Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бразилиялық ақын және романист (1825–1884)
Brazilian poet and novelist (1825–1884)
Бернардо Хоаким да Сильва Гимараэс (beʁˈnaʁdu ɡimaˈɾɐ̃js; 15 тамыз 1825 – 10 наурыз 1884) – бразилиялық ақын және романист. Ол «Ескрава Исаура» және «О Семинариста» атты белгілі романтардың авторы. Ол сонымен қатар бразилиялық поэзияға «версу бестиалогику» (ˈvɛʁsu beʃtʃjaˈlɔʒiku, шамамен әзіл-қалжың өлең) енгізді, бұл пантагруэликалық деп те аталады (Рабеляның Пантагруэль кейіпкеріне сілтеме жасап) – өлеңдері өте мағынасыз, бірақ өте ұйқасты. «Версу бестиалогику» аясында ол «O Elixir do Pajé» («Солдаттың эликсирі») және «A Origem do Mênstruo» («Етеккірдің пайда болуы») сияқты polemikalıқ эротикалық өлеңдер жазды. «Eu Vi dos Polos o Gigante Alado» («Полдардан қанатты алыпты көрдім») – «версу бестиалогику» стилінде жазылған эротикалық емес өлең. Ол Бразилия әдебиет академиясының бесінші орындығының меценаты.
Bernardo Joaquim da Silva Guimarães (beʁˈnaʁdu ɡimaˈɾɐ̃js; August 15, 1825 – March 10, 1884) was a Brazilian poet and novelist. He is the author of the famous romances A Escrava Isaura and O Seminarista. He also introduced to Brazilian poetry the verso bestialógico (ˈvɛʁsu beʃtʃjaˈlɔʒiku, roughly silly verse), also referred to as pantagruélico (in a reference to Rabelais's character Pantagruel) — poems whose verses are very nonsensical, although very metrical. Under the verso bestialógico, he wrote polemical erotic verses, such as "O Elixir do Pajé" (The Witchdoctor's Elixir) and "A Origem do Mênstruo" (The Origin of Menstruation). A non erotic poem written in verso bestialógico is "Eu Vi dos Polos o Gigante Alado" (From the Poles I Saw the Winged Giant). He is patron of the fifth chair of the Brazilian Academy of Letters.
Өмірбаян
Бернардо Хоаким да Силва Гимараес Минас-Жерайс штатының Оуро-Прету қаласында Жоао Хоаким да Силва Гимараес (ақын) және Констанса Беатрис де Оливейра Гимараес отбасында дүниеге келген. Ол 1847 жылы Сан-Паулу университетінің заң факультетін бітірді, онда Альварес де Азеведо және Аурелиано Лесса ақындарымен дос болды. Осы және басқалармен бірге ол сол жылы "Sociedade Epicureia" ("Эпикурей қоғамы") құрды, сондай-ақ олармен бірге "As Três Liras" атты сәтті болмаған поэзия жинағын жоспарлады. 1852 жылы Гойас штатының Каталу қаласында судья болып тағайындалды, бұл қызметті 1854 жылға дейін атқарды. 1858 жылы Рио-де-Жанейроға көшіп, келесі жылы "Atualidade" газетінде әдеби сыншы болып жұмыс істеді. 1861 жылы Каталу қаласының судьясы қызметіне қайта оралды, бірақ 1864 жылы тағы да Рио-де-Жанейроға оралды. 1866 жылы Оуро-Претода риторика және поэтика пәнінің мұғалімі болды. 1867 жылы үйленді. 1873 жылы Минас-Жерайс штатының Келуз қаласында (қазір Консельхиро Лафаите деп аталады) латын және француз тілдерінің мұғалімі болды. 1881 жылы Бразилия монархы Педро II оны құрметпен еске алды. Бернардо 1884 жылы Оуро-Прето қаласында кедейлікте қайтыс болды. Оның ең белгілі ұрпақтары Хосе Армелим Бернардо Гимараес және Альфонс де Гимараес болды.
Bernardo Joaquim da Silva Guimarães was born in the city of Ouro Preto, in Minas Gerais, to João Joaquim da Silva Guimarães (a poet) and Constança Beatriz de Oliveira Guimarães. He graduated himself at the Faculdade de Direito da Universidade de São Paulo in 1847, where he befriended the poets Álvares de Azevedo and Aureliano Lessa. With those and others, he founded the "Sociedade Epicureia" ("Epicurean Society") in the same year, and also planned with them an unsuccessful collection of poetry called As Três Liras (in ). In 1852, he became a judge in the city of Catalão, Goiás, a post he held until 1854. He moved to Rio de Janeiro in 1858, and, in the following year, worked as a literary critic in the newspaper Atualidade. He returned to his duty of judge of Catalão in 1861, but returns once again to Rio de Janeiro in 1864. In 1866, he became teacher of Rhetoric and Poetics in Ouro Preto. He got married in 1867. In 1873, he became teacher of Latin and French in the city of Queluz (now known as Conselheiro Lafaiete), in Minas Gerais. He is honored by the Brazilian monarch Pedro II in 1881. Bernardo died poor, in Ouro Preto, in 1884. Some of his most famous descendants were José Armelim Bernardo Guimarães and Alphonsus de Guimaraens.