Жапондық жарыс драйвері Сатоши Мотояма

Кіріспе

Жапондық жарыс жүргізушісі Сатоши Мотояма (本山哲 Motoyama Satoshi; 4 наурыз 1971 жылы туған) – жапондық кәсіби жарыс жүргізушісі және команда менеджері. Ол Nissan компаниясының ресми жүргізушісі ретінде Super GT сериясында, бұрынғы All Japan Grand Touring Car Championship (JGTC) жарыстарында, сондай-ақ Formula Nippon Championship (қазіргі Super Formula Championship) жарыстарында танымал. Ол Super GT GT500 классының үш дүркін чемпионы және Formula Nippon/Super Formula чемпионатының төрт дүркін чемпионы, бұл оны барлық уақыттағы ең табысты жапондық жарыс жүргізушілерінің бірі етеді.

Ерте өмір және мансап

Токиода туған Мотояма 1984 жылы 13 жасында картингпен айналыса бастады. 1986 жылы A1 класындағы Бүкілжапондық картинг чемпионатында жеңіске жетті, ал 1987 және 1989 жылдары A2 класындағы титулдарды иеленді. Мотояма 1990 жылы картингтен шығып, Бүкілжапондық Формула 3 чемпионатында өнер көрсетті. Мотояма алғашқы үш маусымда аз ғана жетістікке қол жеткізді, ал 1993 және 1994 жылдары демеушілік табуға күресіп, серияда жартылай уақытпен ғана қатысты. 1995 жылы Мотояма Dome Racing командасымен келісімшарт жасап, чемпионатта Педро де ла Розадан кейін екінші орынды алды, бір жарыста жеңіске жетті, ал Де ла Роза сол маусымдағы қалған сегіз жарыста жеңіске жетті. Мотояма 1995 жылдан 1997 жылға дейін Super Touring дәуірінде Жапон Туристік Автомобильдер Чемпионатында (JTCC) қатысты. 1997 жылы Мотояма үш жарыста жеңіске жетіп, Nismo үшін чемпионатта үшінші орынды иеленді. Бірақ Фудзи спидвейіндегі маусымды аяқтаған жарыс даулы болды, өйткені қарсыласы Осаму Накако оны соққаннан кейін Мотояма трассаға оралып, Накаконы қасақана айналдырып, 100R бұрышындағы қорғаныш кедергілеріне жіберді. Мотояма сол жылғы Формула Ниппон чемпионатының соңғы кезеңінен және Твин Ринг Мотегидегі JGTC All Star Race-тен шеттетіліп, 500 000 иен айыппұл төледі.

JGTC/Super GT (1996-2018)

