Делавэр, Лаккаванна және Батыс темір жолының 1151 класты локомотивтері
Delaware, Lackawanna and Western 1151 class
Делавэр, Лаккаванна және Батыс теміржолының 1151 класты локомотивтері: соңғы бу локомотивтері, жолсерік пойыздар үшін қуатты, жылдамдығы жоғары тасымалдау.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Делавэр, Лаккаванна және Батыс темір жолының 1151 класы 1937 жылы Америкалық локомотив компаниясы (ALCO) құрастырған бес 4-6-4 булы локомотивтен тұрды. Бұл теміржолға тапсырылған соңғы булы локомотивтер еді. Оларға Лаккаванна экспресс жолаушылар пойыздарында, Скрантон, Пенсильваниядан Буффало, Нью-Йоркқа қарай қызмет көрсетуді жақсарту үшін тапсырыс берілді. Скрантонның батысындағы алты мильдік көмекші учаскеден және Гровленд пен Перкинсвилл, Нью-Йорк арасындағы Дансвилл төбесінен басқа, бұл жол тегіс және жоғары жылдамдықтық қадамдардан тұрды. Теміржолдың бұрынғы 4-8-2 "Тау" типтері, пойыз ұзындығының артуына және кондиционер жабдықтарының кедергісіне байланысты осы қызмет үшін күрделене түсті. Дегенмен, Скрантонның шығысында қолданылатын 4-8-4 "Поконо" типтері осы қызметке қажетті қуаттан артық болды және оларды пайдалану ысырап болар еді. Сондықтан DL&W осы мақсатқа арналған бес қуатты "Хадсон" локомотивтерін тапсырыс берді. DL&W локомотивтерінің тегіс жерде жұмыс істеуге арналған жалғыз түрі болғандықтан, олардың жүйедегі ең ірі дөңгелектері болды. Олар 4-6-4 локомотивтері үшін ерекше жағдай – бустерлік қозғалтқыштармен жабдықталмады, оның орнына бастапқы тарту күштеріне сүйенді. Олар алмастырған "Тау" типтерімен толыққанды теңесе алмаса да, жылдамдықпен қол жетімді қуаты айтарлықтай жоғары болды. Олар Нью-Йорк орталық темір жолының J-3a "Хадсон" локомотивтерімен бірге Нью-Йорктің Шенеқтади қаласындағы ALCO зауытында құрастырылды, бұл локомотивтер аз қуатты және бустермен жабдықталған, сондай-ақ рельс су жинағыштары бар тендерлермен жабдықталған. Екі класс салмағы мен осьтік жүктемесі жақын болды және сыртқы түрінде ұқсас болды. Лаккаваннаның барлық алты дөңгелекті жолаушылар локомотивтерін 11xx сериясында біріктіру үшін жаңа локомотивтер 1151–1155 ретімен нөмірленді, бұл жақында 0-8-0 маневрлік локомотивтеріне айналдырылған бірнеше "Пацифик" локомотивтерінің орнын алды. Бес локомотив бастапқы мақсатына сәйкес жұмыс істегеніне он жыл болды, себебі Лаккаванна 1947 жылы экспресс жолаушылар пойыздарын дизельмен ауыстырды. "Хадсон" локомотивтері кішігірім қызметтерге, мысалы қалалық пойыздарға ауыстырылды және теміржолдың шығыс жағында көрінуге мүмкіндік алды. Бір қызметі – Скрантоннан Хобокенге (Нью-Джерси) ерте таңертең "Мерчентс Экспресс" (26-шы пойыз) және кешке Скрантоннан (11-ші пойыз) қайту. Тағы бір қызметі – Рединг темір жолынан/Джерси Централдан Скрантонға жақын Тейлор торабында алынған "Интерстейт Экспресс" (1301-ші пойыз) Нью-Йорк штатының Бингемтон қаласына жеткізілді. Олар Сиракуз тармағында Бингемтон мен Сиракуз арасында да қызмет етті. Алайда, олар осы қызметте ұзақ тұрмады. Бесінің бәрі 1951–1953 жылдары қызметтен шығарылды және кейін бұзылды; теміржолдың кейінгі булы локомотивтерінің ешқайсысы металл кескіштерге түспеді.
The Delaware, Lackawanna and Western Railroad's 1151 class comprised five 4 6 4 steam locomotives built by the American Locomotive Company (ALCO) in 1937. They were the last steam locomotives ordered by the railroad. They were ordered to improve service on the Lackawanna's express passenger trains west of Scranton, Pennsylvania, towards Buffalo, New York. Apart from a six mile helper district just west of Scranton and Dansville Hill between Groveland and Perkinsville, New York, this was flat, high speed running. The railroad's existing 4 8 2 "Mountain" types were proving increasingly inadequate for this service as train lengths increased and because of the drag of air conditioning equipment. However, the railroad's existing 4 8 4 "Pocono" types, used east of Scranton, were bigger and more powerful than this service required and such use would be wasteful. Therefore, the DL&W ordered five powerful Hudsons dedicated for this service. Being the only DL&W locomotives dedicated to flat land service, they had driving wheels of , which were the largest used on the system. They were not equipped with booster engines – unusual for a 4 6 4 – instead relying on their starting tractive effort of While not quite equal to the Mountain types they replaced, their available power at speed was far greater. They were built alongside the New York Central Railroad's J 3a Hudsons at ALCO's plant in Schenectady, New York, which differed in being less powerful and booster equipped, as well as being equipped with tenders with water scoops for track pans. The two classes had somewhat close total weights and axle loading and bore a superficial resemblance to one another. To keep all the Lackawanna's six drivered passenger power together in the 11xx number series, the new locomotives were numbered 1151–1155, taking the place of several Pacifics that had been recently converted into 0 8 0 switchers. The five locomotives only lasted ten years in their original intended assignments, since the Lackawanna dieselized its express passenger trains in 1947. The Hudsons were relegated to lesser assignments such as commuter trains, and began to be seen on the eastern end of the railroad. One assignment was the early morning Merchants Express (Train 26) from Scranton to Hoboken, New Jersey, returning in the late afternoon hauling the Scrantonian (Train 11). Another was the Interstate Express (Train 1301), received from the Reading Railroad/Jersey Central at Taylor Junction, near Scranton, and hauled to Binghamton, New York. They also saw service between Binghamton and Syracuse on the Syracuse Branch. Even in this service, they did not last long. All five were withdrawn from service in 1951–1953 and subsequently scrapped; none of the railroad's later steam locomotives survived the cutter's torch.