Ұлыбританияда 1907-1961 ж. әйелдер құқығы, бейбітшілік, гендерлік теңдік үшін күрескен «Әйелдердің Азаттық Лигасы» тарихы. WSPU-дан бөлінгендер құрған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әйелдер бостандық лигасы – 1907 жылдан 1961 жылға дейін Ұлыбританияда әйелдердің сайлау құқығы, бейбітшілік және жыныстық теңдік үшін күрескен ұйым. Ол әйелдер әлеуметтік және саяси одағының бұрынғы мүшелері Панкхерстер мүшелерінен демократиялық қолдаусыз билік етуді шешкеннен кейін құрылды.
The Women's Freedom League was an organisation in the United Kingdom from 1907 to 1961 which campaigned for women's suffrage, pacifism and sexual equality. It was founded by former members of the Women's Social and Political Union after the Pankhursts decided to rule without democratic support from their members.
Құрылтай және атау
1907 жылы Әйелдер әлеуметтік және саяси одағының (WSPU) жылдық конференциясының тоқтатылатыны және ұйым комитетінің Эмелин Панкхерст таңдаған адамдармен ауыстырылатыны туралы хабарланғаннан кейін, Штрандқа жақын, Чарлинг-Кросс қаласындағы Чандос көшесіндегі вегетариандық Эстис Майлз мейрамханасында конституцияға қайшы келетін әрекеттерді талқылау үшін кездесу өтті. Нәтижесінде, 1907 жылдың 14 қыркүйегінде Шарлотта Деспард, Эдит Хоу Мартин, Каролина Ходжсон, Элис Абадам, Тереза Биллингтон Грейг, Марион Коутс Хансен, Айрин Миллер, Бесси Драйсдейл және Мод Фицхерберт қол қойған хат Панкхерстке жолданды. Аталған хатта конституцияны құрметтеуді және конференцияның өтуіне рұқсат беруді талап етті. Панкхерстер бұл өтінішті қабылдамады, алайда кездесу 1907 жылдың 12 қазанында Какстон-холлда өтті. Жаңа ұйым үшін лауазымды тұлғалар мен комитет мүшелері сайланды. Ұйымның алғашқы қадамдарының бірі – филиалдар арасында референдум өткізіп, жаңа ұйымға атау таңдау болды. 1907 жылдың 28 қарашасында «Әйелдердің еркіндік лигасы» деген атау «Women’s Franchise» газетінде жеңімпаз деп жарияланды. 1928 жылғы «Халық өкілдігі туралы (Тең құқықтар)» заңы күшіне енгеннен кейін, 1928 жылдың 13 шілдесіндегі санында баннерде мына жазу пайда болды: МАҚСАТТАРЫ: Парламенттік дауыс беру құқығының күшін, енді әйелдерге ерлермен тең жағдайда берілгенін, әйелдерді Парламентке және басқа да мемлекеттік органдарға сайлау үшін пайдалану; жыныстар арасындағы құқықтар мен мүмкіндіктердің теңдігін орнату және қоғамның әлеуметтік және өндірістік әл-ауқатын арттыру. Лига зорлық-зомбылыққа қарсы болды және салық төлеуден бас тарту, халық санағына қатысудан бас тарту және демонстрациялар ұйымдастыру сияқты зорлықсыз наразылық формаларын қолдады, соның ішінде ұйым мүшелері Парламент ғимаратындағы заттарға тізбектеліп байлады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лига бейбітшілік ұстанымын сақтап, Әйелдердің бейбітшілік кеңесін қолдады. Соғыс басталғанда олар өз науқандарын тоқтатты және ерікті түрде жұмыс істеді.
After the announcement that the 1907 Annual Conference of the Women's Social and Political Union (WSPU) would be cancelled and the organisation's committee replaced by one hand picked by Emmeline Pankhurst, a meeting was held to discuss the unconstitutional action in Eustice Miles' restaurant, a vegetarian restaurant in Chandos Street, Charing Cross, near the Strand. As a result, a letter dated 14 September 1907 and signed by Charlotte Despard, Edith How Martyn, Caroline Hodgson, Alice Abadam, Teresa Billington Greig, Marion Coates Hansen, Irene Miller, Bessie Drysdale and Maude Fitzherbert was sent to Mrs Pankhurst insisting that the constitution be honoured, and the Conference be allowed to go ahead. The Pankhursts refused the request, however the meeting was still held on 12 October 1907 at Caxton Hall. Officers and committee members were duly elected for a new organisation. One of the group's first actions was to choose a name for the new organisation via a referendum of the branches. The name "Women's Freedom League" was announced in the Women's Franchise suffrage newspaper as the winning choice on 28 November 1907.</blockquote>After the Representation of the People (Equal Franchise) Act 1928 became law, the banner changed from the 13th July 1928 issue to read:OBJECTS: To use the power of the Parliamentary vote, now won for Women upon equal terms with men, to elect women to Parliament, and upon other public bodies; to establish equality of rights and opportunities between the sexes, and to promote the social and industrial well being of the community. The League opposed violence in favour of non violent forms of protest such as the non payment of taxes, refusing to complete census forms and organising demonstrations, including members chaining themselves to objects in the Houses of Parliament. The League continued their pacifism during the First World War, supporting the Women's Peace Council. On the outbreak of war, they had suspended their campaigns and undertook voluntary work.
