Варф против Селдина: сотталу құқығы және тұрғын үй дауы
Warth v. Seldin
Warth v. Seldin ісі: сотқа жүгіну құқығы, тұрғын үй дауы және сот шешімі. Төмен және орта табысты азаматтардың құқықтарын қорғау мәселесі қарастырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уорт Селдинге қарсы, 422 U.S. 490 (1975) – АҚШ Жоғарғы Сотының ісі, онда сот сот құзыретінің мәселесін қарап, егер талапкерлердің сотқа жүгізу құқығы болмаса, олар жауапкерлерге қарсы іс қозғауға құқылы емес екенін растады.
Warth v. Seldin, 422 U. S. 490 (1975), was a United States Supreme Court case in which the Court reviewed the concept of judicial standing and affirmed that if the plaintiffs lacked standing, they could not maintain a case against the defendants.
Өмірбаян
Арыз берушілер Пенфилд қаласына, Нью-Йорк штатына, Рочестер қаласының маңындағы қалашыққа және Пенфилд қаласының жерді жоспарлау, қала құрылысы және қалалық кеңестерінің мүшелеріне қарсы сотқа шағымданып, Пенфилдтің жерді бөлу ережелерінің кімдердің тұратынын қасақана және бұрыс түрде төмен және орташа табысқа ие адамдарды шектегенін мәлімдеді. Рочестердегі коммерциялық емес тұрғын үй ұйымы Metro Act бірнеше Рочестер салық төлеушілерімен және әртүрлі нәсілдік және этникалық топтардан шыққан төмен және орташа табысты адамдармен бірлесіп, осы іс бойынша бірлескен талапкерлер ретінде қарастырылды. Алайда, АҚШ округтік соты талапкерлердің сотқа шағымдануға құқығы жоқ деп шешім шығарып, істің қаралуын тоқтатты. АҚШ апелляциялық соты бұл шешімді күшінде қалдырды. Сотқа американдық сотқа жүгіну қағидаларын АҚШ Конституциясының үшінші бабындағы «іс немесе дау» ережесінің бір бөлігі ретінде қарастыру қажет пе, әлде соттың «жалпылама шағымдар» бойынша немесе ешбір талапкердің құқығы жоқ үшінші тараптардың мүддесін қорғау үшін істерді қарау құқығы бар ма, деген мәселені қарау тапсырылды.
The plaintiffs brought action against the town of Penfield, New York, a suburb of Rochester, and against members of the Zoning, Planning, and Town Boards of Penfield, alleging that Penfield's zoning ordinances intentionally and wrongly excluded persons of low and moderate income from living there. The not for profit housing organization Metro Act of Rochester joined with several Rochester taxpayers as well as low and moderate income individuals of various racial and ethnic backgrounds were considered jointly as party plaintiffs to this action. However, the United States District Court dismissed the case, citing that the plaintiffs did not have standing to sue. The United States Court of Appeals affirmed the dismissal. The court was tasked to determine if the American rules of standing should be considered part of the 'case or controversy' clause of Article Three of the United States Constitution or, apart from that, if the court can hear cases on "generalized grievances" or in the interest of third parties where none of the complainants have standing.
Соттың пікірі
Сот ешбір талапкердің жауапкерлерден келген нақты зиянды дәлелдей алмағанын анықтады, сондықтан талапкерлер мәселеге үшінші тараптар болып есептеледі және сотқа шағымдануға құқығы жоқ. Сот талапкерлердің өзінің қарапайым қаржылық жағдайы мен Пенфилдте тұру мүмкіндігінің болмауына қатысты сипаттамаларын, жауапкерлердің қандай да бір әрекеттерінен емес, аймақтың экономикасы мен тұрғын үй нарығының салдары деп таныды.
The Court found that as none of the plaintiffs could demonstrate any injury actually done to them by the defendants, the plaintiffs were third parties to the issue and had no standing to sue. The plaintiff's descriptions of their own meager financial situations and subsequent inability to live in Penfield were found by the Court to be the consequence of the economics and housing market of the area rather than any wrongdoing by the defendants.