Итальяндық композитор Антонио Саккини өмірі мен шығармашылығы
Antonio Sacchini
Итальяндық композитор Антонио Саккини (1730-1786) өмірі мен шығармашылығы. Опералары, Лондон мен Париж сахналарындағы еңбектері туралы ақпарат. Музыка тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор (1730–1786)
Italian composer (1730–1786)
Антонио Мария Гаспаро Джоаккино Саккини (14 маусым 1730 – 6 қазан 1786) – итальяндық классикалық дәуір композиторы, ең көп танымал операларымен. Саккини Флоренцияда дүниеге келді, бірақ Неапольде өсті, онда ол музыкалық білім алды. Италиядағы трагедиялық және комедиялық опералардың композиторы ретінде атаққа ие болды, содан кейін Лондонға көшіп, Король театры үшін шығармалар жазды. Өмірінің соңғы жылдарын Парижде өткізіп, Глюк және Николо Пиччини жақтастары арасындағы музыкалық дауға қатысты. 1786 жылы оның ерте қайтысына «Эдип Колонда» операсының күтілгендей сәтті болмауы себеп деп айтылды. Бірақ, келесі жылы қайта қойылғаннан кейін, ол 18 ғасыр француз репертуарындағы ең танымал опералардың біріне айналды.
Antonio Maria Gasparo Gioacchino Sacchini (14 June 1730 – 6 October 1786) was an Italian classical era composer, best known for his operas. Sacchini was born in Florence, but raised in Naples, where he received his musical education. He made a name for himself as a composer of serious and comic opera in Italy before moving to London, where he produced works for the King's Theatre. He spent his final years in Paris, becoming embroiled in the musical dispute between the followers of the composers Gluck and Niccolò Piccinni. His early death in 1786 was blamed on his disappointment over the apparent failure of his opera Œdipe à Colone. However, when the work was revived the following year, it quickly became one of the most popular in the 18th century French repertoire.
Балалық шағы мен білімі
Сачкини Флоренциялық қарапайым аспаздың (немесе колыбелшінің) ұлы, Гаэтано Сачкини болды. Төрт жасында ол отбасымен бірге Неапольге көшіп, Бурбон инфанты Карлдың (кейіннен Испания королі Карл III аталған) сүйемелдеуші тобының құрамына кірді. Жас Сакчинидің музыкаға қабілеті Франческо Дюрантенің назарын аударды, ол оны он жасында Санта-Мария-ди-Лорето консерваториясына қабылдады. Дюранте және оның ассистенті Пиетрантонио Галло Сачкиниге композиция, гармония және контрапункт негіздерін үйретті. Сачкини сонымен қатар Никола Фиоренцадан скрипка тартуда шеберлік алды, ал Геннаро Маннадан ән салуды оқыды. Сачкини Дюрантенің ең сүйікті шәкірттерінің бірі болды, оның талаптарын қанағаттандыру қиын еді. Дюранте жас Сакчиниді өзге шәкірттеріне көрсетіп, оны жеңудің қиын екенін ескертіп, оған теңесуге шақыратын, әйтпесе Сачкини "ғасыр адамы" болады деуші еді.
Sacchini was the son of a humble Florentine cook (or coachman), Gaetano Sacchini. At the age of four, he moved with his family to Naples as part of the entourage of the infante Charles of Bourbon (later to become King Charles III of Spain). The young Sacchini's talent for music caught the attention of Francesco Durante, who enrolled him in the Conservatorio di Santa Maria di Loreto at the age of ten. Here Durante and his assistant Pietrantonio Gallo taught Sacchini the basics of composition, harmony and counterpoint. Sacchini also became a skilled violinist under the tuition of Nicola Fiorenza as well as studying singing under Gennaro Manna. Sacchini was one of the favourite pupils of Durante, a hard teacher to please. It was said that Durante would point out the young Sacchini to his fellow pupils, warning them that he would be a difficult rival to beat and urging them to try to match him, otherwise Sacchini would become the "man of the century."