Мотояма 1996 жылғы маусымның үшінші кезеңінде Сэндай Хи Лэнд трассасында GT300 класындағы Nissan Silvia S14 көлігін тізгіндей, Кадзуёси Хосиноға тиесілі All Japan GT Championship-де дебют жасады. Өзінің алғашқы жарысында GT300 класында жеңіске жетті, сондай-ақ Sportsland Sugo-дағы бесінші кезеңде де жеңіс тұғырына көтерілді. 1997 жылғы маусымда Мотояма GT500 класына көтеріліп, Хошиномен бірге Calsonic Nissan Skyline GT R көлігімен Team Impul командасының құрамында өнер көрсетті. 1998 жылғы маусымда Мотояма команданы ауыстырып, Агури Сузукимен және жаңа Autobacs Racing Team Aguri құрамындағы көмекші жүргізуші Такеши Цучиямен бірге жарысқа қатысты. Мотояма 1997 жылы 11-орынды, ал 1998 жылы 12-орынды иеленді. 1999 жылы алғашқы Formula Nippon чемпионатын жеңіп алған Мотояма Nismo командасына қосылып, Pennzoil Skyline GT R көлігін тізгіндеді, ал оның серігі – серияның қорғаушы чемпионы және Formula 1 ардагері Эрик Комас болды. Маусымның төртінші кезеңінде Мотояма Central Park Miné Circuit трассасында өзінің алғашқы GT500 жеңісін тойлады. Мотояма барлығы төрт рет тұғырға көтеріліп, Комас GT500 екінші рет жеңіске жеткеннен кейін жүргізушілер чемпионатында үшінші орынды иеленді. Мотояма 1999 жылғы маусымның екінші кезеңінде Фудзи спидвейінде қатыспады, себебі сол күні Ле-Манның 24 сағаттық жарысына іріктеу кезеңіне қатысты. 2000 жылы Мотояма Calsonic Team Impul командасына оралып, тағы бір сәттілі жарыс маусымын өткізді, оның ішінде Мине трассасында екінші рет жеңіске жетті. Ол Хошиномен бірге чемпионатта үшінші орынды бөлісті. 2002 жылы Мотояма екінші Formula Nippon титулын жеңіп алып, Nismo командасына қайта оралды. Оның жаңа серігі – неміс жүргізушісі Майкл Крумм болды. Мотояма мен Крумм 2002 жылғы көңілі толмаған маусымнан кейін 2003 жылы серіктестігін жаңартты, сол жылы жеті кезеңнің барлығында ұпай жинап, TI Circuit Aida, Sugo, Fuji және Suzuka Circuit трассаларында тұғырға көтерілді. Жарыста жеңіске жетпесе де, Мотояма мен Круммның #23 Xanavi Skyline GT R көлігіндегі тұрақтылығы оларға GT500 чемпионы атанын жеңіп алуға жеткілікті болды, олар Сузукада үшінші орынды иеленді. Өзінің алғашқы JGTC титулын және Formula Nippon титулын жеңіп алып, Мотояма бір күнтізбелік жылда екі чемпионатты жеңіп алған екінші жүргізуші болды, ол 1997 жылғы "екі дүркін чемпион" Педро де ла Розаға қосылды. Мотоямаға 2004 жылғы титулын қорғау үшін жаңа көлік берілді, ол Nissan Fairlady Z33 болды, ол Skyline GT R көлігін Nissan GT500 флагманы ретінде алмастырды. Оның жаңа серігі Ричард Лайонс болды. Nismo трассасындағы алғашқы жарыста және жаңа Nissan Z көлігінің алғашқы жарысында Мотояма TI Circuit трассасындағы ашылу кезеңінде жеңіске жетіп, төрт жылдық жеңіссіздікке соңғы нүкте қойды. Сепанг халықаралық трассасында және Твин Ринг Мотегиде тұғырға көтеріліп, Автополис трассасында екінші жеңіске жеткен Мотояма Nismo командасымен GT500 чемпионатында бірінен соң бірі жеңімпаз атанды. Мотояма келесі үш маусымның әрқайсысында бір жарыста жеңіске жетті және 2005 және 2006 жылдары чемпионаттар үшін бәсекелесуді жалғастырды, сәйкесінше үшінші және алтыншы орындарды иеленді. 