Мелхор Родригес Гарсия: «Қызыл Періште» және Испан азамат соғысының кейіпкері
Melchor Rodríguez García
Мельхор Родригес Гарсия (1893-1972) – испандық саясаткер, анархо-синдикалистік қозғалыстың қайраткері, Мадридтің соңғы мэрі. Испания азамат соғысы тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испаниялық саясаткер (1893–1972)
Spanish politician (1893–1972)
Мельхор Родригес Гарсия (30 мамыр 1893 — 14 ақпан 1972), "Қызыл періште" (испанша: El Ángel Rojo) деген лақап атымен де белгілі, испандық саясаткер, кәсіподақ жетекшісі және көрнекті анархо-синдикалист. Испания Азамат соғысы кезінде Мадрид қаласының түрмелер басқармасының басшысы қызметін атқарды. Франкист әскерлері қаланы басып алғанға дейін ол Мадридтің соңғы мэрі болды.
Melchor Rodríguez García (30 May 1893 —14 February 1972), also known by his nickname of The Red Angel (Spanish: El Ángel Rojo), was a Spanish politician, trade unionist, and notable anarcho syndicalist, who served as the head of prison authorities in Madrid during the Spanish Civil War. He was also the last Mayor of Madrid before the Francoist forces took over the city.
Жас шағы мен отбасы
Мелхор Родригес Гарсия 1893 жылдың 30 мамырында Испанияның Севилья қаласындағы Триана ауданында дүниеге келді. Оның әкесі Исидоро Родригес Гуадалкивир өзенінің портындағы апатта қаза тапты. Анасы тігінші және сигара өндіруші болған, ол Мелхор мен оның екі бауырласына күтім жасады.
Melchor Rodríguez García, was born on 30 May 1893, in the Triana neighborhood of Seville, Spain. His father was Isidoro Rodríguez, who died in an accident on the docks of the Guadalquivir. His mother was a seamstress and cigar maker who took care of Melchor and his two brothers.
Білім және ерте мансап
Родригес аурухана мектебінде оқыған. Он үш жасында Севильядағы шеберханада мысшы болып жұмыс істей бастады. Ол бұқа күресімен айналысуға тырысып, үйінен шығып, түрлі жәрмеңкелерді аралады. El Cossío (бұқа күресі энциклопедиясы) Родригесті бұқа күресі мен саясатты қатар алып жүрген жалғыз оң қолды күрескер деп көрсетеді. Родригес 1913 жылы Санлукар-де-Баррамедада, ал кейіннен маңызды ареналарда күресіп, Пюерта-де-Алкала аренасына жетті. 1918 жылдың тамызында ол онда ауыр жарақат алды. 1920 жылы Саламанка мен Севильядағы бірнеше бұқа күресінен кейін ол күрестен шықты.
Rodríguez studied at the asylum school. When he was thirteen years old, he began to work as a coppersmith in a workshop in Seville. He attempted to become a bullfighter and left his home to visit various fairs. El Cossío (the bullfighting encyclopedia) contains a reference to Rodríguez, cited as the only right hander who combined bullfighting with politics. Rodríguez fought in Sanlúcar de Barrameda in 1913, and later in increasingly important squares until he reached the Puerta de Alcalá bullring. There he suffered a serious injury in August 1918. He retired in 1920, after some more bullfights in Salamanca and Seville.
Қызмет мерзімі
Ол тұтқындарды күту және қашудың алдын алу үшін ғана емес, сонымен қатар әртүрлі жасақтардың көптеген мүшелері ұсынған линчтеудің алдын алу үшін де жауапты болды. Мадридті қоршаған тұрғындар, аса қанды бомбалаулардан кейін немесе баспасөз республикалық тұтқындарға ұлтшылдардың қатысы туралы хабарлағаннан кейін, қамауға алынған ұлтшылдарға қатысты зорлық-зомбылық көрсетті. Мұндай жаппай қырғындардың ең танымал оқиғасы 1936 жылдың желтоқсан айында Алкала-де-Энарес әуе базасына жасалған әуе шабуылынан кейін болды. Мадридтегі түрмелердің біріне наразылық білдірген, наразылардың кейбіреуі қарулы болды, түрме қақпаларын бұзып, камераларды ашуды және ұлтшыл тұтқындарды халыққа беруді талап етті. Родригес түрмеге келді, наразылық білдірушілерге тарап кетуді бұйырды және оларды халыққа тапсырудың орнына тұтқындарға қару беруді жөн көретінін мәлімдеді. Родригес құтқарып қалған тұтқындардың арасында белгілі футболшы Рикардо Замора және Рафаэль Санчес Мазас, Рамон Серрано Суньер, Валентин Галарза Моранте және Раймундо Фернандес Куэста сияқты Испан Фалангасының саяси лидерлері болды. Мельчор Родригес Гарсия өкілеттігі кезінде Мадрид қорғаныс кеңесінің мемлекеттік қауіпсіздік кеңесшісі Хосе Казорла Море Испания Коммунистік партиясы басқарған жеке, заңсыз түрмелер желісін ұйымдастырғанын ашты. Родригес Мадрид кеңесшісі болып тағайындалды. Ол Иберия Анархистер Федерациясын өкілдік етті. Сегизмундо Касадо оны соғыстың соңғы күндері Мадрид қаласының мэрі етіп тағайындады, және 1939 жылдың 28 наурызында Мадрид түскен кезде Франкошыларға билікті тапсыруды жүзеге асырды.
