Генрих Шенкер: Австриялық музыка теорияшысының өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Галисияда туған австриялық музыка теоретигі (1868–1935) Генрих Шенкер

Генрих Шенкер (19 маусым 1868 – 14 қаңтар 1935) – Галисияда туған австриялық музыка теоретигі, оның еңбектері кейінгі музыкалық талдауға терең ықпал етті. Оның қазір Шенкерлік талдау деп аталатын тәсілі үш томдық серияда, «Neue musikalische Theorien und Phantasien» («Жаңа музыкалық теориялар мен фантазиялар») толық түсіндірілді, оған «Гармония» (1906), «Контрпункт» (1910; 1922) және «Еркін композиция» (1935) кірді. Вишньовчикте, Австрияның Галисия аймағында туған ол Вена университетінде заңды, ал қазіргі Вена музыка және сахна өнері университетінде музыканы оқыды. Оның ұстаздары Франц Кренн, Эрнст Людвиг, Антон Брукнер және Иоганн Непомук Фукс болды. Заңгерлік біліміне қарамастан, ол бітірген соң негізінен музыкалық мансапқа ден қойды, бірақ композитор, дирижер және аккомпаниатор ретінде аз ғана жетістікке жетті. 1900 жылдан кейін Шенкер өзінің күш-жігерін музыка теориясына бағыттап, тональды музыканың жатқан мелодиялық және гармониялық материалды талдаудың жүйелі тәсілін жасады. Оның теориясы композициялардың фонында (Hintergrund) кездесетін негізгі құрылымдардың (Ursatz) бар екенін ұсынды, оны ол әртүрлі жаңа мамандандырылған терминдер мен нотациялық әдістермен көрсетті. Шенкердің нәсілге қатысты көзқарастары 21-ші ғасырда зерттеліп, сынға ұшырады.

Алғашқы жылдар және білім

Генрих Шенкер 1868 жылы Австрияның Галисиядағы Вишниовчик қаласында Иоганн Шенкер мен оның әйелі Джулияның (туған есімі Мослер) отбасында дүниеге келді. Шенкердің әкесі 1869 жылғы санақ бойынша 1759 тұрғыны бар Вишниовчик ауылына қоныстанған дәрігер еді. Шенкердің ата-анасы туралы ақпарат өте аз. Шенкердің өмірлік досы Мориз Виолин Шенкердің «әкенің қатаңдығы мен анасының шарпыған мінезі» туралы айтқандығын еске алды. Шенкер алты баланың бесіншісі болды: Маркус (1880 жылы Лембергте қайтыс болды деген мәлімет бар); Ребекка (1889 жылы Градискада қайтыс болды деген мәлімет бар); Вильгельм, дәрігер; Шифре; және Мориз (Моисей), 1874 жылғы 31 тамызда туған. Шенкердің балалық шағы туралы деректер аз. Шенкер өзі орта мектептегі білімі туралы ештеңе айтпады. Оның музыкалық қабілеті ерте жасында байқалған болуы керек, өйткені ол Лембергке (қазіргі Львов, Украина) барып, Карл Микулиден сабақ алды, сосын Бережаныда оқуын жалғастырды. Шенкер Венаға оқуға стипендия алып, сонда оның отбасы да келді. Вена университетінің құжаттарында ол 1884/85 оқу жылының басында заң факультетіне тізімделгені көрсетілген. Вена университетінде оқығаннан бөлек, 1887 жылдан 1890 жылға дейін Gesellschaft der Musikfreunde (қазіргі Вена музыка және сахна өнері университеті) консерваториясында оқыды. Кірген кездегі емтихан нәтижелерінде ол бастапқыда Франц Креннен композиция, ал Эрнст Людвигтен фортепиано сабақтарын алғанын көрсетеді. Шенкер мен оның әкесі бірінші жылдың оқу ақысынан босатуды сұрады. Басқа құжаттарда Шенкердің бірінші жылы Антон Брукнерден гармония пәнін оқығаны айтылады. Шенкердің әкесі 1887 жылы қайтыс болып, отбасын қиын жағдайға түсірді. Карл Флеш, консерваторияда оқыған кезінде Шенкерді «аш болғандай көрінетін және біздің барлығымыздан биік тұрған» студент ретінде сипаттады. Ол Генрих Шенкер еді, кейіннен өзінің ерекше музыкалық теорияларымен және жан-жақты практикалық және теориялық музыкалық білімімен жоғары құрметке ие болды. Шенкердің Брукнерге деген кері сезімдері оның «Гармония» (1906, оқудан шамамен жиырма жыл өткен соң жазылған) еңбегінде көрінеді, онда ол былай деді: «Егер мұғалім өзінің ойларын түсіндіре алмаса, студент ұсынылған ілімді түсінбегеніне қанағат етуі мүмкін. Мұғалім үйлесім сабақтарын аяқтайды; ол контрапункт сабақтарын аяқтайды, оларды өз жолымен бітіреді; бірақ өнерге қарай алғашқы қадам да жасалмайды». Бір түсіндірмеде: «Менің ұстазым, аса танымал композитор [Брукнер, әрине], мұндай жағдайларда былай дейтін: Segn's, mein' Herrn, dass ist die Regl, i schreib' natirli not a so». «Контрапункт» кітабының I томында Шенкер Брукнердің шығармаларынан дұрыс емес жазылған ноталардың мысалдарын келтіреді. Шенкердің Эрнст Людвиг туралы жақсы естеліктері бар еді. Людвиг Шенкерді оның алғашқы стипендиясының негізінде қабылдады. Шенкердің музыкалық шығармаларын көрген Людвиг оларды пианист Юлиус Эпштейнге ұсынды. Людвиг студенттерін Шенкерге оқуға жіберді, ол оны жақсы есте сақтап, оның Harmonielehre және Kontrapunkt еңбектерін бағалайтынын ойлады. 1888–89 оқу жылында Шенкер Брукнердің басшылығымен контрапунктті оқыды және Людвигтің басшылығымен фортепиано сабақтарын жалғастырды, әрқашан жоғары баға алды. Келесі оқу жылында Шенкер Иоганн Непомук Фукстың композиция класына қатысты. Ол 1889 жылғы 20 қарашада бітірді және оқу жылының ақысының жартысы ғана төленді (ақыны Людвиг Бозендорфер төледі).

Heinrich Schenker was born in Wiśniowczyk, Austrian Galicia in 1868 to Johann Schenker and his wife, Julia (née Mosler), both Jews. Schenker's father was a doctor who had been allowed to settle in Wiśniowczyk, a village of only 1,759 inhabitants, according to the 1869 census. There is very little information about Schenker's parents. Moriz Violin, Schenker's life long friend recalled Schenker describing "the seriousness of the father and the hot temper of the mother". Schenker was the fifth of six children: Markus (allegedly died 1880 in Lemberg); Rebeka (allegedly died 1889 in Gradiska); Wilhelm, a doctor; Schifre; and Moriz (Moses), born 31 August 1874. There is little documentation concerning Schenker's childhood years. Schenker himself said nothing about his secondary school education. His musical instincts must have been discovered at an early age, for he went to Lemberg (present day Lviv, Ukraine) and studied with Carl Mikuli and then continued his studies in Berezhany. Schenker received a scholarship to move to Vienna, where his family followed. Documents at the University of Vienna show him on the roster at the beginning of the 1884/85 season, where he pursued a law degree. In addition to his studies at the University of Vienna, he was enrolled at the Konservatorium of the Gesellschaft der Musikfreunde (today, the University of Music and Performing Arts, Vienna) from 1887 through 1890. His entrance examination results indicate that he initially studied composition with Franz Krenn and piano with Ernst Ludwig. Schenker and his father asked that he be exempted from the first year's fees. Other documents indicate that in his first year, Schenker majored in harmony under Anton Bruckner. Schenker's father died in 1887, leaving the family destitute. Carl Flesch, also in attendance at the Konservatorium, left a description of Schenker as a student "who seemed half starved, and who towered far above the rest of us It was Heinrich Schenker, who later came to enjoy high esteem for his original musical theories and his all embracing practical and theoretical musicality." Schenker's negative feelings toward Bruckner are revealed in a quote in his Harmony (1906, written nearly twenty years after instruction), in which he stated that "If the teacher is unable to explain his own propositions , the student may be content not to understand the proffered doctrine The teacher closes his classes in harmony; he closes his classes in counterpoint, finishes them off in his own way; but not even the first step toward art has been taken." A footnote adds "My teacher, a composer of high renown [Bruckner, obviously], used to say on such occasions: Segn's, mein' Herrn, dass ist die Regl, i schreib' natirli not a so." In Counterpoint, vol. I, Schenker quotes examples from Bruckner's works as examples of badly constructed lines. Schenker had better memories of Ernst Ludwig. Ludwig accepted Schenker on the basis of his initial scholarship. Upon seeing some of Schenker's musical compositions, Ludwig recommended them to the pianist Julius Epstein. Ludwig sent students to study with Schenker, who remembered him fondly and thought he would have appreciated his Harmonielehre and Kontrapunkt. In the 1888–89 season, Schenker studied counterpoint under Bruckner and continued piano study under Ludwig, always receiving the highest grades. The following season, Schenker joined the composition class of Johann Nepomuk Fuchs. He graduated on 20 November 1889 and was charged only half the fee for the school year (the fee paid by Ludwig Bösendorfer).

