Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филип Дж. Иванхоу (17 қаңтар 1954 жылы туған) – американдық синолог және қытай философиясы тарихшысы, әсіресе конфуциандық және неоконфуциандық ағымдарды зерттейді. Ол Джорджтаун университетінің Шығыс Азия тілдері мен мәдениеттері кафедрасының профессоры және меңгерушісі. Иванхоу екі негізгі пікірімен белгілі: Чжу Си және Ван Янмин сияқты неоконфуциандық философтар Конфуций мен Мэнцзы сияқты ертерек конфуциандықтерді жүйелі түрде дұрыс түсінбеген; және конфуциандықты қасиетті этиканың бір түрі ретінде қарастыру пайдалы болуы мүмкін.
Philip J. Ivanhoe (born January 17, 1954) is an American sinologist and historian of Chinese thought, particularly of Confucianism and Neo Confucianism. He is a professor and chair of the Department of East Asian Languages and Cultures at Georgetown University. Ivanhoe is perhaps best known for two claims: that Neo Confucian philosophers such as Zhu Xi and Wang Yangming have systematically misinterpreted earlier Confucians such as Confucius himself, and Mengzi; and that Confucianism may usefully be understood as a version of virtue ethics.
Өмірбаян
Иванхо Нью-Джерси штатында әртүрлі шағын бизнеске ие болған ата-анасымен өсті, соның ішінде ет дүкені де болды, онда ол колледжге түскенге дейін жұмыс істеді. Ол 1976 жылы философия мамандығы бойынша бакалавр (B.A.) дәрежесін алу үшін шәкіртақымен Стенфорд университетіне қабылданды және қытай тілін де оқыды. 1976 жылдан 1978 жылға дейін Иванхо Дэвид С. Нивисонмен бірге қытай мәтіндерінің компьютерлік конкорданстарын жасау жобасы бойынша Стенфордта жұмыс істеді. 1974 жылдан 1978 жылға дейін ол АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің офицерлік дайындық корпусында (PLC) қызмет етті және сержант шенімен құрметпен запасқа шығарылды. 1978 жылдан 1982 жылға дейін ол АҚШ Армиясында қызмет етті. Ол сержант шенімен армиядан босатылды, құрметті грамота алды және 1987 жылы дінтану ғылымынан докторлық диссертациясын қорғау үшін Стенфордқа оралды, сонымен қатар Азия тілдері бойынша қосымша мамандық талаптарын орындады. Стенфордта Иванхо қытай философиясын зерттеуде аналитикалық философия әдістерін қолданған көрнекті синолог Нивисон және Томас Аквинский мен салыстырмалы дінтану саласындағы ғалым Ли Х. Йерлидің жетекшілігімен оқыды. Нивисон зейнетке шыққаннан кейін Иванхо 1991 жылы Стенфордтағы философия және дінтану кафедраларында ассистент-профессор болып тағайындалды. 1993 жылы Иванхо бакалавриат студенттеріне қызмет еткені үшін Ллойд У. Динкелспил сыйлығына ие болды. 1996 жылы Иванхо доцент болып жоғарылатылды. 1998 жылы Иванхо Мичиган университетіне философия және Азия тілдері мен мәдениеті кафедраларына доцент ретінде жұмысқа орналасты. 2003 жылы Иванхо Мичиган университетінен кетіп, Бостон университетінде Фидлей философиясының қонақ профессоры болды. 2006 жылы ол Гонконг қалалық университетіндегі қызметін қабылдады. Оның курстарына феминизм және отбасылық этика, өмір философиясы, этика және тәжірибе кірді. 2018 жылы Иванхо Конфуций ілімі және Шығыс философиясы колледжінде ерекше профессор ретінде Сункюнкван университетіне көшті. Ол Конфуций философиясы және мәдениеті институтында Конфуций философиясы мен мәдениеті журналының бас редакторы және Конфуций ілімі мен Шығыс философиясы колледжіндегі жаңа ғылыми-зерттеу орталығының директоры болып қызмет етеді, ол әзірге Шығыс Азия философиясы институты (CIEAP) деп аталады.
