Джон Джей Фелпс: Теміржол магнаты және кәсіпкер өмірі
John Jay Phelps
Джон Джей Фелпс – американдық теміржол саудагері, қаржыгер, Delaware, Lackawanna and Western Railroad негіздеушісі және бірінші президенті. Баспасөз өкілі болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джон Джей Фелпс (25 қазан 1810 жылы, Симсбери, Коннектикут – 12 мамыр 1869 жылы, Симсбери, Коннектикут) – ерте теміржол саясатының ірі өкілі және қаржыгер, Делавэр, Лакаванна және Батыс теміржолын құрғандардың бірі және оның алғашқы президенті болды. Ол сонымен қатар баспагер, судья және саудагер де болған.
John Jay Phelps (October 25, 1810, at Simsbury, Connecticut – May 12, 1869, Simsbury, Connecticut) was an early railroad baron and financier, who was one of the founders of the Delaware, Lackawanna and Western Railroad and served as its first president. He was also a publisher, judge, and merchant.
Өмірбаян
Фелпс 13 жасында әкесі Александр Фелпстің үйінен кетіп қалды. Джордж Д. Прентиспен (кейін Луисвилл журналында жұмыс істеген) серіктесіп, ол Хартфордта шығарылған New England Weekly Review газетіне иелік етіп, оны редакциялады. 1827 жылы ол Пенсильвания штатының Дандафф қаласында шыны өндіруді бастады және кейіннен тығыз байланыс орнатқан Лаккаванна аңғарының көмір кендерімен танысты. Кейіннен ол өзінің туысы Амос Р. Иномен Нью-Йорк қаласында Eno & Phelps фирмасы атымен ірі көтерме саудагерлер ретінде жұмыс істеді. Бұл фирма он жыл бойы жұмыс істеді, содан кейін таратылды. Ол сауда бизнесін жалғастырып, жылжымайтын мүлік саласында үлкен батылдықпен және табыспен жұмыс істеді. 40 жасқа толғанға дейін ол ескі Грейс шіркеуінің орнында және Парк театрының орнында сәнді ғимараттар салды. Осы операциялардың барлығына оның бұрынғы серіктесі Амос Ино қатысты, ол Бесінші авенюдегі қонақүйді салып аяқтады. Эри темір жолының директоры ретінде ол қалалық кеңестің екі бөлімінің бірлескен қаулысымен алғыс алды және ұзақ жылдар бойы Делавэр, Лаккаванна және Батыс темір жолымен тығыз байланысты болды. Ол 1853 жылы президенттік лауазымнан кетіп, 1863 жылға дейін директорлар кеңесінде қалды. Ол Нью-Йорк қаласының архитектурасында алғашқылардың бірі болып ақ тас қолданды. Ол ұзақ жылдар бойы Mercantile, Екінші Ұлттық және Қалалық банктердің, Камден және Амбой темір жолы компаниясының, Манхэттен газ шамдары компаниясының және Бликер көшесіндегі үнемдеу институтының басшылығымен айналысты, сондай-ақ көптеген басқа мемлекеттік және жеке сенімдерге ие болды, бұл оның азаматтар тарапынан қаншалықты құрметтелгенін көрсетеді. Оның өсиетімен көптеген білім беру және қайырымдылық мекемелеріне мүлік сыйланды. Ол Нью-Йорк қаласында 1869 жылдың 12 мамырында қайтыс болды және Коннектикут штатының Симсбери қаласында жерленді.
Phelps left his father Alexander Phelps' house at the age of 13 years. In partnership with George D. Prentice (afterward of the Louisville Journal), he owned and edited (before his majority) the New England Weekly Review, published at Hartford. In 1827 he began the manufacture of glass in Dundaff, Pennsylvania, and became acquainted with the coal fields of the Lackawanna Valley, in which he was afterwards so closely and profitably connected. Later he became connected with his cousin, Amos R. Eno, as large wholesale merchants in New York City, under the firm name of Eno & Phelps, which firm was continued for ten years, when they dissolved. He continued in the mercantile business, and operated largely in real estate, with great boldness and success. Before he was 40 years old he had built a splendid block on the site of old Grace Church, and another on the site of the Park Theatre. All these operations were entered into by his old partner, Amos Eno, who finished by building the Fifth Avenue Hotel. As a director of the Erie Railroad he received the thanks of the city council by a joint resolution of both branches, and was for a long time prominently identified with the Delaware, Lackawanna and Western Railroad Co. He was president, resigning in 1853, but remaining in the board until 1863. He was one of the first to use freestone in the architecture of New York City. He was long connected with the direction of the Mercantile, Second National and City Banks, the Camden and Amboy Railroad Co., the Manhattan Gas Light Co., and Bleecker Street Savings Institute, also with many other public and private trusts, which show the high esteem in which he was held by his fellow citizens, while his will contained bequests to many educational and charitable institutions. He died in New York City, May 12, 1869, and was buried in Simsbury, Connecticut.