Италиядағы алғашқы еңбек жолы
Дюранте 1755 жылы қайтыс болғанда Саккини 25 жаста болды. Келесі жылы ол «мастричелло» (мектептегі кіші мұғалім) болып тағайындалды және оқуын аяқтаудың соңғы тапсырмасы ретінде өзінің алғашқы опералық туындысын – Fra' Donato деп аталатын екі бөлімді интермеццоны жазуға мүмкіндік алды. Бұл туынды мектеп оқушылары тарапынан зор құрметке ие болды, ал бір жылдан кейін тағы бір интермеццо, Il giocatore қойылды. Бұл туындылардың жылы қабылдануы Саккиниге неаполи диалектісінде опера қоятын кіші театрлардан тапсырыс алуға жол ашты. Оның үлкен жетістіктерінің бірі – 1758 жылы Театро деи Фиорентиниде қойылған Olimpia tradita операсы болды, осыдан кейін 1761 жылы Сан-Карло театрынан оның алғашқы сериоз операсы – Andromaca операсының премьерасын қою туралы тапсырыс келіп түсті. Осы уақытта Саккини консерваториядағы мансабын жалғастырды, онда ол бастапқыда «maestro di cappella straordinario» лауазымын ақысыз атқарды, «primo maestro» Манна мен «secondo maestro» Галлоға көмектесті. 1761 жылы Манна зейнеткерлікке шыққанда, Andromaca операсының премьерасына аз уақыт қалғанда, Саккини «secondo maestro» болып тағайындалды. Венецияда Саккини көп ұзамай ән салу шебері ретінде танымал болды (оның шәкірттерінің арасында Нэнси Стораче және, мүмкін, Адриана Габриелли болды, ол кейіннен Адриана Феррарезе дель Бене деген атпен Моцарттың Фиордилигиін алғаш рет орындаған әнші ретінде тарихқа енді). Опералық композитор ретінде мансабын жалғастыра отырып, ол консерватория мен түрлі венециялық шіркеулер үшін қасиетті музыка туындыларын (ораториялар, мессалар, гимндер, мотеттер) жазуға да уақыт бөлді, бұл оның шартында көзделген.
Sacchini was 25 when Durante died in 1755. The following year, he became a "mastricello" (a junior teacher in the school) and had the opportunity to compose, as the final exercise of his studies, his first operatic work, an intermezzo in two parts entitled Fra' Donato. It was performed to great acclaim by the school's students and was followed a year later by another intermezzo, Il giocatore. The warm reception these works enjoyed paved Sacchini's way to commissions from the smaller theatres which performed opera in Neapolitan dialect. One of his major successes was the opera buffa Olimpia tradita (1758) at the Teatro dei Fiorentini, which led to commissions from the Teatro San Carlo, where his first opera seria, Andromaca, was premiered in 1761. Meanwhile, Sacchini was pursuing his career at the Conservatorio, where he had initially taken up the unpaid position of "maestro di cappella straordinario", assisting the "primo maestro", Manna, and the "secondo maestro", Gallo. When Manna retired in 1761, shortly before the premiere of Andromaca, Sacchini was promoted to "secondo maestro". In Venice, Sacchini soon made a name for himself as a singing master (his pupils included Nancy Storace and, possibly, Adriana Gabrielli, who, under the name Adriana Ferrarese del Bene was subsequently to go down in history as the first singer to play Mozart's Fiordiligi). While continuing to pursue his career as an opera composer, he also spent time writing sacred pieces (oratorios, masses, hymns, motets) for the Conservatorio and various Venetian churches, as his contract required.