2008 жылы жаңа R35 Nissan GT R Nissan GT500 сыншысы ретінде таныстырылды, ал Мотояма Nismo командасымен жалғастырды, оның жаңа серігі Бенуа Трелюер болды. Дуэт Сузукадағы ашылу кезеңінде GT R көлігінің Super GT дебютінде 1-2 орынды иеленді. Олар Окаяма халықаралық трассасында жеңіске жетіп, жылды сәтті бастады. Олар келесі бірнеше кезеңдерде ауыр салмақтан қиналғанмен, Мотояма мен Трелюер Автополисте жылдың үшінші жарысында жеңіске жетті және Мотояма GT500 чемпионы үш мәрте атанды. Мотояма мен Трелюер 2009 жылы Фудзи және Суго трассаларында екі рет жеңіске жетті. Сугодағы жеңісі Мотояманың GT500-дегі 12-ші жеңісі болды, ол оны Юдзи Тачикавадан бұрын барлық уақыттағы жеңістер рекорды үшін алға жылжытты. 2010 жылы Мотояма мен Трелюер тұңғыш рет жарыста жеңіске жетпеді, Сепангте және тамыздағы Сузука жазғы арнайы жарыста екі екінші орынға жақын болды. Мотояма мен Трелюердің Nismo командасындағы серіктестігінің соңғы жылы олар Фудзи, Автополис және Мотегиде үш жарыста жеңіске жетті және GT500 чемпионатында екінші орынды иеленді. Автополистегі жеңіске Мотояманың 12-орыннан жарыстың көшбасшысына 26 айналымда жетуі ерекше болды. Олар Мотеги финалына дейін чемпиондық үміттерін сақтап қалу үшін жеңіске жетуі керек еді. 2013 жылы Nismo командасынан екі мәрте GT500 чемпионы MOLA командасына ауысқаннан кейін, Мотояма өзінің соңғы жеңісін 2015 жылы Чанг халықаралық трассасында өткен Бурирам Super GT Race жарысында жеңіп алды. Сугода ол өзінің соңғы карьералық pole position-ін иеленді. Blancpain GT Series Endurance Cup чемпионы Кацумаса Чийо 2016 жылғы маусымда Motoyama-ға MOLA командасында қосылды, және дуэт Окаямадағы дебютте тұғырға көтеріліп, сол жылы Сузука 1000 км жарысында да тұғырға көтерілді, жарақат алған Чийоның орнына Mitsunori Takaboshi шықты. 2017 жылғы маусымның төртінші кезеңінде Сугода Мотояма өзінің соңғы Super GT тұғырына көтерілді, ол Мотояманың соңғы айналымның соңғы бұрыштарында Кохей Хиратемен болған шайқасымен ерекшеленді. Мотояма мен Чийо 2018 жылы бірге жарысқа қатысты, бұл жолы GT500 класында MOLA командасының орнын алған NDDP Racing with B Max командасы үшін жарыс жасады. Мотояма GT500 жүргізушісі ретіндегі соңғы жарысын 2018 жылдың 11 қарашасында Твин Ринг Мотегиде өткізіп, 9-орынды иеленді. 2019 жылдың 10 ақпанында Мотояма Nissan GT500 жүргізушісі ретінде зейнетке шығқанын жариялады. Ол сол жылы Nissan зауыттық GT500 бағдарламасының атқарушы кеңесшісі болды.

