Кіріспе
Брайан Олдисстің ғылыми-фантастикалық әңгімесі "Supertoys Last All Summer Long" – Брайан Олдисстің ғылыми-фантастикалық әңгімесі, алғаш рет 1969 жылғы желтоқсандағы Харпер Базар журналының (Ұлыбритания нұсқасы) санында жарияланды. Әңгіме ақылды машиналар дәуіріндегі және бала тууы бақыланатын, тым көп халқы бар болашақтағы шешілмейтін жалғыздық туралы айтады. Кейін бұл әңгіме Стивен Спилбергтің 2001 жылы түсірген "Жасанды интеллект" (A. I.) көркем фильмінің бірінші бөлімінің негізі болды. Сол жылы әңгіме "Supertoys Last All Summer Long and Other Stories of Future Time" атты Альдисстің әңгімелер жинағында, сондай-ақ "Supertoys When Winter Comes" және "Supertoys in Other Seasons" әңгімелерімен бірге қайта басылды. Фильмде тағы екі "Supertoys" әңгімесінен үзінділер де кездеседі. Жинақта "Supertoys" тақырыбына қатысы жоқ бірнеше әңгімелер де бар.
"Supertoys Last All Summer Long" is a science fiction short story by Brian Aldiss, first published in the UK edition of Harper's Bazaar, in its December 1969 issue. The story deals with humanity in an age of intelligent machines and of the aching loneliness endemic in an overpopulated future where child creation is controlled. The short story was later used as the basis for the first act of the feature film A. I. Artificial Intelligence directed by Steven Spielberg in 2001. In the same year, the short story was republished in the eponymous Aldiss short story collection Supertoys Last All Summer Long and Other Stories of Future Time, along with the tie in stories Supertoys When Winter Comes and Supertoys in Other Seasons. Parts of two other Supertoys stories are also reflected in the film. The collection also contained a number of stories not tied to the Supertoys theme.
Сюжет
Дистопиялық болашақта әлемдегі үлкен адам санының тек төрттен бірі ғана тойып, жайлы өмір сүреді, ал отбасылар бала көтеру үшін рұқсат алуға міндетті. Моника Суинтон күйеуі Генримен және кішкентай ұлы Дэвидпен бірге өмір сүреді, оныңмен тіл табысуға тырысады. Ол Дэвидпен қарым-қатынас орнатудың, оған мейірім мен қамқорлық көрсетудің себебін түсіну үшін робот-серігі Теддиден көмек сұрайды. Дэвид Теддиден анасы оны шын сүйеді ме және ол өзі шын ба екенін сұрайды. Ол анасына деген сезімдерін және ішкі күресін түсіндіру үшін хат жазуға тырысады, бірақ хаттарының ешқайсысы аяқталмайды. Осы уақытта оқиға Генриге бұрылады, ол Синтанк атты компаниямен кездесуде. Олар болашақ даму үшін жасанды өмір формалары мен биоэлектрондық жаратылыстарды талқылайды. Генри оларға өндірістегі жаңа жасанды интеллект адамзаттың жеке оқшалану мен жалғыздық сезіміне байланысты проблемаларын шешеді деп сенетінін айтады. Моника Дэвидтің аяқталмаған хаттарын табады, оларда Теддиге деген махаббат пен қызғаныш сезімдері білдірілген, себебі Моника Дэвидтен гөрі Теддимен жақын қарым-қатынас құрғандай көрінеді. Моника хаттардың мазмұнынан қорқады, бірақ Генри үйге келгенде қуанышқа бөленеді, себебі олардың отбасысы Халық санын есептеу министрлігі тарапынан бала тууға таңдалғанын оған жеткізеді. Кейін Дэвидтің жасанды адам екені, ол нағыз баланың орнын басады (оның өзі мұны білмейді, ол екінші кітапта: «Қыс келгендегі Супер ойыншықтарда» біледі) белгілі болады. Моника Генриге Дэвидтің сөйлеу қабілетінде «бұзушылықтар» бар екенін және оны қайтадан зауытқа жіберу керектігін айтады. Оқиға Дэвидтің анасының махаббаты мен жылуы туралы ойларымен аяқталады.
Фильмге бейімделу
Бұл үш әңгіме "А. И. Жасанды интеллект" (2001) толық метражды фильмінің негізі болды. Стэнли Кубрик 1970-ші жылдары фильмнің бейімделуін жасау құқығын алған. Алайда, жоба "даму тозағына" батып, бірнеше рет кейінге шегерілді. Кубрик 1999 жылы қайтыс болғанға дейін бірнеше жыл бұрын Стивен Спилбергке бұл жобаны Спилбергке режиссерлік етуге ыңғайлы болуы мүмкін екенін ұсынды. Кубрик қайтыс болғаннан кейін Спилберг ақыры фильмді 2001 жылы түсірді. Моника Свинтон рөлін Фрэнсис О'Коннор, Генри Свинтон рөлін Сэм Робардс, ал Дэвид Свинтон рөлін Хейли Джоэл Осмент сомдады. Фильмде Тедди – Джек Ангел дауысы берілген роботтық аққу-аю ретінде бейнеленген.