Композитор және орындаушы

Вена университетінің заң факультетін бітіргеннен кейін, Шенкер өзін толығымен музыкаға арнады. Оның алғашқы маңызды мүмкіндігі – оның алғашқы жазбаларын жариялаған «Die Zukunft» («Болашақ») журналының редакторы Максимилиан Харденмен танысуы болды. Содан кейін басқа мерзімді басылымдарда да жарияланды. Шенкердің архивіндегі сақталған хаттар оның оқу кезінде табыс таппағанын және тек қолдау көрсетушілердің сыйлықтарымен күшін тауып өмір сүргенін көрсетеді. Бітіргеннен кейін де ол осы тәжірибені жалғастырды. Шенкер өзінің Op. 5 шығармаларын Ирене Грейденерге (қыздық аты Майерхофер) арнады. Оның қайтысы (1923 жылдың 9 тамызында) туралы күнделігінде, оның үйінде болашақ мамандығын таба алғанын еске алды. Мансабының осы кезеңінде Шенкер өзін негізінен композитор ретінде қарастырып, шығармаларын насихаттау үшін өзін танытуға тырысты. Бірнеше хат оның Эдуард Хансликпен кездесулерін куәландырады. 1900 жылға қарай Шенкер музыкалық шығармаларын белсенді түрде насихаттауға тырысты, бұл туралы Игнац Брюлл, Карл Голдмарк, Эвген д’Альберт және Ферруччо Бусонимен хат алмасудан көрінеді. Оның жарияланған шығармаларына жасаған арнаулары – Шенкердің шығармаларын жариялауға көмектескен және ақшалай қолдау көрсеткен адамдарды анықтауға көмектесетін маңызды ақпарат, бірақ Риверсайдтағы Калифорния университетінің Освальд Джонас еске алу жинағында сақталған шығармалардан гөрі көбірек болуы мүмкін. Оның Op. 1 Джулиус Эпштейнге, Op. 2 Ферруччо Бусониге, ал Op. 4 Эвген д’Альбертке арналған. Д’Альберт Шенкердің кейбір шығармаларын ойнауға уәде берген, ал Бусони Op. 2 «Фантазия» шығармасына ерекше қызығушылық танытқан. Д’Альберт, Брюлл, Бусони және Детлев фон Лилиенкроннан алған хаттары Шенкерге өзінің шығармаларын насихаттауға сенімділік сыйлады. Хат алмасулар Шенкердің Макс Калбекпен байланыста болғанын көрсетеді, өйткені соңғысы оны таныстыруға тырысқан. Барон Альфонс де Ротшильдке арналған «Сириялық билер» (опус нөмірі жоқ) арнауы да осыған ұқсас меценаттықтың дәлелі болып табылады. Бусонидің талабы бойынша билерді Арнольд Шенберг оркестрледі және 1903 жылдың 5 маусымында Бусони жетекшілік еткен ансамбль орындады. Шенкердің Op. 7, № 3 «Vorüber» шығармасының Веналық әншілер академиясының демеушілігімен шығарылуы композитор мен ұйымның дирижері Карл Лафиттің арасындағы достық қатынасты көрсетеді. 19 ғасырдың соңғы онжылдығында Шенкер концерт сахнасында да белсенді болды. Ол жеке концерттер бермеді, бірақ камералық музыкада аккомпаниатор немесе қатысушы ретінде өнер көрсетіп, кейде өзінің шығармаларын бағдарламаға қосты. Бағдарламалар бойынша, Шенкер 1893 жылдың 5 қарашасында (Salle der Börse) және 1894 жылдың 5 наурызында (Bösendorfersaal) француз мүйізшісі Луи Савартқа Шенкердің «Вальдхорнге арналған серенадасын» сүйемелдеген. Шенкер сонымен қатар Лидер әншісі Йохан Месшарттың Людвиг Грюнфельд бюросы ұйымдастырған турнесінде аккомпаниатор болды. Тур аялдамалары: Клагенфурт (8 қаңтар), Грац (11 қаңтар), Триест (13 қаңтар), Брюнн (15 қаңтар), Лемберг (17 қаңтар), Вена (19 қаңтар), Будапешт (21 қаңтар), Линц (24 қаңтар), тағы да Вена (26 қаңтар), Усти-над-Лабем (30 қаңтар) және тағы да Будапешт (3 ақпан). Бұл тур Шенкерге өзінің шығармаларын, атап айтқанда Op. 2 «Фантазиясын» және Op. 4, № 2 «Allegretto grazioso» шығармаларын ойнауға мүмкіндік берді. Қолда бар хат-хабарлардан Месшарттың оны жоғары бағалағаны көрінеді. Шенкер бас әнші Эдуард Гартнерге де сүйемелдеді, ал Гартнер 1895 жылдың 19 қаңтарында Bösendorfersaal-да өткен концертте Шенкердің Op. 6, № 3 «Meeresstille» және «Blumengruß» шығармаларын орындады. 1900 жылдың 26 қаңтарында Гартнердің концертінде Шенкер мен Мориц скрипкасы «Сириялық билердің» премьерасын орындады. 1900 жылдың 1 желтоқсанында Гартнер, Александр фон Землинскийдің сүйемелдеуімен, Шенкердің Op. 3, № 2 «Wiegenlied» шығармасын орындады, ал 1902 жылдың 13 наурызында Гартнер Op. 3, № 4 «Ausklang» шығармасын орындады, ал 1905 жылдың 26 қаңтарында Bösendorfersaal-да Гартнер Op. 6, № 1 және 2 шығармаларын орындады. 1897 жылы Шенкер түрлі орындардан өнер көрсету туралы есеп беру үшін турға шықты. Ол естіген жаңа музыканың көпшілігіне көңілі толмады және оны өзінің жазған сын-пикирлерінде жазды.