Motoyama made his debut in the All Japan GT Championship in the third round of the 1996 season at Sendai Hi Land Raceway, driving a GT300 class Nissan Silvia S14 owned by Kazuyoshi Hoshino. He took GT300 class pole position in his debut race, and also scored pole position in the fifth round at Sportsland Sugo. For the 1997 season, Motoyama stepped up to the premier GT500 class, driving alongside Hoshino in the Calsonic Nissan Skyline GT R for Team Impul. Motoyama switched teams for the 1998 season, partnering up with Aguri Suzuki and the new Autobacs Racing Team Aguri squad and co driver Takeshi Tsuchiya. Motoyama finished 11th in the 1997 standings, and 12th in 1998. In 1999, Motoyama, who had just won his first Formula Nippon championship, was promoted to the reigning champions at Nismo, driving the Pennzoil Skyline GT R alongside defending series champion and Formula 1 veteran Érik Comas. In the fourth round of the season, Motoyama scored his first career GT500 victory at the Central Park Miné Circuit. Motoyama scored four podium finishes in total, and finished third in the Drivers' Championship as Comas went on to win his second straight GT500 title. Motoyama only missed the second round of the 1999 season at Fuji Speedway, as he was participating in a pre qualifying session for the 24 Hours of Le Mans that same day. Motoyama moved back to Calsonic Team Impul in 2000, and had another solid year that included a second career win at Miné in the penultimate round of the year. He once again finished third in the championship with co driver Hoshino. In 2002, Motoyama moved back to Nismo having won his second Formula Nippon title. His new co driver was German driver Michael Krumm. Motoyama and Krumm renewed their partnership in 2003 after a disappointing 2002 season, scoring points in all seven rounds that year, and podium finishes at TI Circuit Aida, Sugo, Fuji, and Suzuka Circuit. Despite not winning a race, Motoyama and Krumm's consistency in the #23 Xanavi Skyline GT R was enough for them to become GT500 champions, clinching the championship with a third place finish at Suzuka. By winning his first JGTC title, and the Formula Nippon title earlier in the year, Motoyama became only the second driver to win both championships in the same calendar year, joining 1997 "double champion" Pedro de la Rosa. Motoyama was given a new car for his 2004 title defense, the new Nissan Fairlady Z33, which succeeded the Skyline GT R as Nissan's flagship GT500 car. He also had a new co driver in Richard Lyons. In their first race together at Nismo, and the first race for the new Nissan Z, Motoyama ended a four year winless drought by winning the opening round at TI Circuit. Taking podium finishes at Sepang International Circuit and Twin Ring Motegi, plus a second win at the Autopolis circuit, Motoyama won back to back GT500 championships with Nismo. Motoyama won one race in each of the next three seasons, and continued to compete for championships in 2005 and in 2006, finishing third and sixth in the standings respectively. 2008 saw the introduction of the new R35 Nissan GT R as Nissan's GT500 challenger, and Motoyama continued on with Nismo, with new co driver Benoît Tréluyer. The duo led a 1 2 finish in the GT R's Super GT debut at the opening round at Suzuka. They followed that up with a win at Okayama International Circuit, taking back to back wins to open the year. Though they struggled through the next few rounds with heavy success ballast, Motoyama and Tréluyer won their third race of the year at Autopolis, and went on to win the championship making Motoyama the first three time GT500 champion. Motoyama and Tréluyer won twice in 2009, at Fuji and at Sugo. The victory at Sugo was Motoyama's 12th career GT500 win, moving him ahead of Yuji Tachikawa for the all time wins record. In 2010, Motoyama and Tréluyer failed to win a race for the first time, coming as close as two second place finishes at Sepang, and at the Suzuka Summer Special in August. In the final year of Motoyama and Tréluyer's partnership at Nismo, they won three races, at Fuji, Autopolis, and Motegi, and finished runner up in the GT500 championship. The win at Autopolis was notable for Motoyama sprinting from 12th on the grid to the lead of the race in just 26 laps, in a race that they needed to win in order to keep their championship hopes alive going into the Motegi finale. After switching from Nismo to two time reigning GT500 champions MOLA in 2013, Motoyama claimed his last victory in the 2015 Buriram Super GT Race held at Chang International Circuit. At Sugo, he took his final career pole position. Reigning Blancpain GT Series Endurance Cup champion Katsumasa Chiyo joined Motoyama at MOLA for the 2016 season, and the duo scored a podium finish on debut at Okayama, and another podium finish that year in the Suzuka 1000 km, with Mitsunori Takaboshi replacing an injured Chiyo. At the fourth round of the 2017 season at Sugo, Motoyama took his final Super GT podium finish with a second place, notable for Motoyama's battle on the final corners of the final lap with Kohei Hirate. Motoyama and Chiyo remained together for 2018, this time driving for NDDP Racing with B Max, who took over MOLA's entry in GT500. Motoyama drove his final race as a GT500 driver on November 11, 2018, at Twin Ring Motegi, finishing 9th. On 10 February, 2019, Motoyama announced his retirement as a Nissan GT500 driver. He became an Executive Advisor to Nissan's factory GT500 programme that same year.

