Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мартин Густав Ноттебохм (12 қараша 1817, Люденшайд, Вестфалия – 29 қазан 1882, Грац) – пианист, педагог, музыкалық редактор және композитор, карьерасының көп бөлігін Венада өткізген. Ол әсіресе Бетховенді зерттеуімен танымал. Ноттебохм Лейпцигте оқыды, онда Мендельсон мен Шуманмен танысты, ал 1846 жылы Венаға қоныс аударды. 1862 жылы ол Брамспен танысты, олар өмір бойына дос болды; Брамс Ноттебохмның соңғы ауруында күтім жасады және оның қосылу рәсімін ұйымдастырды. Ноттебохм қазіргі кезде «Бетховентану» деп аталатын зерттеулердің алғашқы зерттеушісі болды. Ол Бетховеннің қолжазбаларын іздестіріп, оның шығармаларының маңызды «тематикалық каталогын» жасады. Дегенмен, оның ең маңызды үлесі, әдетте, Бетховеннің бастапқы ойларын жазып, дамытқан музыкалық «эскиздер кітаптарына» арналған мақалалар мен түсіндірмелер сериясы болып саналады. Осы тақырыпта Ноттебохмның соңғы жарияланымдары 1887 жылы, оның бұрынғы шәкірті Мандичевский редакциялағаннан кейін жарық көрді. Кейінірек Бетховенді зерттеген Джозеф Керман Ноттебохмның Бетховеннің эскиздерін зерттеуіне қатысты былай деді: «Ол кейбір қателіктер жіберді, бірақ осындай қиын материалды қарастыруда дәлдік пен объективтіліктің осындай жоғары деңгейін сақтай алған музыкалық ғалымдардың көп екені күмәнді». Алайда Ноттебохмның ғылыми еңбектері тек Бетховенмен ғана шектелмеді. Ол Шуберттің шығармаларының тақырыптық каталогын жариялады және барокко және бароккоға дейінгі вокалдық және аспаптық музыканы ынталы түрде жинады. Брамс оның коллекциясының бір бөлігін мұра етіп алды және оны өзінің кітапханасымен бірге Венадағы Musikfreunde қоғамына сыйлады. Ноттебохмның жеке шығармалары көбінесе камералық және фортепианолық музыка саласында болды. Соңғыларының ішінде Бахтың фортепиано дуэті үшін «Сарабандадағы вариациялар» жинағы бар, оны ол Брамспен жиі орындаған. 1876 жылғы 20 тамызда Генрих фон Герцогенбергке жазған хатында Брамс Ноттебохмды (Шуманмен бірге) вариациялық форманың қазіргі заманғы шеберлерінің қатарына қосты.
Martin Gustav Nottebohm (12 November 1817, Lüdenscheid, Westphalia – 29 October 1882, Graz) was a pianist, teacher, musical editor and composer who spent most of his career in Vienna. He is particularly celebrated for his studies of Beethoven. Nottebohm studied in Leipzig, where he met Mendelssohn and Schumann, and settled in Vienna in 1846. In 1862 he met Brahms, who became a lifelong friend; Brahms cared for Nottebohm in his last illness and took care of the arrangements for his funeral. Nottebohm was a pioneer researcher in what are now described as 'Beethoven studies'. He sought out Beethoven relics and produced an important 'thematic catalogue' of Beethoven's works. His greatest contribution, however, is probably his series of essays and commentaries on several of the musical 'sketchbooks' in which Beethoven notated and elaborated his initial ideas. The last of Nottebohm's publications on this subject appeared posthumously in 1887, edited by his former pupil Mandyczewski. Writing of Nottebohm's investigations into Beethoven's sketches, the later Beethoven scholar Joseph Kerman evaluated him in the following terms: "He made some mistakes, but it is to be doubted whether many musical scholars have maintained so high a standard of accuracy and objectivity, and so sharp a sense of the relevant, in treating a similar mass of difficult material". Nottebohm's scholarly efforts were not confined to Beethoven, however. He published a thematic catalogue of Schubert's works and was an avid collector of Baroque and pre Baroque music both vocal and instrumental. Brahms inherited some of his collection and bequeathed it, along with his own library, to the Gesellschaft der Musikfreunde in Vienna. Nottebohm's own compositions were mainly in the fields of chamber and piano music. The latter includes a set of Variations on a Sarabande of J. S. Bach for piano duet, which he often performed with Brahms. In a letter to Heinrich von Herzogenberg dated 20 August 1876, Brahms numbers Nottebohm (in the same sentence with Schumann) among the modern practitioners of variation form.