Лондон
1772 жылы Сачкини Еуропа сахнасындағы ең талантты кастраттардың бірі, сонымен қатар Глюктің сүйікті орындаушысы Джузеппе Милликомен бірге Лондонға көшіп келді. 1773 жылы Король театрында қойылған екі жаңа операдан бастап – қаңтарда «Иль Сид», мамырда «Тамерлано» – Бернидің сөзімен айтқанда, Сачкини көп кешікпей Лондон жұртшылығының «жүректерін жаулап алды». Ол осыншалықты танымал болғандықтан, Томас Траетта 1776 жылы британ астанасына келгенде операларымен ешқандай әсер қалдыра алмады, тіпті Сачкинидің өзінің ескі досының бұл әрекетін қолдаған болатын. Сачкини 1782 жылға дейін он жыл бойы Лондонда қалды, өте үлкен қарыздарының өсуіне қарамастан, қиындықтар мен жаулар пайда болды. Олардың арасында Милликодан кейін Король театрының жетекші еркек әншісі болып тағайындалған Венанцио Рауццини болды, ол Сачкинидің ең танымал арияларының бір бөлігін өзі жазғанын мәлімдеді. Сахна музыкасына келетін болсақ, Сачкинидің жаңа опералары 1776/1777 жылдардан басқа барлық жылдары жыл сайын қойылды, бұл, мүмкін, композитордың континентке саяхаттарымен және Парижде француз тіліндегі, екі бұрынғы шығармаға негізделген пастичтердің қойылуымен байланысты болды: римдік кезеңдегі «L'isola d'amore» драмасы, қазір «La colonie» деп аталады, және «L'Olimpiade» операсы, ол «L'Olympiade» болып өзгерді. Либреттилерді француз тіліне итальян музыкасын жақсы көретін музыкант және жазушы Николя Этьен Фремери аударды. Ол кезде париждік опера сахнасы музыкалық реформаларымен танымал неміс композиторы Глюктің және оның итальяндық бәсекелесі Николо Пиччинидің жақтастары арасында бөлінді. Пиччинидің жаңадан пайда болған тобының мүшесі Фремери де Сачкиниге ғибрат етіп, онымен берік достық қарым-қатынас орнатты. 1779 жылдың 8 маусымында Сачкинидің шығармасы Париж операсының сахнасында алғаш рет көрсетілді. Бұл өткен жылы Англияда премьерасы өткен «L'amore soldato» драмасының қайта қойылған нұсқасы болды, ал қазір ол үш актідегі интермедия ретінде жарнамаланды. 1970-ші жылдары Парижде болған кезде Сачкини болашақ еуропалық опера жұлдызы және талантты кантатриса Бригида Бантиге әншілік білімнің негіздерін бергендігі айтылады.
In 1772, Sacchini moved to London, accompanied by Giuseppe Millico, one of the finest castrati then active on the European stage and Gluck's favourite. Beginning with two new operas staged at the King's Theatre in 1773, Il Cid (in January) and Tamerlano (in May), in the words of Burney, Sacchini soon "captured the hearts" of the London public. He was so popular that Tommaso Traetta was unable to make any impression with his operas when he arrived in the British capital in 1776, even though Sacchini himself had supported the move by his old friend. Sacchini remained in London for a decade, until 1782, despite the fact his enormous mounting debts created growing difficulties and even enemies. Among the latter was Venanzio Rauzzini, who had taken over from Millico as the leading male singer at the King's Theatre, and who claimed that he had written some of Sacchini's most famous arias himself. As far as music for the stage is concerned, new operas by Sacchini were produced every year over the whole period apart from 1776/1777, probably in connection with the composer's trips to the Continent and with the staging in Paris of French language pasticci based on two previous works: the dramma giocoso from the Roman period, L'isola d'amore, now entitled La colonie, and the opera seria L'Olimpiade, which became L'Olympiade. The translator of the libretti into French was the musician and writer Nicolas Étienne Framery, a lover of Italian music. At that time, the Parisian operatic scene was divided between supporters of the German composer Gluck, famous for his musical reforms, and followers of his Italian rival Niccolò Piccinni. A member of the emerging Piccinnist faction, Framery also admired Sacchini and formed a lasting friendship with him. On 8 June 1779, a work by Sacchini appeared for the first time on the stage of the Paris Opéra. It was a revival of the dramma giocoso L'amore soldato, which had premiered in England the previous year, and was now advertised as an intermède in three acts. During his stays in Paris in the seventies Sacchini is also said to have imparted the rudiments of a real singing education to the future European star of opera and refined cantatrice, Brigida Banti.