Формула Ниппон (1996-2008 жылдар)

Мотояма 1996 жылы Formula Nippon Championship-те дебют жасады, команданың бірінші жыл иесі Агури Сузуки мен жаңа Funai Super Aguri командасының мүшесі ретінде. Маусымның алтыншы кезеңінде Sportsland Sugo трассасында ол тұңғыш рет подиумға көтерілді, ал Fuji Speedway трассасындағы соңғы кезеңде алдыңғы қатардан старт алды, бірақ бірінші айналымда көп көлік қатысқан соқтығысуға ұшырады. 1996 жылы чемпионатта 10-шы, ал 1997 жылы 11-ші орынды иеленді. 1998 жылы Мотояма Team LeMans командасына ауысты. Central Park Miné Circuit трассасындағы екінші кезеңде ол мансабындағы тұңғыш жеңісін тойлады, ал келесі Fuji трассасындағы кезеңде екінші жеңісін және тұңғыш поул-позициясын алды. Маусымның сегізінші кезеңінде Miné трассасында үшінші жарыста жеңіске жетті және Fuji трассасындағы екінші кезеңде екінші орын алып, алғашқы Formula Nippon чемпионатында жеңіске жетті. 1999 жылы Мотояма Team LeMans командасына қайта оралды, тағы үш жеңіс және үш поул-позиция алды. Чемпионаттың қорытындысы бойынша екінші орынды иеленді. 2000 жылы Мотояма Team Impul командасына ауысты, JGTC-дегідей Kazuyoshi Hoshino үшін жүргізді. Чемпионатта Toranosuke Takagi-ден кейін үшінші орынды иеленді, соңғы төрт жарыста бір жеңіс, екі поул және төрт подиум алды. 2001 жылғы маусымды Мотояма алғашқы төрт кезеңде үш поул-позиция алып, Miné трассасында жеңіспен бастады, бірақ екі рет жарыстан шығып қалды және ұпайсыз аяқтады, нәтижесінде төрт жарыстан кейін чемпионат көшбасшысы Naoki Hattori-ден 22 ұпайға қалып қойды. Алайда, Мотояма келесі төрт кезеңнің үшеуінде жеңіске жетіп, чемпионаттың көшбасшылығына ие болды, ал Hattori күреске түсті, нәтижесінде Motegi трассасындағы екінші орынмен екінші Formula Nippon титулын жеңіп алды. 2002 жылы, Formula Nippon тұңғыш рет бірдей шассилерге көшкен жылы, Мотояма тағы да керемет маусым өткізді, маусымдағы он жарыстың бесеуінде жеңіске жетті. Ол сол жылы басқа ешбір жүргізушіден көп жарыста жеңіске жеткенімен, чемпионатты Ralph Firman-ға екі ұпайқа ғана жоғалтты. 2003 жылғы маусым сәттілік пен қайғылы оқиғамен басталды. Мотояма Suzuka Circuit трассасындағы ашылу кезеңінде жеңіске жетті, ал келесі Fuji трассасындағы кезеңде де жеңіске жетті. Алайда, Мотояма Fuji трассасындағы жеңісін тойлай алмады, өйткені балалық шағындағы досы Daijiro Kato Suzuka трассасындағы 2003 жылғы MotoGP әлем чемпионатының кезеңінде апатқа ұшырап, ауыр жарақат алғанын білді. 