After graduating the University of Vienna with a law degree, Schenker devoted himself entirely to music. His first major opportunity came with Maximilian Harden, editor of Die Zukunft [The Future] who published his earliest writings. Publications in other periodicals followed. Surviving letters in Schenker's archive suggest that during his schooling Schenker had no income and survived purely by gifts from supporters. He continued this practice after graduating. Schenker dedicated his Inventions op. 5 to Irene Graedener (maiden name Mayerhofer). On her death (9 August 1923), he recalled in his diary that it was at her house that he was able to find himself and realize his future calling. At this point in his career, Schenker saw himself primarily as a composer and tried to ingratiate himself as a means of promoting his compositions. Several letters attest to his meetings with Eduard Hanslick. By 1900, Schenker was actively trying to promote his musical compositions as evidenced by correspondence with Ignaz Brüll, Karl Goldmark, Eugen d'Albert and Ferruccio Busoni. The dedications of his published compositions are another clue to the identities of those who were sympathetic and possibly gave money to enable Schenker's works to be published, although there were probably more compositions than those conserved in the Oswald Jonas Memorial Collection at the University of California at Riverside. His Op. 1 carries a dedication to Julius Epstein, Op. 2 is dedicated to Ferruccio Busoni, Op. 4 is dedicated to Eugen d'Albert. D'Albert had promised to play some of Schenker's works, and Busoni was particularly enthusiastic about the Fantasy, Op. 2. With letters from d'Albert, Brüll, Busoni, and Detlev von Liliencron, Schenker felt confident in promoting his compositions. Correspondence indicates that Schenker was in contact with Max Kalbeck, as the latter was trying to make introductions for him. Similar patronage is evidenced by the dedication on the Syrian Dances (without opus number), dedicated to Baron Alphonse de Rothschild. At Busoni's insistence, the dances were orchestrated by Arnold Schoenberg and played on 5 June 1903, the ensemble led by Busoni. The publication of Schenker's Vorüber Op. 7, no. 3, in a collection sponsored by the Wiener Singakademie attests to a friendship between composer and the organization's conductor, Carl Lafite. In the final decade of the 19th century, Schenker was also active on the concert stage. He did not give solo recitals but participated as an accompanist or participant in chamber music, occasionally programming his own works. Programs exist showing that Schenker accompanied French horn virtuoso Louis Savart in Schenker's Serenade für Waldhorn on 5 November 1893 (at the Salle der Börse) and 5 March 1894 (at the Bösendorfersaal). Schenker also was the accompanist for Lieder singer Johan Messchaert on a tour organized by the Ludwig Grünfeld Bureau whose stops included Klagenfurt (8 January), Graz (11 January), Trieste (13 January), Brünn (15 January), Lemberg (17 January), Vienna (19 January), Budapest (21 January), Linz (24 January), Vienna again (26 January), Ústí nad Labem (30 January) and again Budapest (3 February). This tour enabled Schenker to play his own pieces, namely the Fantasia op. 2 and the Allegretto grazioso from Op. 4, no. 2. Existing correspondence shows that Messchaert was highly appreciative. Schenker also accompanied the bass singer Eduard Gärtner on occasion, and Gärtner programmed Schenker's song "Meeresstille" Op. 6, no. 3 and Blumengruß on a concert at the Bösendorfersaal on 19 January 1895. On a Gärtner recital 26 January 1900, Schenker and Moriz Violin gave the premiere of the Syrian Dances. On 1 December 1900, Gärtner, accompanied by Alexander von Zemlinsky, sang Schenker's Wiegenlied, Op. 3 no. 2 and on 13 March 1902 Gärtner sang Ausklang, Op. 3, no. 4, and on 26 January 1905 at the Bösendorfersaal), Gärtner sang Op. 6, nos. 1 and 2. In 1897, Schenker went on a tour to file performance reports from various places. He was disappointed in much of the new music he heard and documented it in the reviews he wrote.

Теориялық

Композитор, дирижер және аккомпаниатор ретінде танылмай, 1900 жылға қарай ол музыканы өңдеу және музыка теориясының мәселелеріне көбірек назар аударды, бірақ жылдар өткен соң да өзінің шығармаларымен мақтана берді. Федерхофердің айтуынша, Шенкер үшін композиторлық қызмет – өзіне жететін мақсат емес, педагогикалық, композитордың ниеттерін түсіну жолы болды. Уақыт өте келе, Шенкер музыканы дәстүрлі түсінудің жоғалып бара жатқанын байқады және музыка мен теория сабақтарын қайта қарау, музыкалық мәтіндерден кейінгі редакциялық қосымшаларды жою қажеттігін сезінді. 1895 жылғы "Der Geist der musikalischen Technik" мақаласында ол классикалық композиторлардың қазіргі заманғы музыкалық басылымдарының бұрмалануы туралы айтып, Urtext басылымдарын қолдануды ұсынды. "Орнаменттерді зерттеуге үлес" атты алғашқы басылымынан бастап, Шенкер өзінің теориялық жұмысының ұзақ мерзімді ізденіс екенін түсінді. Ол өзінің "Гармониясын" (Жаңа музыкалық теориясы мен фантазияларының бірінші бөлігін) Breitkopf & Härtel баспасынан шығаруға тырысқанда, баспагер Хьюго Риманның жұмысы қажеттінің бәрін қамтығанын айтып қабылдамады. Макс Калбек осы еңбекті Н. Симрок баспасынан шығаруға жасаған сәтсіз әрекеті туралы хабарлады. Кейбір бөлімдеріне таң қалған Котта баспасы бастапқыда Шенкердің қолжазбасын қабылдамады, бірақ Д'Альберттің араласуынан кейін ойын өзгертті. Котта ақыры Гармонияны Афонс де Ротшильдтің ақшасымен анонимді түрде жариялады, оған Шенкер сабақ берген. Universal Edition баспасының жақындығы (олар Шенкер тұратын Венада, ал Котта Штутгартта болды) Шенкерді Коттадан айырды. Universal Edition Шенкердің негізгі баспашысы болып қала берді. Шенкер Бетховеннің 9-шы симфониясы туралы монографиясының (1912 жылы жарық көрген) ашылу әсеріне ие болады деп үміттенді, бірақ кітаптың қабылдануы музыканттардың нашар теориялық білімінен туындаған қате түсінігімен көлеңкеленеді деп сенді. Ол "Жаңа музыкалық теориясы мен фантазиялары" жұмысын жалғастыра отырып, шығармасы одан әрі өсіп дамыды. 1913 және 1921 жылдар аралығында Шенкер Бетховеннің соңғы бес сонатасының төртеуінің түсіндірме басылымын шығарды. Бетховеннің "Соната" операсының автографына қарап отырғанда, op. 109 (сол кезде Витгенштейн отбасына тиесілі болған), Шенкер өзінің досы Теодор фон Фриммельге жолдаған хатында өзінің Urtext жұмысына Эрнст Рудорф пен Джозеф Иоахим қалай шабыттандырғанын айтты. 1912 жылы Шенкер Universal Edition баспасының басшысы Эмиль Герцкаға Бетховеннің Op. 109 операсының жаңа басылымына енгізетін "сенсациялық жаңа өзгерістер" туралы жазды, автографты, Бетховеннің қайта өңделген көшірмесін, түпнұсқалық басылымды және басқа да кейінгі басылымдарды зерттегеннен кейін. Федерхофер Шенкерді қазіргі заманғы Urtext қозғалысын бастаушы деп есептейді. Тіпті Der Tonwille бастапқыда "Tonwille Flutterverlag" (әдетте Венадан Альберт Дж. Гутман және Лейпцигтен Фридрих Хофмейстер бірлесіп шығарған) баспасы астында шыққан болса да, Universal Edition көп ұзамай Гутманды сатып алды, бірақ Der Tonwille-ді өзінің бастапқы баспасы астында шығарды. Шенкердің шығармалары Universal Edition үшін саяси қиындық тудырды: олар қазіргі заманғы музыканы насихаттаушы ретінде беделін дамытқанмен, олардың авторларының бірі (Шенкер) олардың негізгі клиенттеріне қарсы тұру саяси жағынан ұят болуы мүмкін. 1921 жылы Der Tonwille басылымынан бастап, барлық Шенкердің жарияланған еңбектерінде латынша ұраны пайда болды: Semper idem sed non eodem modo ("әрқашан бірдей, бірақ әрқашан бірдей емес"). Уильям Пастиль бұл Августиннің "Иппонийдің мойындары" кітабының 3-тарауындағы: nam tu semper idem, quia ea quae non semper nec eodem modo sunt eodem modo semper nosti omnia ("Сен әрқашан бірдей боласың, өйткені сен бірдей емес және бірдей емес нәрселерді бірдей білесің") деген сөзге негізделген деп ұсынды. Уильям Хелмке латын тілінің аты аталмаған ғалымымен сөйлескенде, ол Иринейдің "Адверс Хаерес" (Ар-намысшылыққа қарсы) деген еңбегінен алынған үзіндіге негізделуі мүмкін екенін айтты: sine initio et sine fine, vere et semper idem et eodem modo se habens solus est Deus ("Басы да, соңы да жоқ, тек Құдай ғана шын мәнінде және әрқашан бірдей және бірдей жолмен жалғасады"). 1907 жылдан 1932 жылы қайтыс болғанға дейін Universal Edition баспасының басшысы Эмиль Герцканың Шенкермен қарым-қатынасы қиын болды. Шенкер Пол Беккерге қарсы диатриба жоспарлап отырғанда, оның Бетховен туралы монографиясы сол кезде өте танымал болған, Герцка оны жариялаудан бас тартты, өйткені Беккер екеуі жақын дос болған. "Тонвилль" журналының бірнеше санындағы кейбір бөлімдерді Герцка саяси және әлеуметтік жағынан тым сезімтал деп санағандықтан алып тастауға тура келді. Шенкер Герцкамен болған жанжалды еске алды, онда Герцка халықаралық қатынастарға "бейбітшілдік көзқараспен", космополитизм және демократиялық сенімдермен, келісімге жетуге ұмтылған. Уақыт өте келе, Шенкердің Герцкаға және Universal Edition-ға деген көзқарасы келіспеушіліктен ашуға дейін өсті, фирманы оның жұмысын жеткілікті түрде насихаттамағаны үшін айыптады және оған тиісті сома төлемегенін мәлімдеді. Ол өзінің шәкірті Ханс Вайссенің Венадан Мюнхенге кеткеніне бұрыннан ғалым болған және басқа шәкірттерінің Германияға көшуге ниеттенгенін де жақсы бағалады. 1931 жылы Ханс Вайсс Нью-Йорк қаласына кетті, онда ол және кейіннен шәкірттес Феликс Зальцер Шенкерлік талдауды Маннес музыка мектебіндегі негізгі оқу бағдарламасы және практика ретінде орнатты. Вильгельм Фуртвенглер Карл Штраубеге Шенкер Мюнхенде оқытуға қабілетті болса қарауды сұрады. Бірақ Шенкер ешқашан Венаны тастамады және басқа жерде қызметке орналаса алмады, өйткені оның келісімсіз көзқарастарының себебі болды. Шенкердің жеке өмірі оның Жаннетте Корнфельдке (Шиффтен туған) үйленуімен байланысты болды. Ол оны кем дегенде 1907 жылдан бері білген, бірақ оның бірінші күйеуі ажырасуға келіскеннен кейін ғана үйлене алды. Шенкер Жаннеттеге 10 қарашада 1919 жылы үйленді. Ол өзінің соңғы жұмысы – "Еркін композицияны" оған арнады. Олардың балалары болған жоқ. Шенкер де қолдау көрсеткендер тобына сене алатын. Афонс де Ротшильд жоғарыда айтылды. Сонымен қатар, Софи Дойч, Анги Элиас, Вильгельм Фуртвенглер, Хунер есімді өнеркәсіпші және Энтони ван Хобокен болды. Дойч, Элиас және Хобокен оның жақын шәкірттерінің шеңберінде болды. 1917 жылы санаторияда қайтыс болған Дойч Шенкерге өзінің контрпункт кітабының екінші томын (1922) жариялауға мүмкіндік берген мұра қалдырды және оны мұқтаж суретшілер қоғамына мүше етті. Басқа да қаржыландыру Роберт Брюнауэрден келді, Шенкердің шәкірттерінің бірі және шоколад фабрикасының иесі (Брюнауэр суретші Виктор Хаммерді Шенкермен таныстырған). Хобокен ғана емес, Австрия Ұлттық кітапханасындағы Meisterhandschriften фотоархивін құруға көмектесті, сонымен қатар "Das Meisterwerk" және "Еркін композиция" кітаптарының екінші томын жариялауға төледі. Фуртвенглер Шенкерді студенттей кеңес алды. Афонс де Ротшильдке жазған хатында Шенкер Фуртвенглердің қызығушылығы алғаш рет Шенкердің Бетховеннің 9-шы симфониясы туралы монографиясымен оянғанын, содан бері ол