He was responsible not only for the upkeep of the prisoners and prevention of escapes, but more importantly for prevention of lynching, proposed by numerous members of various militias. People in besieged Madrid reacted with violence toward imprisoned nationalists after particularly bloody bombardments or after the press reported the nationalist treatment of republican prisoners. The most notable of such massacres happened after the air raid on Alcalá de Henares air base in December 1936. Protesters, some of whom were armed, arrived at one of Madrid's prisons, stormed the gates, and demanded that the cells be opened and the nationalist prisoners be handed to the crowd. Rodríguez appeared at the prison, ordered the crowd to disperse, and announced that he would rather give arms to the prisoners than hand them over to the mob. Among the prisoners Rodríguez saved were notable football player Ricardo Zamora and political leaders of the Falange Española, such as Rafael Sánchez Mazas, Ramón Serrano Súñer, Valentín Galarza Morante, and Raimundo Fernández Cuesta. During his term in office, Melchor Rodríguez García revealed that José Cazorla Maure, a counsellor of state security of the Council of Defence of Madrid, had organized a net of private, illegal prisons that the Communist Party of Spain ran. Rodríguez was appointed councilor of Madrid. He represented the Iberian Anarchist Federation. Segismundo Casado appointed him Mayor of Madrid in the last days of the war, and he was in charge of handing over power to the Francoists when Madrid fell on March 28, 1939.
Сот және түрмеге қамау
Соғыстан кейін Родригес жеңілгендерге жасалған репрессиядан қашып құтыла алмады. Ол екі рет әскери сотта сотталды және қамауға алынды. Бірінші сотта ақталғаннан кейін прокурор шағымдануға шағымданды. Родригес жиырма жыл мен бір күнге сотталды, оның төрт жылын өтеді. Осы екінші Әскери Кеңесте генерал Агустин Муньос Грандес, соғыс кезінде Родригес басқа әскери тұтқындармен бірге оны құтқарған, Родригес үшін сөйлеп, мүмкін, оның өмірін сақтап қалды. Әскери Кеңестің соңында, прокурор Родригеске өлім жазасын беруді сұрағанда, прокурор қатысушылардың біреуінің айтатын нәрсесі бар ма деп сұрады. Муньос тұрып, өзін Армияда генерал-лейтенант ретінде таныстырды және куәлігімен Родригес құтқарған адамдардың мыңдаған қолтаңбаларын ұсынды, кейбір жағдайларда Родригес жеке тәуекелге барып. Родригес Порлиер түрмесінде және Эль-Пуэрто-де-Санта-Мария түрмесінде отырды, ол 1944 жылы шартты түрде босатылды.
After the war, Rodríguez did not escape the repression that the defeated suffered. He was arrested and tried twice by court martial. After an acquittal in the first trial, the prosecutor appealed. Rodríguez received a sentence of twenty years and one day, of which he served four years. At this second Council of War, General Agustín Muñoz Grandes, whom Rodríguez had saved, with other military prisoners, during the war spoke in favor of Rodríguez and possibly saved his life. At the end of the Council of War, during which the prosecutor requested the death penalty for Rodríguez, the prosecutor asked if anyone present had anything to allege. Muñoz stood, introduced himself as a Lieutenant General in the Army, and with his testimony presented thousands of signatures of people whom Rodríguez had saved, in some cases at Rodríguez's personal risk. Rodríguez was in the Porlier prison and in the El Puerto de Santa María prison, from which he was provisionally released in 1944.
Өлім
1972 жылы 14 ақпанда Мадридте, Испанияда қайтыс болды. Ол Сан-Хусто зиратында жерленді. Қайтыс болған соңғы сапарға жүздеген адам жиналды, олардың ішінде диктатура өкілдері мен өзге анархистер де болды. Франсиско Франко билігі тұсында анархистік тумен жерленген жалғыз жағдай осы болды.
He died on 14 February 1972, in Madrid, Spain. He was buried at the San Justo cemetery. At the funeral, hundreds of people gathered, including figures from the dictatorship and fellow anarchists. For the only time during Francisco Franco's regime, burial included an anarchist flag.