27 сәуірде, Като жарақаттарынан қайтыс болғаннан кейін бір апта өткен соң, Мотояма Miné трассасында маусымның үшінші жеңісін тойлады. Мотояма Sugo трассасындағы алтыншы кезеңде тағы бір жеңіске жетті, ал Impul командаласы Benoît Tréluyer-дің соңғы күш-жігеріне қарамастан, Motegi трассасындағы алдыңғы соңғы кезеңде екінші орын алып, үшінші чемпионатын жеңіп алды. Ол өзінің ұстазы Kazuyoshi Hoshino және бұрынғы F1 жүргізушісі Satoru Nakajima-ға қосылып, жапондық жоғары формула чемпионатында үш немесе одан да көп рет жеңіске жеткен үшінші жүргізуші болды және Formula Nippon дәуірінде үш чемпионатта жеңіске жеткен алғашқы жүргізуші атанды. Renault және Jordan Formula 1 командаларында жарысқа қатысу мүмкіндігін табу үшін сынақтан өткеннен кейін, Мотояма 2004 жылы Formula Nippon-ға оралып, Team 5ZIGEN командасына ауысты. Маусымның алтыншы кезеңінде Sugo трассасында бір рет жеңіске жетті және чемпионатта алтыншы орынды иеленді, бұл 1997 жылдан бергі ең нашар нәтижесі болды. 2005 жылы Мотояма Team Impul командасына қайта оралды және Sugo, Suzuka және Motegi трассаларындағы жарыстарда үш рет жеңіске жетіп, чемпионатқа қайта оралды, бұл жеңіс Impul командаласы Yuji Ide-ден бұрын төртінші Formula Nippon чемпионы атанды. Мотояма 2006 жылы Impul командасында қалды, бірақ 1997 жылдан бері бірінші рет жарыста жеңіске жете алмады, төрт подиуммен чемпионатта бесінші орынды иеленді. Мотояма 2007 жылы жеңіске жетіп, Suzuka Circuit трассасында өткен маусымның барлық үш жарысында жеңіске жетті. Suzuka трассасындағы соңғы кезеңдегі жеңісі оның Formula Nippon мансабындағы 27-ші жеңісі болды және бұл оның соңғысы болды. Мотояма 2008 жылғы маусымда өзінің алғашқы чемпионатын жеңген Team LeMans командасына оралды. Чемпионатта он бірінші орынды иеленді, Suzuka трассасындағы қос жарыстың екінші кезеңінде бір подиум алды. 2009 жылдың 18 ақпанында Мотояма өзінің веб-сайтында 2009 жылғы Formula Nippon чемпионатында жарыспайтынын жариялады, бұл оның жапондық жоғары формула жарысындағы мансабына нүкте қойды. Оның төрт чемпионаты, 27 жеңісі және 21 поул-позициясы 1996 жылдан бастап қазіргі уақытқа дейінгі Formula Nippon / Super Formula дәуіріндегі кез-келген жүргізушінің ең көп көрсеткіші. Жапондық Топ Формуласының жалпы тарихында, 1973 жылы өткен тұңғыш All Japan Formula 2000 чемпионатынан бастап, Мотояма Kazuyoshi Hoshino-дан кейін екінші орында тұр, ол 1974 жылдан 1996 жылға дейін 39 жарыста жеңіске жеткен.