Ivanhoe was raised in New Jersey by parents who owned a variety of small businesses, including a butcher shop, where he worked until leaving for college. He attended Stanford University on a scholarship, where he earned a B. A. (1976) in Philosophy, and also studied Chinese language. From 1976 to 1978, Ivanhoe stayed at Stanford to work with David S. Nivison on a project to generate computerized concordances of Chinese texts. From 1974 to 1978, he served in the United States Marine Corps, PLC and was honorably discharged at the rank of sergeant. From 1978 to 1982, he served in the U. S. Army. He left the army at the rank of sergeant, with an honorable discharge, and returned to Stanford to pursue his doctorate in Religious Studies (awarded 1987), also completing the requirements for a minor in Asian Languages. At Stanford, Ivanhoe studied under Nivison, a leading Sinologist who had applied the methods of analytic philosophy to the study of Chinese thought, and Lee H. Yearley, a scholar of Thomas Aquinas and comparative religion. Upon Nivison's retirement, Ivanhoe was given a joint appointment as an assistant professor in both the Philosophy Department and the Religious Studies Department at Stanford (1991). In 1993, Ivanhoe won the Lloyd W. Dinkelspiel Award for Outstanding Service to Undergraduate Education. In 1996, Ivanhoe was promoted to associate professor. Then in 1998 Ivanhoe moved to the University of Michigan, where he was hired at the associate professor level in the Philosophy Department and the Department of Asian Languages and Cultures. In 2003, Ivanhoe left Michigan and became Findlay Visiting Professor of Philosophy at Boston University. In 2006 he accepted his appointment at City University of Hong Kong. His courses included Feminism and Family Ethics, Philosophy of Life, and Ethics and Practice. In 2018 Ivanhoe moved to Sungkyunkwan University as a Distinguished Chair Professor in the College of Confucian Studies and Eastern Philosophy. He serve as editor in chief of the Journal of Confucian Philosophy and Culture at the Institute of Confucian Philosophy and Cultures and director of a new research center within the College of Confucian Studies and Eastern Philosophy tentatively named the Confucian Institute for East Asian Philosophy (CIEAP).
Зияткерлік үлестері
Иванхое Нивисонның неоконфуциандықтар буддизмді қатаң сынға алғанымен, буддистік философиялық ұғымдар олардың санағаннан да терең әсер еткені туралы пікіріне ықпал етті. Осының салдарынан, неоконфуциандықтар өздерінің зияли дәстүрін дұрыс түсінбеді. Иванхое Нивисонның бұл ойын докторлық диссертациясында жан-жақты дамытты, оның қайта қарастырылған нұсқасы кейін «Конфуций дәстүріндегі этика: Мэнцзи және Ван Янминнің ойлары» деген кітап ретінде жарияланды. Бұл кітапта Иванхое ежелгі конфуцийшіл Мэнцзи (кейде «Мэнций» деп те аталады) мен неоконфуцийшіл Ван Янминнің «адамгершілікке жету» және «этикалық өсіру» сияқты бірнеше мәселе бойынша көзқарастарын салыстырады және буддалық идеялардың Вангқа тигізген әсері оның Мэнцзиді дұрыс түсінбеуіне қалай әкелетінін көрсетеді, тіпті ол оны түсіндіріп жатқанына сенген кезде де. Иванхое бұл идеяны келесі маңызды кітабында, «Конфуцийлік моральдық өзін-өзі жетілдіруде» кеңінен қолданды. Осы кітаптың бірінші басылымында Иванхое қытай философтарын этикалық өсірудің «даму», «табу» немесе «қайта құру» моделін қолдану арқылы жіктеуге болатынын айтты. (Иванхое осы терминологияны А.