Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1904 ж. АҚШ заң шығарушы заңы. 1904 жылғы Кинкейд актісі (б. 1801, 28 сәуір, 1904 ж.) – АҚШ-тың 1862 жылғы «Хомстед» заңына түзету енгізген заң. Бұл заң бойынша мемлекеттік жердің бір бөлігі (1 шаршы миль, 2,6 км², 640 акр) шағын тіркеу төлемінен басқа тегін алуға мүмкіндік берді. Ол Небраска штатының солтүстік-батысындағы 37 округке қатысты, атап айтқанда Небрасканың құмды алқаптары аймағында. Заңды Небраска штатының 6-шы округінен сайланған конгресс депутаты Мозес Кинкейд ұсынды, және ол 28 сәуірде 1904 жылы президент Теодор Рузвельттің қол қоюымен қабылданып, сол жылдың 28 маусымында күшіне енді.
1904 U. S. legislative statute
The Kinkaid Act of 1904 (ch. 1801, , Apr. 28, 1904, ) is a U. S. statute that amended the 1862 Homestead Act so that one section (1 mi2, 2.6 km2, 640 acres) of public domain land could be acquired free of charge, apart from a modest filing fee. It applied specifically to 37 counties in northwest Nebraska, in the general area of the Nebraska Sandhills. The act was introduced by Moses Kinkaid, Nebraska's 6th congressional district representative, was signed into law by President Theodore Roosevelt on April 28, 1904 and went into effect on June 28 of that year.
Қаулылар
Кинкейд заңына қатысты заңдық ережелер Хоумстед заңына өте ұқсас болды. Өтініш беруші кем дегенде 21 жаста болуы керек (немесе үй шаруашылығының басшысы болса 18 жаста), АҚШ-тың азаматы болуы керек немесе азаматтыққа өту процесін бастаған болуы керек. Талапқа құқық алу үшін кемінде бес жыл тұру қажет болды, бірақ әскери қызмет өтіліне байланысты ерекшеліктер жасалды. 1912 жылы көбірек қоныс аударушыларды тарту мақсатында тұру мерзімі үш жылға дейін қысқартылды. Өтініш беруші сондай-ақ, бір акр жерге 1,25 долларға тең жақсартулар жасалғанын дәлелдеуі керек еді. Кинкейд заңының ережелері бойынша тек суғаруға жарамсыз жерлерді ғана талап етуге болады; Ішкі істер министрінің пікірінше, суғаруға болатын жерлер қарастырылмады. 640 акрлық талап мүмкіндігінше ықшам болуы керек еді, ал ұзындығы екі мильден аспауы тиіс. Кинкейд заңы бойынша жерді талап етушілер әдетте «Кинкайдерлер» деп аталды. Кинкейд заңы 1976 жылғы 21 қазанда күшін жойды (Pub. L. 94–579, VII тарау, § 702, 21 қазан 1976, 90 Stat. 2787). Соңғы патент 1941 жылы жер учаскесіне берілді.
The legal provisions of the Kinkaid Act were very similar to those of the Homestead Act. A claimant had to be at least 21 years of age (or 18 if the head of a household), a current U. S. citizen, or had to have started the process of becoming a citizen. Five years of residency was required to gain title to a claim, with exceptions made to account for years of military service. In 1912 the residency requirement was shortened to three years, in order to attract more settlers. A claimant also had to prove that improvements equivalent to $1.25 per acre had been made to the property. Only non irrigable lands were eligible to be claimed under the provisions of the Kinkaid Act; those that were deemed to be practicably irrigable by the Secretary of the Interior were excluded. A 640 acre claim was required to be as compact as possible, and less than two miles in length. Claimants of land under the provisions of the Kinkaid Act were generally referred to as "Kinkaiders." The Kinkaid Act was repealed on October 21, 1976 (Pub. L. 94–579, title VII, § 702, Oct. 21, 1976, 90 Stat. 2787). The final patent was issued in 1941 on of land.