Having failed to gain recognition as a composer, conductor, and accompanist, by 1900 he shifted his focus increasingly on problems of musical editing and music theory, though years later he still felt proud of his compositions. According to Federhofer, compositional activity for Schenker was not a means to an end in itself but a pedagogical one, a path to understanding the desires of a composer. Over time, Schenker saw how traditional understanding of music was disappearing and felt it necessary to revise music and theory lessons and remove later editorial additions from musical texts. Already in his 1895 article "Der Geist der musikalischen Technik" he spoke of the adulteration of contemporary music editions of classical composers and advocated the use of Urtext editions. Already with his first publication, "A Contribution to the Study of Ornamentation", Schenker understood his theoretical work to be a long range pursuit. When he tried to get his Harmony (the first part of his New Musical Theory and Fantasies) published by Breitkopf & Härtel, it was rejected, the publisher citing Hugo Riemann's work to have covered all that was necessary. Max Kalbeck reported on his unsuccessful attempt to get the work published by N. Simrock. Though impressed by certain passages, the eventual publisher, Cotta, initially rejected Schenker's manuscript but changed its mind after intervention from D'Albert. Cotta finally published Harmony anonymously with money from Alphonse de Rothschild to whom Schenker had given lessons. The publisher Universal Edition's proximity (they were in Vienna, where Schenker was living, while Cotta was in Stuttgart) made Schenker break with Cotta. Universal Edition was to remain Schenker's main publisher. Schenker hoped his monograph on Beethoven's 9th Symphony (published in 1912) would have a revelatory effect, but believed that the book's reception would be clouded by musicians' faulty understanding, due to poor theoretical instruction. As he kept working on his New Musical Theory and Fantasies, the work kept growing. Between 1913 and 1921, Schenker brought out an explanatory edition of four of the last five Beethoven sonatas. While examining the autograph to Beethoven's Sonata, op. 109 (at that time belonging to the Wittgenstein family), Schenker mentioned in a letter to his friend Theodor von Frimmel how his Urtext work was inspired by Ernst Rudorff and Joseph Joachim. In 1912, Schenker wrote excitedly to Emil Hertzka, the head of Universal Edition, of the "sensational new changes" he would incorporate into his new edition of Beethoven's Op. 109, having examined the autograph, a revised copy by Beethoven, the original edition and other later editions. Federhofer credits Schenker with initiating the modern Urtext movement of examining multiple authentic sources to arrive at a reading. Even though Der Tonwille originally came out under the imprint "Tonwille Flutterverlag" (actually published jointly by Albert J. Gutmann of Vienna and Friedrich Hofmeister of Leipzig), Universal Edition soon purchased Gutmann but still issued Der Tonwille under its original imprint. Schenker's works presented a political challenge to Universal Edition: although they were developing their reputation as a promoter of contemporary music, it could be politically embarrassing for one of their authors (Schenker) to rally against their primary clientele. Beginning with the publication of Der Tonwille in 1921, a Latin motto appears on all of Schenker published works: Semper idem sed non eodem modo ("always the same, but not always in the same way"). William Pastille proposed that this is based on a line in Augustine of Hippo's Confessions, Book 8, chapter 3: nam tu semper idem, quia ea quae non semper nec eodem modo sunt eodem modo semper nosti omnia ("For you [are] always the same thing, because you know in the same way all those things that are not the same nor in the same way"). Based on conversation with an unnamed Latin scholar, William Helmcke added that it could also be based on a passage from Irenaeus's Adversus Haereses (Against Heresies): sine initio et sine fine, vere et semper idem et eodem modo se habens solus est Deus ("Without beginning and without end, only God continues truly and always the same and in the same way"). Emil Hertzka, the head of Universal Edition from 1907 until his death in 1932, had a fraught relationship with Schenker. When Schenker was planning a diatribe against Paul Bekker whose monograph on Beethoven was very popular at the time, Hertzka refused to consider publishing it, noting that Bekker and he were close friends. Various passages in issues of Der Tonwille had to be removed because Hertzka felt they were too politically and socially sensitive. Schenker recalled a standoff with Hertzka, where Hertzka, took a "pacifist attitude towards international relations, cosmopolitan, democratic beliefs, working toward compromises". Over time, Schenker's attitude toward Hertzka and Universal Edition increased from disagreement to hostility, charging the firm with not doing enough to promote his work and accused them of not paying him the proper amount. He had already admired his student Hans Weisse for leaving Vienna for Munich and also noted positively on his other students' desire to move to Germany. In 1931, Hans Weisse left for New York City, where he and subsequently fellow protégé Felix Salzer established Schenkerian analysis as a core curriculum and practice at the Mannes School of Music. Wilhelm Furtwängler called upon Karl Straube to see whether Schenker might be able to teach in Munich. But Schenker never left Vienna and was unable to obtain a position elsewhere, in part due to the nature of his uncompromising views. Schenker's personal life was taken up with his marriage to Jeanette Kornfeld (born Schiff). He knew her from at least 1907 but could only marry after her first husband agreed to divorce. Schenker married Jeanette on 10 November 1919. He dedicated Free Composition, his last work, to her. They had no children. Schenker could also count on the patronage of a group of supporters. Alphonse de Rothschild was mentioned above. In addition, there were Sophie Deutsch, Angi Elias, Wilhelm Furtwängler, an industrialist named Khuner, and Anthony van Hoboken. Deutsch, Elias and Hoboken were in his immediate circle of students. Deutsch, who died in a sanatarium in 1917, left an inheritance that enabled Schenker to publish the second volume of his counterpoint book (1922) and named him to a society of destitute artists. Other funding came from Robert Brünauer, one of Schenker's students and the owner of a chocolate manufacturing firm (Brünauer had introduced the artist Victor Hammer to Schenker). Not only was Hoboken instrumental in setting up the Photogrammarchivs von Meisterhandschriften in the Austrian National Library, but he was responsible for paying for the publication of volume 2 of Das Meisterwerk and Free Composition. Furtwängler consulted with Schenker as if a student. In a letter to Alphonse de Rothschild, Schenker wrote that Furtwängler's interest was first aroused by Schenker's monograph on Beethoven's 9th Symphony, and that since then