Париж
Сачкинидің Лондондағы жағдайы көтере алмайтын деңгейге жетті: денсаулығы нашарлап, оның жұмысы бұрынғыдай табысқа жете алмады. Осы факторлар мен борышкерлер түрмесінің қаупі оны 1781 жылы Фреймеридің Парижге көшу шақыруын қабылдауға мәжбүр етті. Сачкини француз астанасында жылы күтіп алынды: Пикчиннистер оны Глюк әсеріне қарсы күресте табиғи одақтас деп санады; бірақ, ең бастысы, император Жозеф II сол кезде Парижде, жасырын сапарда болды. Император итальян музыкасының, әсіресе Сачкинидің, жанкүйері еді және ол композиторды Франция королевасы Мария Антуанеттаға ынталандырып ұсынды. Королеваның демеуі Сачкиниге Операға жол ашты (ол сегіз жыл бұрын Глюкке де осылай көмектескен еді). Қазан айында Сачкини Париж опера театрымен үш жаңа шығарма қою туралы тиімді келісімге келді. Ол Сачкинидің алғашқы француз операсы «Рено» премьерасын кейінге жылдыруды жоспарлады. Сол кезде Глюкшілер Сачкиниді Пикчиннистерден бөліп алуға тырысты. Ақыры, 25 ақпан 1783 жылы «Рено» көрсетілгенде, оның қабылдануы жағымды болды, бірақ аса таң қалдырмады. Либретто – Фреймери де қатысқан, Анри Демаре музыкаға салған Симон Жозеф Пеллегриннің («Рено, немесе Армид ізі») либреттосының өңделген нұсқасы еді. Көптеген пікірлерге қарамастан, Париждік «Рено» 1772 жылғы Сачкинидің «Армидасының» қайта жөнделген нұсқасы емес, ол 1780 жылы Лондон үшін жаңа «Риналдо» операсын жасау үшін қайта жөнделген еді. Керісінше, «Рено» – «басқа екі опера тоқтаған жерден басталатын оқиғасы бар, мүлдем жаңа опера болды; операның тақырыбы енді Армида мен Риналдоның махаббаты емес, Тассоның «Азат болған Иерусалим» поэмасындағы оқиғаларға негізделген (көптеген еркіндіктермен)». Дегенмен, «Рено» екі тараптың да көңілін толыққанды қанағаттандырмады: «Пиччинидің жақтастары партитура Глюктің ықпалында екенін айтса, Глюк жақтастары шығарманың драмалық күші мен жаңалықтарының жетіспеуіне кінәлады». Мен оған қарсы келе алмаймын. Мен қандай жағдайда екенімді көресіздер, кешіріңіздер».
Sacchini's position in London eventually became untenable: his health had declined and his work was no longer attracting the same success. These factors and the looming threat of debtors' prison finally induced him to accept Framery's invitation to move to Paris in 1781. Sacchini received a warm welcome in the French capital: the Piccinnists saw him as a natural ally in their battle against the influence of Gluck; but, more importantly, Emperor Joseph II happened to be in Paris at the time, travelling incognito. The emperor was a passionate devotee of Italian music, and Sacchini's in particular, and he eagerly recommended the composer to his sister Marie Antoinette, the Queen of France. The Queen's patronage paved Sacchini's way to the Opéra (she had helped Gluck in much the same fashion eight years earlier). In October, Sacchini signed a lucrative contract with the Académie Royale de Musique (the Paris Opéra) to produce three new works. He plotted to delay the premiere of Sacchini’s first French opera, Renaud. Meanwhile, the Gluckists were manoeuvring to detach Sacchini from his Piccinnist supporters. When Renaud finally appeared on 25 February 1783, its reception was positive but not overwhelming. The libretto was a reworking, to which Framery contributed, of a libretto by Simon Joseph Pellegrin (Renaud, ou La suite d'Armide), which had originally been set to music in 1722 by Henri Desmarets. Contrary to what has often been claimed, the Parisian Renaud was not a revised version of Sacchini's Armida of 1772, itself revised to create a new opera Rinaldo for London in 1780. Instead, Renaud was "a completely new opera, starting with the action, which begins at the point where the other two leave off; the subject of the opera was no longer the love of Armida and Rinaldo in the enchanted garden, which Armida destroys after her lover leaves her, but based on their subsequent story in Tasso's Gerusalemme liberata (with many liberties taken)." However, Renaud pleased neither party: "Piccinni's faction asserted that the score was influenced by Gluck, while the Gluck supporters condemned the work for lacking dramatic power and originality." performed instead of your Œdipe that I could not refuse. You see the position I am in, please forgive me. '</blockquote>