Әйелдер бостандық лигасының өсуі
Әйелдер бостандық лигасы бүкіл Ұлыбритания бойынша қарқынды өсті. 1909 жылдың қазан айында Хау Мартин "Таймс" газетінде Лиганың алпыс бес филиалы бар екенін, сондай-ақ бес мыңға жуық мүшесі мен одан да көп қолдаушысы бар екенін жазды.
The Women's Freedom League grew rapidly throughout Great Britain. In October 1909, How Martin wrote in The Times that the League consisted of sixty five branches and had nearly five thousand members, and many more sympathisers.
Басшылық және ұйымдастыру
Сара Бенетт 1910 жылы отставкаға кеткенге дейін Лиганың қазынашысы болды. 1912 жылы доктор Элизабет Найт Констанс Титтен қазынашылық қызметін қабылдап, WFL-дің қаржылық жағдайын жақсартты. Оның тағайындалуына дейін Лига ауыр қаржылық қиындықтарға тап болды және кейде мүшелерінен қарыз сұрауға мәжбүр болды. Найт Лига үшін жаңа қаржы жинау жолдарын енгізді. Дегенмен, қаржыны "аты-жөні белгісіз" біреудің ірі қайырымдылығы да жақсартты. Бұл адамның Найт екені күдіктенуде. 1912 жылы Нина Бойль WFL-дің саяси және белсенді бөлімінің жетекшісі болды. Бойл әйелдердің арнайы констебльдер болуы үшін үгіт бастады. Бұл үгіт 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған және соғысқа еріктілер шақырылған кезбен бірге келді, Бойл бұл шақыруды ерлермен қатар әйелдердің де қабылдауын қалады. Өтініш ресми түрде қабылданбаған соң, Бойл Маргарет Дамер Доусонмен бірлесіп, әйелдердің құқықтары үшін күрескен бай демеушімен бірге, ерікті әйелдер полиция күшін – Әйелдер Полиция Еріктілерін (WPV) құрды. Атқару комитетіне бүкіл елден келген әйелдер кірді, мысалы, шотланд суфражисткасы Эми Сандерсон.
Sarah Benett was the League's Treasurer until her resignation in 1910. In 1912, Dr Elizabeth Knight took over as Treasurer from Constance Tite and improved the WFL's financial situation. Before her appointment, the League suffered serious financial problems and on occasions had to appeal to its members for loans. Knight introduced new fundraising schemes for the League. However, finances were also improved by large donations by an "anonymous" person. It is suspected that this person was Knight. In 1912, Nina Boyle became head of the WFL's political and militant department. Boyle started a campaign for women to become Special Constables. This campaign coincided with the outbreak of the First World War in 1914 and the call for volunteers for the war effort which Boyle wished to see taken up by women as well as men. When the request was officially refused, Boyle, together with Margaret Damer Dawson, a wealthy philanthropist and herself a campaigner for women's rights, established the first voluntary women's police force the Women Police Volunteers (WPV). The executive committee included women from around the country, such as Amy Sanderson, a Scottish suffragette.