Motoyama made his debut in the Formula Nippon Championship in 1996, driving for first year team owner Aguri Suzuki and the new Funai Super Aguri team. He scored his first podium finish in the sixth round of the season at Sportsland Sugo, and started on the front row in the final round at Fuji Speedway before he was involved in a multi car pileup on the first lap. He finished 10th in the championship in 1996 and 11th in 1997. For 1998, Motoyama moved to Team LeMans. He took his first career win at the second round at Central Park Miné Circuit, and his second win in the following round at Fuji, where he also recorded his first pole position. He won his third race at Miné in the eighth round of the season, and clinched his first Formula Nippon championship with a second place finish in the penultimate round at Fuji. Motoyama returned to Team LeMans the following year in 1999, taking another three victories and three pole positions. He went on to finish second in the championship standings to Tom Coronel. In 2000, Motoyama changed teams to Team Impul, driving for Kazuyoshi Hoshino as he did in the JGTC. Motoyama finished a distant third in the championship behind Toranosuke Takagi, taking one win, two poles, and four podiums in the final four races. The 2001 season started with Motoyama taking three pole positions through the first four rounds, and a victory at Miné, but two retirements and a non scoring finish saw him trail championship leader Naoki Hattori by 22 points after four races. However, Motoyama took victories in three of the following four rounds, taking the championship lead as Hattori began to struggle, and eventually clinching his second Formula Nippon title with a second place finish at Motegi. In 2002, the first year in which Formula Nippon went to a spec chassis, Motoyama had another fantastic season, winning five out of the ten races that season. Despite winning more races than any other driver that year, Motoyama would end up losing the championship by just two points to Ralph Firman. The 2003 season began with success and tragedy. Motoyama won the opening round at Suzuka Circuit, and won the following round at Fuji. Motoyama was unable to celebrate his win at Fuji, however, after he learned of his childhood friend Daijiro Kato suffering critical injuries in a crash during the 2003 MotoGP World Championship round at Suzuka. On April 27, a week after Kato died of his injuries, Motoyama took his third consecutive win of the season at Miné. Motoyama took another victory in the sixth round at Sugo, and despite a late surge from his Impul teammate Benoît Tréluyer, Motoyama was able to clinch his third championship with a second place finish in the penultimate round at Motegi. He joined his mentor Kazuyoshi Hoshino and former F1 driver Satoru Nakajima as only the third driver to win three or more Japanese top formula championships, and was the first driver in the Formula Nippon era to win three championships. After testing for the Renault and Jordan Formula 1 teams in hopes of landing a race set, Motoyama returned to Formula Nippon in 2004, switching teams to Team 5ZIGEN. Motoyama only won once, in the sixth round of the season at Sugo, and finished sixth in the championship his worst result since 1997. For 2005, Motoyama secured a transfer back to Team Impul, and returned to championship form by winning three races at Sugo, Suzuka, and in the penultimate round at Motegi, a win which clinched his fourth Formula Nippon championship, ahead of his Impul teammate Yuji Ide. Motoyama remained with Impul in 2006, but failed to win a race for the first time since 1997 as he finished fifth in the championship with four podiums. Motoyama returned to winning form in 2007, winning all three of the season's races held at Suzuka Circuit. His victory in the final round at Suzuka was the 27th win of his Formula Nippon career, and it would turn out to be his last. Motoyama returned to Team LeMans, the team for whom he won his first championship, for the 2008 season. He finished eleventh in the championship, with one podium finish in the second leg of a double header round at Suzuka. On February 18, 2009, Motoyama announced on his website that he would not race in the 2009 Formula Nippon Championship, bringing an end to his career in Japanese top formula racing. His four championships, 27 wins, and 21 pole positions are the most of any driver in the Formula Nippon/Super Formula era from 1996 to the present day. In the overall history of Japanese Top Formula racing, dating back to the inaugural 1973 All Japan Formula 2000 Championship, Motoyama is second all time in career victories to Kazuyoshi Hoshino, who won 39 races from 1974 to 1996.