С. Грэхем, оның сыныптасы Квонг-лой Шун және шәкірті Джон Шофермен бірге жасағандардың бірі болды.) «Даму» моделінде этикалық өсіру – туа біткен, бірақ әлі толыққанды дамымаған бейімділіктерден басталып, оларды біртіндеп жетілдіру процесі. (Мысалы, ежелгі конфуцийшіл Мэнцзидің айтуынша, жақсылықтың «көкөні» толыққанды жақсылыққа айналу үшін күтілуі керек.) «Табу» моделі бойынша, адамда толыққанды ізгілікке жеткілікті барлық қасиет бар, бірақ бұл қабілет белгілі бір себептермен кедергіге ұшырайды немесе жасырылады, ал өсіру – өзіңде бар нәрсені түсіну процесі. (Иванхое қытай буддистері мен неоконфуциандықтардың көптеген мәселелер бойынша нақты айырмашылықтарына қарамастан, этикалық өсірудің «табу» моделін ортақ екенін айтады.) Соңында, «қайта құру» моделінде адам табиғаты бастапқыда өсіруге қарсы келеді және ізгілік құру үшін оны қайта жасау қажет. (Иванхое ежелгі конфуцийшіл Сюньцзы осындай көзқарас ұстанғанын айтады.) «Конфуцийлік моральдық өзін-өзі жетілдіру» кітабының екінші басылымында Иванхое өзін-өзі жетілдіру модельдерінің түрлерін одан әрі жіктеді. Иванхоеның ізгілік, этикалық өсіру және адам табиғаты сияқты тақырыптарға тигізген әсері Конфуцийшілдік ізгілік этикасының бір түрі ретінде қарастырылуы мүмкін деген Йерлидің пікірінен туындайды. Иванхое қытай ойларына қатысты екіншілік мақалалардың бірнеше антологиясын бірлесіп шығарды және конфуциандық, мохистік және даосизмдік тақырыптарға арналған көптеген мақалалар мен зерттемелер жариялады.
Ivanhoe was influenced by Nivison's suggestion that Neo Confucians, although they were harsh critics of Buddhism, were more deeply influenced by Buddhist philosophical concepts than they realized. As a result, Neo Confucians misinterpreted their own intellectual tradition. Ivanhoe developed Nivison's insight in great detail in his doctoral dissertation, a revised version of which was later published as a book, Ethics in the Confucian Tradition: The Thought of Mengzi and Wang Yangming. In this book, Ivanhoe contrasts the views of the ancient Confucian Mengzi (also known as "Mencius") with that of the Neo Confucian Wang Yangming on several topics, including "sagehood" and "ethical cultivation," and demonstrates how the influence of Buddhist ideas on Wang leads him to mis read Mengzi, even when he believes that he is explicating him. Ivanhoe applied this idea more broadly in his next major book, Confucian Moral Self Cultivation. In the first edition of this book, Ivanhoe argued that Chinese philosophers can be categorized in terms of whether they use a "development," "discovery" or "re formation" model of ethical cultivation. (Ivanhoe was one of the co developers of this terminology, along with A. C. Graham, his classmate Kwong loi Shun, and his student Jon Schofer.) In a development model, ethical cultivation is a process of beginning from innate but incipient tendencies and gradually developing them. (So, for example, the ancient Confucian Mengzi says that "sprouts" of virtue must be cultivated to develop into full virtues.) According to a discovery model, humans have within themselves everything that is necessary for full virtue, but this capacity is somehow impeded or obscured, and cultivation is a process of realizing what is present within oneself. (Ivanhoe argues that Chinese Buddhists and Neo Confucians, despite their genuine differences on many topics, share a discovery model of ethical cultivation.) Finally, in a re formation model, human nature is originally resistant to cultivation, and must be laboriously re shaped in order to create virtue. (Ivanhoe argues that the ancient Confucian Xunzi held such a view.) In the second edition of Confucian Moral Self Cultivation, Ivanhoe further subdivided the types of self cultivation models. Ivanhoe's influence on themes such as the virtues, ethical cultivation and human nature reflects the influence of Yearley's view that Confucianism may be understood as a form of virtue ethics. Ivanhoe has co edited a number of anthologies of secondary essays on Chinese thought, and has published a large number of essays and articles in reference works on Confucianism, Mohism and Daoism.
Жеке өмір
Иванхоу үйленген және екі баласы бар – қызы мен ұлы.
Ivanhoe is married and has two children, a daughter and a son.