Барлық жылдар бойы ол маған келіп, сағаттап менімен болып, менен әртүрлі нәрселер үйренуге ешқашан ұмтылмады. Ол өзін менің шәкіртім деп сипаттайды, және ол мені аз мақтандырмайды. 1908 жылы Шенкер Музыка және өнер академиясында (қазіргі Вена музыка және өнер университеті) қызметке орналасуға үміттенеді. Алайда, оның сенімдері мен академиялық жүйеде жұмыс істеу үшін келісімге келу қажеттігі арасындағы қайшылық мүмкіндікті жоққа шығарды. Тіпті 1932–33 жылдары Фуртвенглер Шенкер үшін қызметке орналасу үшін Людвиг Карпатқа араласуға тырысты, бірақ нәтиже болмады. Сәттілік болмаса да, Шенкер Фуртвенглердің сөздеріне риза болды. Шенкер ешқашан мектепте оқытқан жоқ, бірақ көбінесе үйде пианинода оқытты. Оның...

Түсіндірме мәтіні бар немесе жоқ басылымдар

Бах, Карл Филипп Эммануэль. Клавирлік туындылар. Генрих Шенкердің жаңа сындық басылымы. Вена: Universal Edition, 1902. Гендель, Георг Фридерик. Клавирге арналған он екі орган концерті, 4 қолмен өңделген, Генрих Шенкердің жұмысы. Вена: Universal Edition, 1904. Бах, Иоганн Себастьян. Хроматикалық фантазия және фуга, түсіндірмелік басылым. Вена: Universal Edition, 1909. Ағылшын тіліндегі аударма: Дж. С. Бахтың Хроматикалық фантазиясы және фугасы: Түсіндірмелермен бірге сындық басылым. Аудармашы және редактор: Хеди Сигель. Нью-Йорк: Longman, 1984. Бетховен, Людвиг ван. Бетховеннің соңғы бес сонатасы. Соната Ля мажор, op. 109-дың түсіндірмелік басылымы. Кіріспе және түсіндірмелермен сындық басылым. Вена: Universal Edition, 1913. Бетховен, Людвиг ван. Бетховеннің соңғы бес сонатасы. Соната Ля мажор, op. 110-ның түсіндірмелік басылымы. Кіріспе және түсіндірмелермен сындық басылым. Вена: Universal Edition, 1914. Бетховен, Людвиг ван. Бетховеннің соңғы бес сонатасы. Соната Ля мажор, op. 111-нің түсіндірмелік басылымы. Кіріспе және түсіндірмелермен сындық басылым. Вена: Universal Edition, 1916. Бетховен, Людвиг ван. Бетховеннің соңғы бес сонатасы. Соната Ля мажор, op. 101-нің түсіндірмелік басылымы. Кіріспе және түсіндірмелермен сындық басылым. Вена: Universal Edition, 1921. Бетховен, Людвиг ван. Соната Op. 27, № 2 («Айшырақ» деп аталатын соната), 3 эскиздік парақтар. Вена: Universal Edition, 1921. Бетховен, Людвиг ван. Фортепианолық сонаталар, Генрих Шенкердің автографтары бойынша қайта құрастырылған. Вена: Universal Edition, 1928. Ағылшын тіліндегі аударма: Толық фортепианолық сонаталар. Редактор: Генрих Шенкер, жаңа кіріспе авторы: Карл Шахтер. Нью-Йорк: Dover Publications, 1975. Иоганн Брамс, Октавалар және Квинталар, мұрасынан шығарылған және түсіндірілген. Вена: Universal Edition, 1933. Ағылшын тіліндегі аударма: Иоганн Брамс: Октавалар мен Квинталар, Пол Маст аударған. «Музыкалық форум» 5 (Нью-Йорк: Columbia University Press, 1980), 1–196 беттер.

Bach, Carl Philipp Emanuel. Klavierwerke. Neue kritische Ausgabe von Heinrich Schenker. Vienna: Universal Edition, 1902. Handel, Georg Frideric. Zwolf Orgel Concerte fur Klavier zu 4 Handen bearbeitet von Heinrich Schenker. Vienna: Universal Edition, 1904. Bach, Johann Sebastian. Chromatische Phantasie und Fugue, Erläuterungsausgabe. Vienna: Universal Edition, 1909. English translation: J. S. Bach's Chromatic Fantasy and Fugue: Critical Edition with Commentary. Translated and edited by Hedi Siegel. New York: Longman, 1984. Beethoven, Ludwig van. Die letzten fünf Sonaten von Beethoven. Erläuterungsausgabe der Sonate A Dur, op. 109. Kritische Edition mit Einführung und Erläuterung. Vienna: Universal Edition, 1913. Beethoven, Ludwig van. Die letzten fünf Sonaten von Beethoven. Erläuterungsausgabe der Sonate A Dur, op. 110. kritische Ausgabe mit Einführung und Erläuterung. Vienna: Universal Edition, 1914. Beethoven, Ludwig van. Die letzten fünf Sonaten von Beethoven. Erläuterungsausgabe der Sonate A Dur, op. 111. kritische Ausgabe mit Einführung und Erläuterung. Vienna: Universal Edition, 1916. Beethoven, Ludwig van. Die letzten fünf Sonaten von Beethoven. Erläuterungsausgabe der Sonate A Dur, op. 101. kritische Ausgabe mit Einführung und Erläuterung. Vienna: Universal Edition, 1921. Beethoven, Ludwig van. Sonate Op. 27, Nr. 2 (Die sogenannte Mondscheinsonate) mit 3 Skizzenblättern des Meisters. Vienna: Universal Edition, 1921. Beethoven, Ludwig van. Klaviersonaten, nach den Autographen rekonstruiert von Heinrich Schenker. Vienna: Universal Edition, 1928. English translation: Complete Piano Sonatas. Edited by Heinrich Schenker with a new introduction by Carl Schachter. New York: Dover Publications, 1975. Johannes Brahms, Oktaven und Quinten u. A., aus dem Nachlass herausgegeben und erläutert. Vienna: Universal Edition, 1933. English translation: Johannes Brahms: Octaves and Fifths translated by Paul Mast. The Music Forum 5 (New York: Columbia University Press, 1980), pp. 1–196.

