Кіріспе

Саяси идея

Саясатты эстетизациялау идеясын алғаш рет Уолтер Бенджамин фашистік режимдердің маңызды бір бөлігі ретінде ұсынды. Бенджамин фашизм саясатты эстетизациялауға бейім деп айтты, яғни оны көрермендерге құқықтарын мойындамай-ақ, және пролетариаттың меншік қатынастарын жоюға бағытталған күшін өзгерте алмай, өзін-өзі еркін білдіруге мүмкіндік беретін бір түрлі көрініс ретінде қарастырды. Бұл итальяндық футуристік қозғалыспен байланысты екені айтылды және Италияның фашистік режиміне қатысуының басты себебі ретінде қарастырылды. Ал "эстетиканы саясаттастыру" (немесе "өнерді саясаттастыру") термині идеологиялық тұрғыдан қарсы синтез үшін қолданылады. "Өнерді саясаттастыру", керісінше, өнердің саяси құндылығы мен күшін растауды, "гений" және мәңгілік құндылық сияқты ұғымдарды мифтан арылтуды, сондай-ақ өнердің бір ұлт немесе нәсілдің мәнін білдіретін идеясын жоққа шығаруды талап етеді. Басқаша айтқанда, өнерді саясаттастыру – оның белгілі бір әлеуметтік-мәдени ортада туындаған өнім екенін мойындау; осылайша коммунизм өнерді мәдени өнім ғана емес, мәдени күш ретінде де қарайды. Бенджаминнің бұл тұжырымы Гай Дебордың 1967 жылғы "Көрермендер қоғамы" атты кітабымен байланысты.

Негізгі дереккөздер

"Механикалық көбейту дәуіріндегі өнер туындысы", Уолтер Бенджаминнің "Иллюминациялар" еңбегінен. Сьюзан Бак Морс (1992) "Эстетика және анестетика: Уолтер Бенджаминнің өнер туындысы туралы мақаласын қайта қарау" еңбегінде келтірілген кейбір үзінділер, "October" журналы, №62, 1992 жылғы күз, 3-41 беттер.