Жарысқа оралу (2019-қазіргі уақыт)

Мотояма GT500 жүргізушілігінен кейін де жарыстарда жартылай белсенді болып қала берді. 2020 жылдың желтоқсанында Мотояма бір орындық жарыстарға қайта оралды, Team Goh Motorsports командасының көлігімен Автополистегі Жапон Формула аймақтық чемпионатының соңғы кезеңіне қатысты. Ол Фудзи спидвейінде өткен Super Formula Lights чемпионатының соңғы кезеңінде B Max Racing командасы үшін жүргізді. Бұл Мотояманың 1995 жылдан бері жапондық бір орындық жарыстардың екінші деңгейіне алғаш рет оралуын білдірді. 2021 жылдың 30 қаңтарында Мотояма GT300 класында Super GT жарысына толыққанды қатысатынын жариялады. Мотояма өзінің алғашқы Формула Ниппон чемпионатында жеңіске жеткен Team LeMans командасымен серіктестік құрып, Team LeMans with Motoyama Racing құрды. Команда өзі мен бұрынғы Жапония Формула 3 ұлттық классының чемпионы Йошиаки Катаяма үшін Audi R8 LMS GT3 Evo көлігін пайдаланды.

Ле-Манның 24 сағаты

Мотояма Ле-Манның 24 сағатына төрт рет қатысып, 1998 жылы NISMO және Том Уолкиншоу Racing командасымен Nissan R390 GT1 төрт зауыттық машинасының бірінде тұңғыш рет жарысқа шықты. Мотояма, Масами Кагеяма және Такуя Куросава #33 JOMO R390 GT1 машинасын жалпы нәтиже бойынша оныншы орынға, GT1 санатында тоғызыншы орынға жеткізді. Мотояма келесі жылы 1999 жылы NISMO-мен оралды, жаңа Nissan R391 Le Mans прототипін жүргізіп. Мотояма және оның серіктері Эрик Комас пен Майкл Крумм #22 R391 машинасында жалпы нәтиже бойынша төртінші орынға дейін көтерілді, бірақ 110 айналымнан кейін электрлік ақауға байланысты жарыстан шықты. Ле-Маннан он үш жылдық үзілістен кейін, Мотояма 2012 жылы Highcroft Racing командасы үшін Крумм және Марино Франчиттимен бірге Nissan қуатымен жұмыс істейтін DeltaWing эксперименталды прототипімен қайта оралды. Жарыстың алты сағаты өткен соң, қауіпсіздік машинасы қайта іске қосылғаннан кейін Мотояма Porsche бұрыштарында Кадзуки Накаджиманың Toyota TS030 Hybrid машинасымен соқтығысып, бетон тосқағышқа ұшты. Жарыстың ең есте қаларлық сәттерінің бірінде Мотояма DeltaWing-ті жөндеуге екі сағат жұмсады, ал оның Nissan механиктері көрермендердің қоршауында нұсқаулар берді. Ақырында ол машинаны тастауға және жарыстан шығуға мәжбүр болды. Мотояманың соңғы Le Mans жарысы 2014 жылы болды, ол Nissan GT академиясының түлектері Лукас Ордонес және Вольфганг Рейппен бірге тағы бір Nissan эксперименталды көлігін, толығымен электрлі ZEOD RC-ді жүргізді. ZEOD Circuit de la Sarthe трассасында алғашқы толық электрлік айналымды аяқтағаннан кейін, машина бес айналымнан кейін жарыстан шығуға мәжбүр болды.

Формула бірінші

2003 жылы JGTC және Formula Nippon чемпионы болғаннан кейін, балалық шағындағы досы Дайджиро Катоның қайтысынан кейін жігерленген Мотояма Формула 1 әлем чемпионатында жарысу мүмкіндіктерін іздеуді бастады. 2003 жылдың 10 қазанында Мотояма Сузука трассасында Жапон Гран-приі алдында Jordan F1 командасының жұма күнгі сынақ жүргізуіне қатысты. 2003 жылдың 10 желтоқсанында Мотояма Испаниядағы Сиркуито де Хересте Renault F1 командасымен сынақтан өту мүмкіндігіне ие болды. Ол 69 айналым жасады және Renault-тың үздік пилоты Фернандо Алонсоның көрсеткен ең жылдам уақытынан бар болғаны екі секунд қалып қойды. Нәтижесінде, Мотояма 2004 жылғы маусымға орын ала алмады және көп ұзамай Формула 1-де жүргізуші болу жолынан бас тартты.

Басқа сериялар

1999 жылы Мотояма сол жылы Ле-Манда бақ сынасқан Nissan R391 машинасымен Фудзи спидвейінде Le Mans Fuji 1000 км жарысын жеңіп алды. Мотояма Супер Тайкю сериясында (бұрынғы N1 Endurance Series) қатысып жүр, соңғы рет 2023 жылы 2023 жылғы Фудзи Супер ТЭК 24 сағаттық жарысқа бір реттік қатысумен Porsche Team EBI Waimarama үшін Porsche 718 Cayman GT4 RS Clubsport машинасымен қатысты. Ол 2019 жылғы Фудзи 24 сағаттық жарыста "B Max Engineering" командасымен "Tairoku Racing" командасының Nissan GT R NISMO GT3 машинасымен жүргізіп, жалпы есеп бойынша 2-орынды иеленді. Мотояма сол жылы Сузука 10 сағаттық Intercontinental GT Challenge жарысына қатысуы күтілген, бірақ денсаулық мәселелері команда президенті Таироку Ямагучиді 2019 жылдың қалған бөлігінде командасының жұмысын тоқтатуға мәжбүр етті. Мотояма 2020 жылғы Супер Тайкю сериясына оралуы күтілген, бірақ COVID-19 пандемиясынан туындаған қиындықтарға байланысты олардың қатысуы тоқтатылды. Екі жыл бұрын ол SKT Team Motoyama командасының иесі және жүргізушісі ретінде ST 3 класында Nissan Fairlady Z34 машинасымен жарысқан.