Теориялық емес мақалалар, шолулар мен эсселер

Йоханнес Брамс. «Фортепианомен сүйемелдеген ән циклдері, Op. 107», Musikalisches Wochenblatt, 22-том (1891), 514–517-беттер. «Герман Грейденер. Квинтет № 2, до минор, фортепиано, екі скрипка, альт және виолончель үшін, Op. 19», Musikalisches Wochenblatt, 23-том (1892), 214–216-беттер. «Йоханнес Брамс. А капелла аралас хорға арналған бес ән, Op. 104», Musikalisches Wochenblatt, 23-том (1892), 409–412, 425, 437-беттер. «Mascagni in Wien», Die Zukunft, 1-том (1892), 137–139-беттер. «Жас итальян мектебі?» Die Zukunft, 1-том (1892), 460–462-беттер. «Mascagni-дің "Rantzau"», Die Zukunft, 2-том (1893), 280–284-беттер. «Антон Брукнер. Хор, солистер және оркестр үшін 150-ші псалом», Musikalisches Wochenblatt, 24-том (1893), 159-беттен бастап. «Йоханнес Брамсқа құрмет. 60 жылдығына орай, 7 мамыр 1893», Die Zukunft, 3-том (1893), 279-бет. «Verdi-дің "Falstaff" туралы жазбалар», Die Zukunft, 3-том (1893), 474–476-беттер. «Фридрих Сметана», Die Zukunft, 4-том (1893), 37–40-беттер. «Der Sonzogno Markt in Wien», Die Zukunft, 4-том (1893), 282-беттен бастап. «Антон Брукнер», Die Zukunft, 5-том (1893), 135–137-беттер. «Бүгінгі музыка. (Ескі тақырыптағы жаңа вариациялар.)», Neue Revue, 5-том, 1-бет (1894), 87-беттен бастап. «Йоханнес Брамс. Фортепианоға арналған фантазиялар, Op. 116», Musikalisches Wochenblatt, 25-том (1894), 37-беттен бастап. «Руджеро Леонкавалло», Die Zukunft, 6-том (1894), 138–140-беттер. «Ondficek – Popper – Door», Neue Revue, 5-том, 1-бет (1894), 278–280-беттер. «Вена консерваториясында Иоганн Непомук Фукс», Neue Revue, 5-том, 1-бет (1894), 318-бет. «Сметананың "Kuß" (Zur ersten Aufführung in der Hofoper)», Neue Revue, 5-том, 1-бет (1894), 34–50-беттер. «Hofoper – Сметананың "Kuß", Neue Revue, 5-том, 1-бет (1894), 375-бет. «Theater an der Wien – Адольф Адам, Жак Оффенбах, Вилем Блодек», Neue Revue, 5-том, 2-бет (1894), 377-бет. «Hofoperntheater – Фердинанд Хюммель, Мара», Neue Revue, 5-том, 2-бет (1894), 475–476-беттер. «Концерттік дирижерлер», Die Zukunft, 7-том (1894), 88–92-беттер. «Антон Рубинштейн», Neue Revue, 5-том, 1-бет (1894), 566-беттен бастап. «Verdi-дің "Falstaff"», Die Zukunft, 7-том (1894), 230–233-беттер. «Hofoper мерекесіне орай», Neue Revue, 5-том, 1-бет (1894), 754–756-беттер. «Аспаптық композиторларға гонорар?» Die Zukunft, 7-том (1894), 477–479-беттер. «Музыкада тыңдау», Neue Revue, 5-том, 2-бет (1894), 115–121-беттер. «Антон Рубинштейн», Die Zukunft, 8-том (1894), 326–329-беттер. «Сметананың өмірінен», Neues Wiener Tagblatt, 28-том (1894), № 245, 6 қыркүйек. «Евген д'Альберт», Die Zukunft, 9-том (1894), 33–36-беттер. «Венадағы халық музыкасы», Neue Revue, 5-том, 2-бет (1894), 516–521-беттер. «Deutsch Oesterreichischer Musikverkehr», Die Zukunft, 11-том (1895), 182–185-беттер. «Музыкалық техниканың рухы», Musikalisches Wochenblatt, 26-том (1895), 245-беттен бастап, 257–259, 273-беттен бастап, 285, 297, 309, 325-беттер. «Рубинштейн сыйлығы», Die Zeit, 4-том (1895), 157-бет. «Эдуард Ханслик. 70 жыл», Die Zeit, 4-том (1895), 174-бет. «Музыкалық білім беру туралы», Die Zeit, 4-том (1895), 185, 200–202-беттер. «Le comte de Chambrun et Stanislaus Legis: Wagner, Paris 1895», Die Zeit, 4-том (1895), 206-беттен бастап. «Hofoperntheater – Жюль Массене, Наварралық қыз», Die Zeit, 5-том (1895), 12-бет. «H. Berte, Ballett Amor auf Reisen», Die Zeit, 5-том (1895), 14-бет. «Артур Пруфер – Иоганн Герман Шейн, Лейпциг 1895», Die Zeit, 5-том (1895), 30-бет. «Hofoperntheater – Генрих Маршнер, Templer және еврей», Die Zeit, 5-том (1895), 44-бет. «Людвиг Хартман, Рихард Вагнердің "Таннхойзері", Дрезден 1895», Die Zeit, 5-том (1895). «Жаңа Хайдн операсы (3 қарашадағы Carlstheater матенесіне қатысты [1895])», Die Zeit, 5-том (1895), 90-беттен бастап. «B. Todt, Vademecum durch die Bach'schen Cantaten, Лейпциг 1895», Die Zeit, 5-том (1895), 94-бет. «Gesellschaft der Musikfreunde in Wien Gesellschaftsconcert, Ben Davies Quartett Rosé», Die Zeit, 5-том (1895), 108-бет. «Hofoperntheater – Франсуа Адриен Бойелдье, Роткэпшен», Die Zeit, 5-том (1895), 126-бет. «Филармониялық концерт – Ханс Рихтер», Die Zeit, 5-том (1895), 126-бет. «Kammermusik – Богемиялық скрипка төрттігі», Die Zeit, 5-том (1895), 142-бет. «Theater an der Wien – Иоганн Штраус, Waldmeister», Die Zeit, 5-том (1895), 157-бет. «Екінші филармониялық концерт – Антонина Дворак, Отелло увертюрасы», Die Zeit, 5-том (1895), 173-бет. «J. S. Бах, "Рождестволық оратория", Евгений Гура, Евгений д'Альберт Богемиялық скрипка төрттігінің кеші – Үшінші филармониялық концерт», Die Zeit, 5-том (1895), 186-беттен бастап. «Bülow Weingartner», Musikalisches Wochenblatt, 26-том (1895), 610-беттен бастап. «Төртінші филармониялық концерт – Петр Ильич Чайковский, 6-шы симфония», Die Zeit, 6-том (1896), 13-бет. «Вильгельм Кинцль, "Евангелист", Венадағы тұңғыш қойылым», Die Zeit, 6-том (1896), 44-беттен бастап. «Бесінші филармониялық концерт – Вена музыка достары қоғамының екінші концерті», Die Zeit, 6-том (1896), 46-бет. «Жас дирижерлер», Die Zeit, 6-том (1896), 57-беттен бастап. «Лилиан Бейли (Геншель)", Die Zeit, 6-том (1896), 78-бет. «Богемиялық скрипка төрттігі; Карел Бендль, Rose Quartett, Giovanni Sgambati, Johann Nepomuk Hummel, Alfred Grünfeld», Die Zeit, 6-том (1896), 94-бет. «Вена музыка достары қоғамының үшінші концерті – Жюль Массене, Мистере Ева – ән кеші Йоханнес Месшарт, Юлиус Рентген», Die Zeit, 6-том (1896), 113-бет. «Дәмеңің скрипка төрттігі Солдат Рогер – Богемиялық скрипка төрттігі, Александр Бородин, Роберт Хаусман, Бронислав Губерман», Die Zeit, 6-том (1896), 130-бет. «Vianna da Motta, Hans von Bülow-тің оқуларына қатысты Теодор Пфайффердің жазбалары, Берлин Лейпциг 1896», Die Zeit, 6-том (1896), 146-бет. «Йоханнес Месшарттың екінші ән кеші, Юлиус Рентген – алтыншы және жетінші филармониялық концерт», Die Zeit, 6-том (1896), 158-беттен бастап. «Альберт Каудер, Вальтер фон дер Фогельвейде», Die Zeit, 6-том (1896), 160-бет. «Голландтық трио», Die Zeit, 6-том (1896), 161-бет. «Карл Рейнеке», Die Zeit, 6-том (1896), 178-бет. «Гаэтано Доницетти: Lucia di Lammermoor», Die Zeit, 6-том (1896), 193-бет. «Бронислав Губерман – Дәмеңің скрипка төрттігі Солдат Рогер – Рихард Мюльфельд – Феликс Вайнгартнер», Die Zeit, 6-том (1896), 194-бет. «Карл Гольдмарк, Das Heimchen am Herd Венадағы тұңғыш қойылым», Die Zeit, 6-том (1896), 207-бет. «Зигфрид Вагнер», Die Zukunft, 14-том (1896), 281–283-беттер. «Das Heimchen am Herd», Die Zukunft, 15-том (1896), 132–134-беттер. «Laibacher Musikvereins хоры Glasbena Matica (жетекшісі Матей Хубад) – Рихард Штраус, Till Eulenspiegels lustige Streiche – Фридрих Киль, Christus», Die Zeit, 7-том (1896), 26-беттен бастап. «Моцарт мерекесіне орай», Die Zeit, 7-том (1896), 60-бет. «Джузеппе Верди, Aida», Die Zeit, 7-том (1896), 62-бет. «Опера. (Глюктің "Орфей" қойылымын ұйымдастыру туралы ұсыныс)", Die Zeit, 7-том (1896), 91-беттен бастап. «Мари Леман», Die Zeit, 7-том (1896), 93-беттен бастап. «Франсиско д'Андаде», Die Zeit, 7-том (1896), 109-беттен бастап. «Йоханнес Брамсқа құрмет белгісі», Die Zeit, 7-том (1896), 110-бет. «Антон Брукнер», Die Zeit, 7-том (1896), 184–186-беттер. «Карл Рейнеке, Бетховеннің фортепианолық сонаталары, Лейпциг 1896», Die Zeit, 8-том (1896), 14-беттен бастап. «Эрнст Поссарт, Мюнхендегі резиденциялық театрда Моцарттың "Дон Жуан" (Дон Жуан)" қойылымын жаңадан қою туралы», Die Zeit, 8-том (1896), 78-бет. «Даниел Франсуа Эспри Аюбер, Fra Diavolo Пьетро Масканьи, Zanetto", Die Zeit, 8-том (1896), 157-бет. «Музыкадағы қалыпты жағдай», Neue Revue, 7-том, 2-бет (1896), 555–558-беттер. «Концерт Карл Рейнеке», Neue Revue, 8-том, 1-бет (1897), 438-беттен бастап. «Шуберт мерекесіне қатысты эпилог», Neue...

