Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жан Маркале (23 мамыр 1928, Париж – 23 қараша 2008) – Жан Бертранның қалам аты, француз жазушысы, ақын, радио бағдарламасының жүргізушісі, лекторы және Бретаньде тұратын француз тілі мұғалімі. Сорбоннада кельттану саласындағы бұрынғы маман ретінде ол христиандықтан бұрынғы және орта ғасырлық мәдениет пен руханиатты зерттеді. Ол кельт цивилизациясы туралы, әсіресе кельт мәдениетіндегі әйелдердің орны және артурий әдебиеті туралы көптеген кітаптар жариялады.
Jean Markale (May 23, 1928 in Paris – November 23, 2008) was the pen name of Jean Bertrand, a French writer, poet, radio show host, lecturer and high school French teacher who lived in Brittany. As a former specialist in Celtic studies at the Sorbonne, he researched pre Christian and medieval culture and spirituality. He published numerous books about Celtic civilization, particularly the place of women in Celtic culture, and Arthurian literature.
Дау
Маркале өзі жазған тақырыптар бойынша көп оқыған адам ретінде танылғанымен, оның еңбегінің құндылығы күмәнді. Оның "шығармашылық" зерттеулерді пайдалануы және ойлауда үлкен секірістер жасауға бейімділігі, дәстүрлі және консервативті әдістерді ұстанатын ғалымдарды наразылыққа ұшыратады. Сыншылары күмәнді деп санайтын тақырыптарға, соның ішінде оккультизмнің түрлі салаларына деген қызығушылығы оған жақтастардан гөрі қарсыластары көбірек. Тағы бір дау тудыратын мәселе – Карл Юнгтің "ұжымдық бейсана" тұжырымын түсіндіру құралы ретінде қолдануы, себебі Юнгтік терең психологиядан тыс психологтардың көпшілігі бұл тұжырымды қабылдамайды. Оның бұрыннан шағын болған беделі 1989 жылы, ол Бретаньның ерекшеліктері мен ежелгіліктері туралы маңызды және жақсы құжатталған нұсқаулықты өз атынан жариялағаннан кейін, плагиат ісіне қатысқаннан кейін одан да нашарлады. Бұл мәтін жиырма жыл бұрын басқа автормен, тіпті сол баспагер арқылы жарияланған болатын. Бретон ғалымы Кристиан Жозеф Гюонварк Маркалені былай бағалады: «Мырза Жан Бертран, әлде Жан Маркале, өзін классикалық әдебиет профессоры деп таныстырады. Ол қайда сабақ беретінін ешқашан айтпайды, бірақ [ ] грек тілінде дұрыс акцент қоя алмайды, латын тілін білмейді [ ] ирланд тілінде неше жағдай бар екенін білмейді (кейде екі дейді, кейде үш дейді) [ ] Жан Маркале өзінің кейінгі басылымдарында өз еңбектерін тым еркін пайдаланады және әрқашан ирланд мәтіні кездессе, оқырманды өзінің "Келттік жырларына" сілтейді, бұл кітапта нақты аудармалар бар немесе бұл мәселе бойынша ең негізгі анықтамалық еңбек болып табылады деп есептейді. Бәрі де, ең жақсы жағдайда, әзіл». Дегенмен, басқалар үшін оның еркін ғылыми ұсынылымын «Маркаленің әртүрлі мәтіндер туралы айтқан терең ойларымен, кейбір көріністерді ақылға қонымды түсіндірулерімен және басқа дәстүрлермен ой қозғайтын параллельдерімен» толықтырады.
While Markale presents himself as widely read on the subjects about which he writes, the value of his work is controversial. His 'creative' use of scholarship and his tendency to make great leaps in reasoning cause scholars following more normative and conservative methods to balk and his interest in subjects that his critics consider questionable, including various branches of the occult, have gained him at least as many detractors as admirers. Another source of controversy is his use of Carl Jung's concept of "collective unconscious" as an explanatory device, since the vast majority of psychologists outside Jungian depth psychology do not accept the concept. His already weakened reputation was further tarnished in 1989, when he became involved in a plagiarism case after he published under his own name a serious and well documented guide to the oddities and antiquities of Brittany, the text of which had already been published, twenty years before by a different writer, through the very same publisher. The Breton scholar Christian Joseph Guyonvarc'h dismissed Markale as follows; "Mr Jean Bertrand, a. k. a. Jean Markale, styles himself as a professor of classical literature. He never says where he teaches; but [ ] he cannot properly accentuate Greek, knows nothing of Latin [ ] he doesn't know how many cases there are in Irish declension (sometimes he says two, at other times three) [ ] Jean Markale very complacently quotes his own works in his later publications and, every time an Irish text is mentioned, he refers the reader to his 'Celtic Epics' as though that book included actual translations or constituted the most basic and essential reference on the matter. All this is, at best, a joke." However, for others, his loose scholarly presentation is balanced by "the insightful points Markale does make about various texts, clever interpretations of certain scenes and thought provoking parallels to other traditions".