденді. Антон Веберн барлық музыкалық ұйымдардың дирижері ретінде белсенділік танытты және Д.Д. Бахпен берік және ұзаққа созылған достық қарым-қатынас орнатты: осы Бах композитордың елу жылдығын мерекелеу үшін 1933 жылғы 3 желтоқсанда өткен Веберннің музыкалық концертін ашқан құттықтау сөзді айтты, сондай-ақ Бах Вебернді 1934 жылы Флоренциядағы Альбан Бергтің «Возцек» операсының саяси себептермен жойылған қойылымынан кейін Венаның Халықаралық қазіргі заманғы музыка қоғамының (ISCM) президенті лауазымынан кетпеуге көндірді.
Music was, and remained, his central focus, and it was he who founded the amateur Vienna Singverein ('Vienna Choral Society') in 1919. This organisation, together with the Arbeiter Symphonie Konzerte and the 'Workers' Music Conservatoire', flourished until all were disbanded upon the new fascist government's outlawing of the Social Democratic Party and imposition of an authoritarian constitution in 1934. Anton Webern was active as a conductor of all musical organisations, and developed a close and enduring friendship with D. J. Bach: it was Bach who delivered the address which opened the concert of Webern's music given on 3 December 1933 to celebrate the composer's fiftieth birthday, and Bach who persuaded Webern not to resign from his position as president of the Vienna International Society for Contemporary Music (ISCM) chapter when his projected performance of Alban Berg's opera Wozzeck in Florence in 1934 was cancelled for political reasons.
Мәдени саясат
Д. Бахты Вена мәдени саясатында ерекше орын алғанын айтуға болады. «Оң» және «сол» бағыттары арасындағы поляризация күшейген кезде, ол Хоффмансталь мен Кралик сияқты консервативтерді де, Эрнст Фишер мен Альбан Берг сияқты радикалдарды да өзінің қолдауына алып, мәдени келісімге келуге тырысты. Вена мәдени қауымдастығының оған деген құрметі 1924 жылғы тамыз айында оның 50 жылдығына орай сыйланған «Кассета» жинағындағы сексен сегіз үлкен форматты әдеби, көркем және музыкалық арнауларда көрінеді. Қазір Кембридждегі Гонвилл және Каиус колледжінің қамқорлығында сақталатын бұл жинақ құнды көркем туындыларды қамтиды және Вена мәдени өмірінің бірегей «уақыт капсуласы» болып табылады.
D. J. Bach can be said to have held a unique position in the cultural politics of Vienna. In a situation of increasing polarization between 'Right' and 'Left', he attempted to create a cultural consensus by including conservatives like Hofmannsthal and Kralik in his system of patronage, as well as radicals like Ernst Fischer and Alban Berg. The esteem in which he was held by the Viennese cultural community is reflected in the collection of eighty eight large format literary, artistic and musical dedications in a "Kassette" presented to him in August 1924 on the occasion of his fiftieth birthday. This collection, now in the care of Gonville and Caius College, Cambridge, includes original artistic works of considerable value and forms a unique 'time capsule' of Viennese cultural life.
Лондонға көшіп барып , өлім
1939 жылы Дэвид Бах, оның әйелі Гизела және жүрегі туыс Герберт Лондонға эмиграциялады. Англияда ол Австрия еңбек клубының жетекші мүшесі және Австрия журналистер одағының президенті болды. Ол музыкалық шараларды, әсіресе болашақ Амадей квартетінің мүшелері қолдаған камералық музыка концерттерін ұйымдастыруды жалғастырды. Бах 1947 жылы Лондонда қайтыс болды.
In 1939 David Bach, his wife Gisela and nephew Herbert, emigrated to London. In England he became a leading member of the Austrian Labour Club and President of the Union of Austrian Journalists. He continued to organize musical events, particularly concerts of chamber music, supported by members of the future Amadeus Quartet. Bach died in London in 1947.