"Johannes Brahms. Fünf Lieder für eine Singstimme mit Pianoforte, Op. 107", Musikalisches Wochenblatt, Jahrgang 22 (1891), pp. 514–517. "Hermann Grädener. Quintett No. 2, Cmoll für Pianoforte, zwei Violinen, Viola und Violoncell, Op. 19", Musikalisches Wochenblatt, Jahrgang 23 (1892), pp. 214–216. "Johannes Brahms. Fünf Gesänge für gemischten Chor a cappella, Op. 104", Musikalisches Wochenblatt, Jahrgang 23 (1892), pp. 409–412, 425, 437. "Mascagni in Wien", Die Zukunft, Band 1 (1892), pp. 137–139. "Eine jung italienische Schule? ", Die Zukunft, Band 1 (1892), pp. 460–462. "Mascagnis "Rantzau, Die Zukunft, Band 2 (1893), pp.280–284. "Anton Bruckner. Psalm 150 für Chor, Soli und Orchester". Musikalisches Wochenblatt, Jahrgang 24 (1893), pp. 159ff. "Ein Gruß an Johannes Brahms. Zu seinem 60. Geburtstag, 7. Mai 1893", Die Zukunft, Band 3 (1893), p. 279. "Notizen zu Verdis Falstaff", Die Zukunft, Band 3 (1893), pp. 474–476. "Friedrich Smetana", Die Zukunft, Band 4 (1893), pp. 37–40. "Der Sonzogno Markt in Wien", Die Zukunft, Band 4 (1893), pp. 282ff. "Anton Bruckner", Die Zukunft, Band 5 (1893), pp. 135–137. "Die Musik von heute. (Neue Variationen über ein altes Thema.)" Neue Revue, Jahrgang 5, Band 1 (1894), pp. 87ff. "Johannes Brahms. Phantasien für Pianoforte, Op. 116", Musikalisches Wochenblatt, Jahrgang 25 (1894), pp. 37ff. "Ruggiero Leoncavallo", Die Zukunft, Band 6 (1894), pp. 138–140. "Ondficek – Popper – Door", Neue Revue, Jahrgang 5, Band 1 (1894), pp. 278–280. "Im Wiener Konservatorium – Johann Nepomuk Fuchs", Neue Revue, Jahrgang 5, Band 1 (1894), p. 318. "Smetana's 'Kuß' (Zur ersten Aufführung in der Hofoper)", Neue Revue, Jahrgang 5, Band 1 (1894), pp. 34–50. "Hofoper – Smetana's 'Kuß, Neue Revue, Jahrgang 5, Band 1 (1894), p. 375. "Theater an der Wien – Adolphe Adam, Jacques Offenbach, Vilem Blodek", Neue Revue, Jahrgang 5, Band 2 (1894), p. 377. "Hofoperntheater – Ferdinand Hummel, Mara", Neue Revue, Jahrgang 5, Band 2 (1894), pp. 475–76. "Konzertdirigenten", Die Zukunft, Band 7 (1894), pp. 88–92. "Anton Rubinstein", Neue Revue, Jahrgang 5, Band 1 (1894), pp. 566ff. "Verdis Falstaff", Die Zukunft, Band 7 (1894), pp. 230–233. "Zum Jubiläum der Hofoper", Neue Revue, Jahrgang 5, Band 1 (1894), pp. 754–756. "Tantiemen für Instrumentalkomponisten? ", Die Zukunft, Band 7 (1894), pp. 477–479. "Das Hören in der Musik", Neue Revue, Jahrgang 5, Band 2 (1894), pp. 115–121. "Anton Rubinstein", Die Zukunft, Band 8 (1894), pp. 326–329. "Aus dem Leben Smetana's. (Ein Besuch bei Fr. Smetana's Witwe. )", Neues Wiener Tagblatt, Jahrgang 28 (1894), no. 245, 6 September. "Eugen d' Albert", Die Zukunft, Band 9 (1894), p. 33–36. "Volksmusik in Wien", Neue Revue, Jahrgang 5, Band 2, (1894), p. 516–521. "Deutsch Oesterreichischer Musikverkehr", Die Zukunft, Band 11 (1895), p. 182–185. "Der Geist der musikalischen Technik", Musikalisches Wochenblatt, Jahrgang 26 (1895), pp. 245ff., 257–259, 273ff., 285, 297, 309, 325. "Rubinstein Preis", Die Zeit, Band 4 (1895), p. 157. "Eduard Hanslick. 70. Geburtstag", Die Zeit, Band 4 (1895), p. 174. "Zur musikalischefi Erziehung", Die Zeit, Band 4 (1895), pp. 185, 200–202. "Le comte de Chambrun et Stanislaus Legis: Wagner, Paris 1895", Die Zeit, Band 4 (1895), pp. 206ff. "Hofoperntheater – Jules Massenet, Das Mädchen von Navarra", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 12. "H. Berte, Ballett Amor auf Reisen", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 14. "Arthur Prüfer – Johann Hermann Schein, Leipzig 1895", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 30. "Hofoperntheater – Heinrich Marschner, Der Templer und die Jüdin", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 44. "Ludwig Hartmann, Richard Wagner's Tannhäuser, Dresden 1895", Die Zeit, Band 5 (1895), "Eine neue Haydn Oper (Zur Matinee im Carlstheater am 3. November [1895])", Die Zeit, Band 5 (1895), pp. 90ff. "B. Todt, Vademecum durch die Bach'schen Cantaten, Leipzig 1895", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 94. "Gesellschaft der Musikfreunde in Wien Gesellschaftsconcert, Ben Davies Quartett Rosé", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 108. "Hofoperntheater – François Adrien Boieldieu, Rotkäppchen", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 126. "Philharmonisches Konzert – Hans Richter", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 126. "Kammermusik – Das böhmische Streichquartett", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 142. "Theater an der Wien – Johann Strauß, Waldmeister", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 157. "Zweites philharmonisches Konzert – Antonin Dvorak, Othello Ouverture", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 173. "J. S. Bach, "Weihnachtsoratorium", Eugen Gura, Eugen d' Albert Soiree des böhmischen Streichquartetts Drittes philharmonisches Konzert", Die Zeit, Band 5 (1895), p. 186ff. "Bülow Weingartner", Musikalisches Wochenblatt, Jahrgang 26 (1895), pp. 610ff. "Viertes philharmonisches Konzert – Peter Iljitsch Tschaikowsky, Symphonie Nr. 6", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 13. "Wilhelm Kienzl, Der Evangelimann – Erstaufführung in Wien", Die Zeit, Band 6 (1896), pp. 44ff. "Fünftes philharmonisches Konzert – Zweites Konzert der Gesellschaft der Musikfreunde in Wien", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 46. "Die jungen Dirigenten", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 57ff. "Lilian Bailey (Henschel)", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 78. "Böhmisches Streichquartett; Karel Bendl, Rose Quartett, Giovanni Sgambati, Johann Nepomuk Hummel, Alfred Grünfeld", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 94. "Drittes Konzert der Gesellschaft der Musikfreunde in Wien – Jules Massenet, Mystere Eve – Liederabend Johannes Messchaert, Julius Röntgen", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 113. "Damen