Сачкини, өзін ұстауға тырысып, құрметпен иіліп, дереу Парижге қайтты. Оны анамның үйіне әкелді. Ол жылап кіріп, креслоға құлады. Одан біз тек шашыраңқы сөздерді ғана естідік: «Жақсы досым, балаларым, мен біттім. Королева енді мені сүймейді! Королева енді мені сүймейді!» Біздің барлық күш-жігеріміз оның қайғысын басуға жеткіліксіз болды. Ол бізбен кешкі ас ішуден бас тартты. Ол қатты ауырып, подаграмен күресіп жатты. Біз оны үйіне қайтардық, үш күннен кейін ол 56 жасында қайтыс болды. Сачкини 1786 жылғы 6 қазанда 56 жасында қайтыс болды, «Арвир мен Эвелина» партитурасын аяқтамай кетті. Оны Опера басшысы Жан Батист Рей аяқтады және 1788 жылғы 29 сәуірде сәтті қойды. Сачкинидің трагикалық өлімі көпшіліктің назарын аударды. Королеваның қатысуы және Пиччинидің шынайы ризашылығы, ол қайтыс болған композиторға құрметпен жерлеу сөз сөйледі, халық пікірін оның пайдасына бұрды. Корольдік академия басшылығы, тіпті жоғарыдан келетін әдеттегі қысымды күтпей-ақ, «Эдип Колонский» операсын Сен-Мартен театрында, Операның уақытша орнында репетицияға беруге бұйырды. «Эдип Колонскийдің» алғашқы қойылымы 1787 жылғы 1 ақпанда өтті. Зал толып, көптеген адамдар тұрып қалды. Көрермендердің көптігі жеңісті одан да әсерлі етті. Оның табысы зор және ұзақ болды: одан кейін бұл шығарма 1787 жылдан 1830 жылға дейін жыл сайын Париждің жетекші театрында қойылды, 1843 жылдың шілдесінде және 1844 жылдың мамырында қайта жаңғыртылды, барлығы 583 қойылым болды, бұл Сачкинидің ең танымал операсы және он сегізінші ғасыр репертуарының ең ұзақ сақталған операларының бірі, тіпті Глюк операларынан да асып түсті, кем дегенде ол ұмытылуға ұшырағанша, бүгінге дейін Сачкинидің қалған шығармаларымен бірге сақталып қалды.
Sacchini, struggling to contain his distress, bowed respectfully and immediately returned to Paris. He was brought to my mother's house. He entered in tears and threw himself into an armchair. We could only get a few broken phrases from him: 'My good friend, my children, I'm finished. The Queen, she no longer loves me! The Queen, she no longer loves me!' All our efforts to allay his grief were in vain. He refused to have dinner with us. He was very ill with gout we took him back to his house and three [days] later he died at the age of 56. Sacchini died on 6 October 1786, aged 56, leaving the score of Arvire et Évélina incomplete. It was finished by Jean Baptiste Rey, the head of the Opéra, and successfully produced on 29 April 1788. Sacchini's dramatic death caught the public's imagination. The involvement of the queen and a sincerely appreciative article by Piccinni, who dedicated a moving funeral oration to the dead composer, turned popular opinion in his favour. The management of the Académie Royale, without even waiting for the usual pressure from above, ordered Œdipe à Colone to go into rehearsal at the Théâtre de la Porte Saint Martin, then the temporary home of the Opéra. "The first performance of Œdipe à Colone took place on Tuesday 1 February 1787 The hall was packed, and many people had to remain standing The turnout made the triumph even more impressive." Its success was resounding and lasting: henceforward, the work was staged in Paris's leading theatre every year from 1787 to 1830, and revived in July 1843 and May 1844, giving a total of 583 performances, making it Sacchini's most famous opera and one of the most durable of the eighteenth century repertoire, surpassing even the operas of Gluck, at least until it fell into the oblivion in which it has more or less remained until today, along with the rest of Sacchini's work.
