Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Лиудхард (; қазіргі, сонымен қатар ағылшын тілінде Летард) – франк епископы.
Liudhard (; modern , also Letard in English) was a Frankish bishop.
Өмір
Албан Батлер, Беденің сөздерін келтіре отырып, оның кафедрасын Сенлисте орналастырды. Ол Кент патшасы Этельбертпен үйленген кезде өздерімен бірге континенттен әкелген Кент патшайымы Бертаның шаплоны болды. Кентербериден шығысқа қарай шамалы қашықтықта ол Англиядағы алғашқы христиандық саксон шіркеуін – Сент-Мартин шіркеуін құруға және оны Сент-Мартинге бағыштауға көмектесті. Бұл шіркеу ағылшын тілінде сөйлейтін әлемдегі ең көне шіркеу болып табылады. Ол 590-шы жылдардың соңында, Григориандық миссиямен бірге Сент-Августин келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болды деп есептеледі, бірақ Беде оны егжей-тегжейлі айтпайды. Ол бастапқыда Сент-Мартин шіркеуіне жерленген, бірақ Кентербери архиепископы Лоренс оның қабірлерін алып, 7-ғасырдың басында Сент-Петр және Сент-Пол аббат шіркеуіне қайта жерледі. Ол жергілікті халық арасында қасиетті кісі ретінде есептелді, ал Госселин 11-ғасыр суретшісі және аббат Спирхафокқа көмектескен керемет оқиғаны баяндайды. Ол ризашылықтың белгісі ретінде қабірін әулие мен Бертаның «үлкен және әдемі» мүсіндерімен безендірді. Госселиннің айтуынша, Спирхафок Кентерберидегі Сент-Августин аббаттығында металл мүсіндермен жұмыс істеп жатқанда, Эдуардтың патшайымы және Годвиннің қызы Эдит Вессекстің оған сыйлаған құнды жүзігін жоғалтып алды, бәлкім, оны жобасында пайдалану үшін берген шығар. Күңгірген Спирхафок Лиудхардқа дұға етті, сосын жүзік табылды. Алғыс айту үшін ол Лиудхардтың қабірін мүсіндермен әшекейледі. Басқа мәліметтерге сүйенсек, мүсіндердің мөлшері кем дегенде адам бойына жуық болғанға ұқсайды. Госселин мен Вильгельм Малмсберидің сөзіне қарағанда, Лиудхард «жаңбыр тілегіне жылдам жауап беруде ерекше қабілеті болған», сондықтан оның қабірлерін процессиямен далаға шығарып, жаңбыр шақыратын. 19-ғасырда Кентерберидегі бір қабірден оның есімі жазылған монета немесе «медаль» – «Лиудхард медалі» табылған. Бұл ең көне аңглосаксон монетасы, бірақ ол әдеттегі ақша ретінде қолданылмаған болуы мүмкін. Дизайн заманауи континенттік монеталарға негізделген, бірақ ерекше ерекшеліктері бар.
Alban Butler, citing Bede, places his see at Senlis. He was the chaplain of Queen Bertha of Kent, whom she brought with her from the continent upon her marriage to King Æthelberht of Kent. A short ways east of Canterbury he helped found and dedicate to Saint Martin of Tours the first Christian Saxon church in England, St Martin's, still serving as the oldest church in the English speaking world. He is believed to have died in the late 590s, soon after the arrival of Saint Augustine with the Gregorian mission, but Bede fails to mention him in any detail. He was originally buried in St Martin's Church, but Archbishop Laurence of Canterbury had his remains removed and buried in the Abbey Church of St Peter and St Paul in the early 7th century. He was regarded locally as a saint, and Goscelin recounts the story of a miracle he performed to help the eleventh century artist and abbot Spearhafoc, who in thanks adorned his tomb, with "statues of enormous size and beauty" of the saint and Bertha. According to Goscelin, while Spearhafoc was working on metal figures at St Augustine's Abbey in Canterbury, he lost a valuable ring given him by Edward's queen, and Godwin's daughter, Edith of Wessex, presumably as materials to use in his project. In his distress, he prayed to Liudhard, after which the ring was found. In gratitude, he adorned Liudhard's tomb with the statues. From other mentions it would seem such a description would mean the statues were at least approaching life size. Also according to Goscelin and William of Malmesbury, Liudhard "was especially good at speedily responding to appeals for rain", for which purpose his remains would be carried in procession to the fields. A coin or "medalet", known as the Liudhard medalet, bearing his name was found in the 19th century in a grave in Canterbury, and is the earliest Anglo Saxon coin, though it may not have been used as money in the normal way. The design is clearly based on contemporary Continental coins, but has unusual features.