Streichquartett Soldat Roeger – Böhmisches Streichquartett, Alexander Borodin, Robert Hausmann, Bronislaw Huberman," Die Zeit, Band 6 (1896), p. 130. "Vianna da Motta, Nachtrag zu Studien bei Hans von Bülow von Theodor Pfeiffer, Berlin Leipzig 1896", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 146. "Zweiter Liederabend Johannes Messchaert, Julius Röntgen – Sechstes und siebentes philharmonisches Konzert", Die Zeit, Band 6 (1896), pp. 158ff. "Albert Kauder, Walther von der Vogelweide", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 160. "Holländisches Terzett", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 161. "Carl Reinecke", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 178. "Gaetano Donizetti: Lucia di Lammermoor", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 193. "Bronislaw Huberman – Damen Streichquartett Soldat Roeger – Richard Mühlfeld – Felix Weingartner", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 194. "Carl Goldmark, Das Heimchen am Herd Erstaufführung in Wien", Die Zeit, Band 6 (1896), p. 207. "Siegfried Wagner", Die Zukunft, Band 14 (1896), pp. 281–283. "Das Heimchen am Herd", Die Zukunft, Band 15 (1896), pp. 132–134. "Der Chor des Laibacher Musikvereins Glasbena Matica (Leitung Matej Hubad) – Richard Strauss, Till Eulenspiegels lustige Streiche – Friedrich Kiel, Christus", Die Zeit, Band 7 (1896), pp. 26ff. "Zur Mozartfeier", Die Zeit, Band 7 (1896), p. 60. "Giuseppe Verdi, Aida", Die Zeit, Band 7 (1896), p. 62. "Oper. (Ein Vorschlag zur Inscenierung des Gluck'schen Orpheus')", Die Zeit, Band 7 (1896), pp. 91ff. "Marie Lehmann", Die Zeit, Band 7 (1896), pp. 93ff. "Francisco d'Andrade", Die Zeit, Band 7 (1896), p. 109ff. "Ehrenzeichen für Johannes Brahms", Die Zeit, Band 7 (1896), p. 110. "Anton Bruckner", Die Zeit, Band 7 (1896), pp. 184–186. "Carl Reinecke, Die Beethoven'schen Clavier Sonaten, Leipzig 1896", Die Zeit, Band 8 (1896), pp. 14ff. "Ernst Possart, Über die Neueinstudierung und Neuinscenierung des Mozart'schen Don Giovanni (Don Juan) auf dem kgl. Residenztheater zu München, München 1896", Die Zeit, Band 8 (1896), p. 78. “Daniel François Esprit Auber, Fra Diavolo Pietro Mascagni, Zanetto", Die Zeit, Band 8 (1896), p. 157. "Routine in der Musik", Neue Revue, Jahrgang 7, Band 2 (1896), pp. 555–558. "Konzert Carl Reinecke", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 1 (1897), p. 438ff. "Ein Epilog zur Schubertfeier", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 1 (1897), pp. 211–216. "Unpersönliche Musik", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 1 (1897), pp. 464–468. "Die Berliner 'Philharmoniker, Neue Revue, Jahrgang 8, Band 1 (1897), pp. 495–497. "Johannes Brahms (geb. am 7. Mai 1833, est. am 3. April 1897)", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 1 (1897), pp. 516–520. "Johannes Brahms. (Die Zukunft)", Die Zukunft, Band 19 (1897), pp. 261–265. "Theater an der Wien: Engelbert Humperdinck, Königskinder", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 1 (1897), p. 646. "Capellmeister Regisseure", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 1 (1897), pp. 669–672. "Musikalische Reisebetrachtungen", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 1 (1897), pp. 788–793. "Mehr Kunst! ", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 2 (1897), pp. 409–412. "Hofoper – Friedrich Smetana, Dalibor, Erstaufführung in Wien unter Gustav Mahler", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 2 (1897), pp. 448ff. "Theater an der Wien – Giacomo Puccini, La Boheme, Erstaufführung in Wien", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 1 (1897), pp. 473ff. "Hofoperntheater – P. I. Tschaikowsky, Eugen Onegin, Erstaufführung in Wien", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 2 (1897), pp. 654ff. "Ein Wort zur Mozartrenaissance", Neue Revue, Jahrgang 8, Band 2 (1897), p. 685–688. "Hofoperntheater – Richard Heuberger, Ballett Struwwelpeter", Neue Revue, Jahrgang 9, Band 1 (1898), p. 82. "Hofoperntheater – Georges Bizet, Djamileh, Erstaufführung in Wien unter Gustav Mahler", Neue Revue, Jahrgang 9, Band 1 (1898), pp. 143ff. "Hofoperntheater – Ruggiero Leoncavallo, La Boheme, Erstaufführung in Wien unter Gustav Mahler", Neue Revue, Jahrgang 9, Band 1 (1898), p. 292. "Componisten und Dirigenten", Neue Revue, Jahrgang 9, Band 1 (1898), pp. 349ff. "Beethoven 'Retouche, Wiener Abendpost (supplement to the Wiener Zeitung) (9 January 1901), pp. 6ff. "Heinrich Schenkers Beethoven Ausgaben". Der Merker, Jahrgang 7, no. 3 (1 February 1916), pp. 81–89. "Joh. Seb. Bach: Wohltemperiertes Klavier, Band 1, Präludium c moll", Die Musik, Jahrgang 15, no. 9 (Jun. 1923), p. 641–651. (Subsequently, subsumed into an article in Das Meisterwer in der Musik, Band 2). "Die Urlinie", Die Musikanten Gilde (1 July 1923), pp. 77–80. (Reprint of the article from Der Tonwille vol. 1)
"Franz Schubert". Moderne Welt (1 December 1925), pp. 20. "Beethoven und seine Nachfahren". General Anzeiger für Bonn und Umgegend (26 March 1927), pp. 3–4. "Eine Rettung der klassichen Musik Texte: Das Archiv für Photogramme in der National Bibliothek, Wien". Der Kunstwart vol. 42 (March 1929), pp. 359–367. "Miszellen". Zeitschrift für Musikwissenschaft, vol. 12, no. 7 (April 1930), p. 446. "Gedanken über Kultur, Kunst und Musik". Der Kunstwart, vol. 44 (January 1931), pp. 222–230. (A reprint of the "Vermischtes" sections from Das Meisterwerk in der Musik, vols. 1–3)
"Ein verschollener Brief von Mozart und das Geheimnis seines Schaffens". Der Kunstwart vol. 44 (July 1931), pp. 660–666. "Eine Anzeige und eine Selbstanzeige". Der Kunstwart, vol. 46 (December 1932), pp. 194–196. "Was wird aus der Musik?" Deutsche Allgemeine Zeitung (28 April 1933). "Erinnerung an Brahms". Der Kunstwart vol. 46 (May 1933), p. 475–482. "Vom Unterschied zwischen der italienischen und der deutschen Musik", Deutsche Zeitschrift, vol. 47 (August 1934), p. 700–703.