Опералар
АтауыЖанрАкттерПремьера (қала)Премьера (күні)Түзетулер және ерекше қайта жаңғырулар Fra Donatointermezzo2 актНаполи1756Il giocatoreintermezzoНаполи1757 Olimpia traditacommediaНаполи1758Il copista burlatocommediaНаполи1759La vendemmiaintermezzo1 актРим17601767 жылы Барселонада қайта жаңғыртылдыIl testaccioopera buffaРим1760I due fratelli beffaticommediaНаполи1760 Andromacaopera seriaНаполи30 мамыр 1761La finta contessafarsettaРим1761Li due bariopera buffaНаполи1762L'amore in campodramma giocoso2 актРим1762 Alessandro Severoopera seria3 актВенецияКарнавал 1763 Alessandro nell'Indieopera seriaВенеция1763 Olimpiadeopera seria3 актПадуя17631777 жылы Парижде Саккини музыкасымен, Н.Е. Фрамэри аудармасымен «L'olympiade» деп қайта жаңғыртылдыSemiramide riconosciutaopera seria3 актРим1764 Eumeneopera seriaФлоренция1764 Lucio Veroopera seriaНаполи4 қараша 1764Лондон үшін жартылай қайта жаңғыртылды, пастиччоIl finto pazzo per amoreintermezzo2 актРим1765Көптеген қайта жаңғырулар Cresoopera seria3 актНаполи17651774 жылы Лондон үшін қайта жаңғыртылды және 1781 жылы «Euriso» деген жаңа атауменLa contadina in corteopera buffaРим1765Көптеген қайта жаңғырулар (Лондон, 1782)L'isola d'amoredramma giocoso2 актРим17661775 жылы Парижде Н.Е. Фрамэри аудармасымен «La colonie» деп қайта жаңғыртылды, Саккини музыкасымен пастиччо, опéra comique түрінде. Итальян тіліндегі түпнұсқа 1776 жылы Лондон үшін қайта жаңғыртылды, ал француз тіліндегі нұсқа 1779 жылы неміс тілінде қайта өңделдіLe contadine bizzarreМилан1766 Artaserseopera seria3 актРим1768Il Ciddeopera seria3 актРим1769 Nicorasteopera seria3 актВенеция1769 Scipione in Cartagenaopera seriaМюнхен8 қаңтар 1770 Calliroeopera seriaЛудвигсбург1770L'eroe cineseopera seriaМюнхен1770 Adriano in Siriaopera seriaВенеция1770 Ezioopera seriaНаполи1771 Armidaopera seria3 актМилан және Флоренция17721780 жылы Лондон үшін қайта жаңғыртылды, «Rinaldo» депVologesoopera seriaПарма1772Il Cidopera seriaЛондон19 қаңтар 1773 Tamerlanoopera seriaЛондон1773 Perseoopera seria3 актЛондон1774 Nittetiopera seria3 актЛондон1774 Montezumaopera seria3 актЛондон1775 Didone abbandonataopera seriaЛондон1775 Erifileopera seria3 актЛондон1778L'amore soldatodramma giocoso3 актЛондон17781779 жылы Парижде қайта жаңғыртылды (Саккинидің Париж операсындағы дебюті)L'avaro deluso, o Don Calandrinodramma giocoso3 актЛондон1778 Enea e Laviniaopera seria3 актЛондон1779 Mitridateopera seriaЛондон1781 RosinaЛондон1783 Renaudopéra(tragédie lyrique)3 актПариж1783 Chimènetragédie lyrique3 актФонтенбло1783 Dardanustragédie4 актПариж1784Œdipe à Colonetragédie lyrique3 актВерсаль4 қаңтар 1786 Arvire et Évélina(аяқталмаған, Жан Батист Рей толықтырған)tragédie lyrique3 актПариж1788
TitleGenreActsPremiere (place)Premiere (date)Revisions and notable revivals Fra Donatointermezzo2 actsNaples1756Il giocatoreintermezzoNaples1757 Olimpia traditacommediaNaples1758Il copista burlatocommediaNaples1759La vendemmiaintermezzo1 actRome1760Revised for Barcelona in 1767Il testaccioopera buffaRome1760I due fratelli beffaticommediaNaples1760 Andromacaopera seriaNaples30 May 1761La finta contessafarsettaRome1761Li due bariopera buffaNaples1762L'amore in campodramma giocoso2 actsRome1762 Alessandro Severoopera seria3 actsVeniceCarnival 1763 Alessandro nell'Indieopera seriaVenice1763 Olimpiadeopera seria3 actsPadua1763Revived in Paris in 1777 as a pasticcio with music by Sacchini, under the title L'olympiade, to a translation by N. E. Framery Semiramide riconosciutaopera seria3 actsRome1764 Eumeneopera seriaFlorence1764 