Ағымдық жалдама және сержанттық иеліктерінің реформасы Англия тарихында
Arrentation
Англия орман заңдарындағы аррентация – жерді жалға беру, сержантилік иеленуді сокажға айналдыру. Король кірісін арттыру мақсатымен жүзеге асырылған реформа.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Аррентация (лат. arrendare) – Англияның орман заңдарында орман ішіндегі жер иесіне жылдық жалдау ақысы төленгенде, оны кішкентай ормен және төмен қоршаумен қоршауға рұқсат беру. Кейіннен бұл термин сержанттық иеленулерді сокаж немесе рыцарьдық қызметке айналдыруды білдірді, олар патша қазынасына жалдау түрінде табыс әкелуге ыңғайлы болды. Осы кеңейтілген қолданыстың логикасы Роберт Пасселеве атты корольдік орман сот судьясының жеке байланысымен нығайтылды, ол 1250 жылы Генрих III-тің тапсырмасымен корольдің сержанттарын реформалауды жүргізді. Поллок пен Мэйтленд атап өткен мысал – Уолтер Девеништің жағдайы: егер король Дартмур орманында аң аулауға шешім қабылдаса, оның сержанттық міндеті үш жебе беруді талап еткен. Жаңа талаптар бойынша ол үш шиллинг төлеуге міндетті болды, оның біреуін субжалға алушылар төлеуі керек еді. Әдетте, иеленуді өзгертуге қолданылған құрал – сержанттықтардың бөлінбестігі және мұрагерліксіздігі туралы доктрина болды. Көптеген сержанттықтар корольдің келісімінсіз толығымен немесе жартылай субинфеодалданған, бұл корольдік агенттерге жалға алушы жаңа шарттарды қабылдамаса, толық иеліктен айырумен қорқытуға мүмкіндік берді. Джон 1205 жылы сержанттықтарды тазартуды жүргізді, бірақ бұл тек Ланкастердің құрметіне қатысты, ол сол кезде оның билігінде болды: Генрих III-тің реформалары әкесі жасаған өзгерістерді корольдің иелігіндегі көптеген сержанттықтарға дейін кеңейтті. 1250 жылғы сауалнама "Төлемдер кітабының" ең соңғы жарияланған томының 2-томының көп бөлігін құрайды.
Arrentation (Lat. arrendare), in the forest laws of England, is the licensing an owner of land in a forest, to enclose it with a small ditch and low hedge, in consideration of an annual rent. By extension it came to mean the conversion of serjeanty tenures into tenures by socage or Knight service, which were easily made to yield a rental income to the Crown. The logic of the extended usage is reinforced by a much stronger personal link, as it was Robert Passelewe, a royal justice of the forest, who was deputed by Henry III to carry out a thorough reform of serjeanties held of the king in 1250. An example noted by Pollock and Maitland is that of Walter Devenish, whose serjeanty demanded that he provide three arrows if the king should decide to hunt on Dartmoor. His new terms required he pay a rent of three shillings, of which one shilling was to come from subtenants. Generally the lever used to transform the tenure was the doctrine of the inalienability and impartibility of serjeanties. Many serjeanties had been wholly or partly subinfeudated without royal approval, allowing the royal agents to threaten complete dispossession if the tenant did not accept the new terms. John had carried out a similar purge of serjeanties in 1205, but this applied only to the honour of Lancaster, which was then in his hands: Henry III's reforms extended his father's changes to the much larger number of serjeanties held of the king. The inquiry of 1250 makes up the greater part of volume 2 of the most recently published volume of the Book of Fees.