Өмірбаян
Небраска Сандхилл аймағының экономикасында 19 ғасырдың аяғында ірі қара мал шаруашылығы басымдық құрды. Ірі шаруашылықтар кеңістікті кеңінен пайдаланып, мемлекеттік меншіктегі, көбінесе талап етілмеген жерлерді пайдаланды. Малшылар суға қолжетімді жерлерге талап қойып, айналасындағы мемлекеттік жайылымдарды мал жаюға пайдаланды. Кейде ірі мал өсірушілер айналасындағы жерге құқық алу үшін қызметкерлері мен басқа адамдардың атынан жалған жер иелену құжаттарын қолданды. Мұндай алаяқтық талаптарға шатыр тігіліп, талапкер резиденттік мәртебесін сақтау үшін алты айда бір рет сол жерде болып тұратын. Көбінесе, мемлекеттік жайылымды қоршап тұрған тар жер жолағына ие болу тактикасы қолданылды; содан кейін жайылым мал жаю үшін пайдаланылатын. Бұл басқалардың малын қоршалған аумақта жаюына жол бермеді және жаңа қоныс іздеушілердің жерді иеленуін қиындатты. Бартлетт Ричардс пен Уильям Комсток, "Шпад ранчосын" құрғандар, осындай тактикалық әрекеттерімен танымал болды. Ірі қара мал шаруашылығы үшін қажетті үлкен жер көлеміне байланысты, 1890 мен 1900 жылдар аралығында Сандхилл аймағының халқы 10%-ға азайды, ал миллиондаған акр жер мемлекеттік меншікте қалды. Бұл мәселені шешу үшін Небраска штатының Норт-Платте қаласынан шыққан популист конгрессмен Уильям Невилл 1902 жылы 100-ші меридианның батысындағы құрғақ және суғаруға келмейтін жерлердегі 1280 акр жерді жеке тұлғаға беруге рұқсат беретін "Омстед заңына" түзету ұсынды. Алайда, бұл заң жобасы талқылауға шығарылмады. 1902 жылы Конгреске сөйлеген сөзінде президент Теодор Рузвельт "мемлекеттік жер мәселесін" шешуді басты міндет деп белгіледі. Ол 1903 жылы мәселені зерттеп, шешімдер ұсыну үшін Мемлекеттік жер комиссиясын құрды. Комиссияның қорытындысы бойынша, қазіргі жер заңдары ылғалды аймақтарға бейімделген, ал қалған мемлекеттік жерлер құрғақ болды. 100-ші меридианның батысындағы құрғақ жерлерді игеру үшін жаңа жер заңдары қажет болды.
The economy of the Nebraska Sandhills region in the late 19th century was dominated by the cattle ranching industry. Large ranches dotted the landscape, utilizing largely unclaimed lands in the public domain. Ranchers would file claims on lands with water access, and use the surrounding public pastures for grazing. Large stockmen sometimes used fraudulent homestead filings from employees and other individuals in order to gain title to surrounding land. A shack would be erected on these fraudulent claims and the claimant would stay there once every six months in order to claim residency. A common tactic was to gain title to a thin strip of land surrounding a large pasture in the public domain; the pasture would then be used for grazing purposes. This prevented anyone else from grazing their cattle in the enclosed area and discouraged homesteaders from claiming the land. Bartlett Richards and William Comstock, who formed the Spade Ranch, were famous for tactics such as these. Due to the immense land holdings required for large cattle operations, the population of the Sandhills region decreased by 10% between 1890 and 1900, and millions of acres remained in the public domain. To address this issue, William Neville, a populist congressman from North Platte, Nebraska, introduced legislation in 1902 that would amend the Homestead Law to allow an individual to take a homestead of 1,280 acres in the arid and nonirrigable lands west of the 100th meridian. The bill never made it to the floor for debate. In his 1902 address to congress, President Theodore Roosevelt made it a priority to settle the "public land problem." He appointed a Public Lands Commission in 1903 to look into the issue and recommend solutions. The commission concluded that current land laws had been framed to accommodate humid regions, while the remaining public lands were arid in character. New land laws would be needed to settle the arid lands west of the 100th meridian.
Кинкейд актісінің қабылдануы
Небраска штатының алтыншы округінен сайланған конгрессмен Мозес Кинкейд 1904 жылғы 6 сәуірде "Небраскадағы белгілі бір иесіз және резервтелмеген жерлерге қатысты қоныс салу заңдарын өзгерту туралы" заң жобасын енгізді. Кинкейд бұл заң жобасының үш негізгі мақсаты бар екенін мәлімдеді: жерді жеке тұлғаларға беру арқылы салық салуға мүмкіндік жасау; жерді қоршау және жалған талаптарға байланысты дауларды аяқтау; және аймақтағы қауымдастықтарды дамыту. Заң жобасы 1904 жылғы 28 сәуірде қабылданды. Кинкейд заңының шеңберінде шамамен 500 мың гектар жер қолжетімді болды. Суғаруға болатын мүмкіндігіне байланысты қосымша жерлер алынып тасталды.
Moses Kinkaid, a congressman from the sixth district of Nebraska, introduced a bill "to amend the homestead laws as to certain unappropriated and unreserved lands in Nebraska" on April 6, 1904. Kinkaid stated that the bill had three primary purposes: to get the lands into the hands of individuals and thus make the land taxable; to end the fencing and claim fraud controversies over the land; and to build up the communities in the region. The bill passed on April 28, 1904. Approximately of land was made available within the area of the Kinkaid Act. An additional of land was withdrawn due to potential irrigability.