Lucio Veroopera seriaNaples4 November 1764Partly revived in London in 1773 as a pasticcioIl finto pazzo per amoreintermezzo2 actsRome1765Multiple revivals Cresoopera seria3 actsNaples1765Revised for London in 1774 and, under the new title of Euriso, in 1781La contadina in corteopera buffaRome1765Multiple revivals (London, 1782)L'isola d'amoredramma giocoso2 actsRome1766Revived in Paris in 1775, to a translation by N. E. Framery entitled La colonie, as a pasticcio with music by Sacchini, in the form of an opéra comique. The original Italian version was also revised for London in 1776 while the French one was furtherly reworked in German in 1779Le contadine bizzarreMilan1766 Artaserseopera seria3 actsRome1768Il Ciddeopera seria3 actsRoma1769 Nicorasteopera seria3 actsVenice1769 Scipione in Cartagenaopera seriaMunich8 January 1770 Calliroeopera seriaLudwigsburg1770L'eroe cineseopera seriaMunich1770 Adriano in Siriaopera seriaVenice1770 Ezioopera seriaNaples1771 Armidaopera seria3 actsMilan and Florence1772Revised for London in 1780 as Rinaldo Vologesoopera seriaParma1772Il Cidopera seriaLondon19 January 1773 Tamerlanoopera seriaLondon1773 Perseoopera seria3 actsLondon1774 Nittetiopera seria3 actsLondon1774 Montezumaopera seria3 actsLondon1775 Didone abbandonataopera seriaLondon1775 Erifileopera seria3 actsLondon1778L'amore soldatodramma giocoso3 actsLondon1778Revived in Paris in 1779 (Sacchini's debut at the Paris Opéra)L'avaro deluso, o Don Calandrinodramma giocoso3 actsLondon1778 Enea e Laviniaopera seria3 actsLondon1779 Mitridateopera seriaLondon1781 RosinaLondon1783 Renaudopéra(tragédie lyrique)3 actsParis1783 Chimènetragédie lyrique3 actsFontainebleau1783 Dardanustragédie4 actsParis1784Œdipe à Colonetragédie lyrique3 actsVersailles4 January 1786 Arvire et Évélina(unfinished, completed by Jean Baptiste Rey)tragédie lyrique3 actsParis1788
Салондық вокал музыкасы
Жорж Соведің хабарлауынша, "Италияда, Лондонда (оның ішінде 1775 жылғы тоғыз дуэт), Парижде, Дублинде, оның қайтысынан соң көп уақыт өткеннен кейін жарияланған ариетталар, ариялар, кантаталар" бар. Сонымен қатар, Фанни Базиннің музыкалық дәптері, Антонио Сакчинидің 1785 жылға дейінгі, қазір Саувеге тиесілі, мадам Базиннің түбінен тараған ұрпағы. Онда 19 пьеса бар (16-сы фортепиано мен сопраноға, 1-і фортепианоға жеке, 1-і екі сопраноға арналған дуэт және квартеттен тұрады) және ELPE Musique (Le Cahier de musique de Fanny Bazin) баспасынан жарық көреді. Бұл дәптер Сакчинидің 11 жасар Базинге Мария Антуанетта патшайымның бұйрығымен берген сабақтарында қолданылған және "Мария Антуанетта патшайымның жақын достарымен бөліскен өнер өмірінің нәзіктігі мен қарқындылығын көрсетеді".
Georges Sauvé reports that there exist "numerous works not yet catalogued, in Italy, in London (including nine 1775 duets), in Paris, in Dublin, ariettas which were published long after his death, arias, cantatas " There also exists Fanny Bazin's Music Book, a completely unpublished handwritten collection by Antonio Sacchini, dating back to 1785 and currently belonging to Sauvé himself, a descendant of Madame Bazin. It contains 19 melodies (16 for piano and soprano, 1 for piano solo, 1 duet for two sopranos and a quartet), and is due to be published by ELPE Musique (Le Cahier de musique de Fanny Bazin). The book was used in the lessons Sacchini gave to the 11 year old Bazin at the behest of Queen Marie Antoinette and "is witness to the refinement and intensity of the artistic life that Queen Marie Antoinette shared with those close to her".