Хабарламалар мен жарияланымдар
Бастапқыда лига өздерінің хабарламаларын және жарияламаларын «Women’s Franchise» басылымында жариялады. Бұл 1907 жылдың қазан айынан бастап 1909 жылдың қазан айына дейін, Лига өз газетін – «Дауыс» газетін шығарғанға дейін, Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қоғамы мен Әйелдер сайлау құқығы үшін ерлер лигасының жаңалықтарымен бірге жарияланды. Газеттің дайындалуымен Лига мүшелері, жазушылар айналысты. Луиза Томсон Прайс 1909 жылы алғашқы карикатураны ұсынды. «Дауыс» газеті қоғаммен байланыс құралына айналып, оқырмандарға науқандар, наразылықтар мен шаралар туралы хабарлады. 1908 жылдың 28 қазанында Әйелдер еркіндігі лигасының үш мүшесі – Мюриэл Мэттерс, Вайолет Тиллард және Хелен Фокс Парламент үйінің алдында лозунг таратты. Әйелдер терезенің жоғары жағындағы торға тізбектеп байланды. Құқық қорғау органдары олардың тізбегін шешіп, торды алып тастауға мәжбүр болды. Бұл наразылық «Тор оқиғасы» деп аталды. Кейін олардың әрқайсысы үш айға Холлоуэй түрмесіне сотталды. Суфражистка әпкелер Мюриэл мен Арабелла Скотт саяси шаралардың бірінде өздерін орындықтарына тізбектеп, Шотландиядағы сайлау округтерінде WFL және WSPU саясатын қолдады. 1912 жылы актриса Флоренс Гертруда де Фонбланк Эдинбургтен Лондонға дейін 400 мильдік жаяу марш ұйымдастырды. Анна Мунро 12 қазанда Шарлотта алаңынан аттанғанда сөз сөйледі. Жаяу жүргіштер қоңыр киім киіп, марштарының бағытын және мақсатын көрсететін баннер астында жүрді, оның мақсаты петицияға қол жинау болды: «Біз, төменде қол қойғандар, Үкімет осы сессияда әйелдерге дауыс беру туралы заң жобасын қабылдауға жауапкершілік тартады деп тілейміз». «Қоңыр әйелдер» атты есім жаяу жүргіштер киген қоңыр пальтодан шыққан. Агнес Браун (сәйкес келіп), Изабел Коу және тағы төрт адам Эдинбургтен Лондонға жаяу аттанды. Олар ақ шарф пен жасыл шляпа киіп, саяхаттары барысында әйелдер құқығы үшін петицияға қол жинады. Жаяу жүргіштер күніне 15 шақырым жол жүріп, сондай-ақ жиналысқа қатысты, осылайша Лондонға жетулеріне бес апта кетті. Олар 16 қарашада Лондонға келді, онда оларды Трафальгар алаңына алып жүрген салтанатты шеру өтті. Доктор Этель Смиттың «Әйелдер маршы» әні оларды сүйемелдеді. Де Фонбланк петицияны Даунинг-стритке жеткізді. Кейін WFL мүшесі Хелена Нормантонды Ұлыбританиядағы алғашқы екі әйел адвокаттың бірі болуына қолдау көрсетті. Топтың мүшелері азайды, бірақ Мариан Ривз басшылығымен Деспардтың жылдық туған күнін тойлау және Брансуик алаңындағы Минерва клубын ұйымдастыруды жалғастырды. 1961 жылы Ривз қайтыс болғаннан кейін ұйым өзін таратуға дауыс берді.
Initially, the league published their communications and notices in Women's Franchise. These appeared alongside news from the National Union of Women's Suffrage Societies and the Men's League for Women's Suffrage from October 1907 until October 1909, when the League established its own newspaper, The Vote. Members of the League who were writers led the production of the newspaper. Louisa Thomson Price supplied the first cartoon in 1909. The Vote became the primary means of communication with the public, informing readers of campaigns, protests, and events. On 28 October 1908, three members of the Women's Freedom League, Muriel Matters, Violet Tillard, and Helen Fox, released a banner at the House of Commons. The women also chained themselves to the grille above a window. Law enforcement had to remove the grille while they were still attached until they could file off the locks that held them connected to the window. This protest became known as the Grille Incident. Later they were sentenced to three months each in Holloway Prison. Suffragette sisters Muriel and Arabella Scott chained themselves to their seats at a political event and spoke out on behalf of WFL and WSPU policies, at by election hustings across Scotland. In 1912, actress Florence Gertrude de Fonblanque organised a 400 mile walk from Edinburgh to London. Anna Munro spoke at their departure from Charlotte Square on 12th October. The walkers wore brown uniforms and marched beneath a banner showing the route and objective of their march, which was to solicit signatures for a petition stating:"We, the undersigned, pray that the Government will make itself responsible for a Bill to give votes to women this session"The "Brown Women" were named after the brown coats that the walkers wore. Agnes Brown (coincidentally), Isabel Cowe and four others set off from Edinburgh to walk to London. They had white scarfs and green hats and as they travelled they gathered signatures for a petition for women's rights. The hikers had to walk fifteen miles and attend a meeting each day and in this way they took five weeks to get to London. They arrived in London on 16th November to a welcome parade which led the group to Trafalgar Square. Dr Ethel Smyth's The March of the Women was played to accompany them. De Fonblanque took the petition to Downing Street. The WFL later supported member Helena Normanton in her bid to become one of the first two women barristers in Britain. The group declined in membership but continued under the leadership of Marian Reeves to organise annual birthday parties for Despard and maintain the Minerva Club in Brunswick Square. After Reeves' died in 1961, the organisation voted to dissolve itself.