Кельвин Хоффман: Шекспирді кім жазды? Марло теориясы
Calvin Hoffman
Калвин Хоффман: Шекспирдің шығармаларының авторы – Кристофер Марло болды деген теорияны таныстырған американдық сыншы, жазушы. Марлолық теория, Шекспир туралы аңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
20 ғасырдағы американдық театр сыншысы, баспасөз агенті және қастандық теориясының жақтасы
20th century American theatre critic, press agent, and conspiracy theorist
Кальвин Хоффман (1906 – 1986 жылдың ақпаны), Нью-Йорк, Бруклинде Лео Хохман болып туған, 1955 жылы жарық көрген «Шекспир болған адам» кітабында драматург Кристофер Марлоның Уильям Шекспирге жатқызылған туындылардың нақты авторы деген Марло теориясын танымал еткен американдық театр сыншысы, баспасөз агенті және жазушы болды. Шекспир авторлығы туралы басқа да теориялар сияқты, Хоффманның да дәлелдері Шекспирді зерттейтін көптеген ғалымдар тарапынан қабылданбады.
Calvin Hoffman (1906 – February 1986), born Leo Hochman in Brooklyn, NY, was an American theater critic, press agent and writer who popularized in his 1955 book The Man Who Was Shakespeare the Marlovian theory that playwright Christopher Marlowe was the actual author of the works attributed to William Shakespeare. Like other alternate Shakespearean authorship theories, Hoffman's claims have been largely dismissed by mainstream Shakespearean scholars.
Хоффманның теориясы
Хоффман Стратфорд-на-Авондағы Уильям Шекспирден басқа біреу оған жатқызылған пьесаларды жазды деген пікірді бірінші болып айтқан адам емес, тіпті Марлоуды басты кандидат ретінде ұсынған алғашқы адам да емес. Шындығында, үш адам – 1895 жылы Уилбур Г. Цейглер, 1916 жылы Генри Уоттерсон және 1923 жылы Арчи Вебстер осы ойды одан бұрын жеткізген, бірақ ол осы мәселені зерттеген алғашқы он екі жылда ешқандай бұрынғы жақтасты білмегенін айтты, және ол, әрине, олардың барлығынан да осыны кең жұртшылыққа жеткізуде үлкен жетістіктерге қол жеткізді.
Hoffman was not the first to argue that someone other than William Shakespeare of Stratford upon Avon wrote the plays attributed to him, nor was he even the first to suggest Marlowe as the main candidate. In fact three people—Wilbur G. Zeigler in 1895, Henry Watterson in 1916, and Archie Webster in 1923, had beaten him to it, but he denied having known about any earlier proponent for the first twelve years of his research into the subject, and he certainly achieved far more than any of them to bring it to the attention of a wider public.
"Марлоу" суреті
1953 жылы Марлоу оқыған Кембридждегі Корпус-Кристи колледжінде өте нашар күйде Елизавета дәуіріне тән сурет табылды. Алғаш рет осы суреттің Марлоудың өзінің портреті екенін Келвин Хоффман болжады. Суреттегі адамның 1585 жылғы жасы Марлоудың жасымен толық сәйкес келді, ал "Quod me nutrit me destruit" (мені тамақтандыратын нәрсе мені жояды) деген ұран өте орынды болды. Бұрын Марлоу үшін басқа суреттер де қолданылған немесе жасалған болса да, колледж осы суретті әлі де "болжамды" немесе "апокрифтік" портрет деп қарастырады, бірақ қазіргі таңда көптеген адамдар осы суретті Марлоумен байланыстырады.
In 1953 an Elizabethan painting in a very poor condition was found at Corpus Christi College, Cambridge, where Marlowe had studied, and it was Calvin Hoffman who first suggested that it was in fact a portrait of Marlowe himself. The details of the sitter's age in 1585 matched Marlowe's exactly, and the motto Quod me nutrit me destruit (that which nourishes me destroys me) seemed particularly apt. Although other images had been used or created for Marlowe before that, and the College still prefers it to be referred to as a "putative" or "apocryphal" portrait of him, this is the one which most people would nowadays associate with Marlowe.
Уолсингхемнің қабірі
Ұлыбританияда оның кітабы жарық көргенмен бірге Хоффман Кенттегі Числхерстте Марлоудың меценаты, Томас Уолсингхэмнің қабірін ашуға лицензия алуға тырысты. Хоффманның сөзінше, ол Шекспир пьесаларының түпнұсқалары осы қабірге бірге жерленген болуы мүмкін деп ойлады. Бірақ оған отбасылық мазардың үстіндегі тас қана ашуға рұқсат берілді, алайда ол құмнан басқа ештеңе таба алмады. Көп уақыт өткен соң, 1984 жылы, Хоффман шіркеу еденін бұрғылап қабірдің ішін көруге мүмкіндік алды, бірақ ол тек қорғасыннан жасалған сандықтардың үймелеуін ғана көрді, ал қағаздар салынған қорапқа ұқсас ештеңе таба алмады.
The UK publication of his book coincided with an attempt by Hoffman to obtain a faculty (a license) to open the tomb, at Chislehurst in Kent, of Thomas Walsingham, Marlowe's patron—and, according to Hoffman, his lover—to see whether the copies of any Shakespeare plays had been buried with him. He was allowed to open only the chest tomb surmounting the family vault, however, and found nothing but sand. Much later, however, in 1984, he was allowed to drill through the floor of the church to peer into the tomb itself, but all that could be seen was a jumble of lead coffins, and nothing which looked like a box of papers.
Марлоу қоғамы
1955 жылы Чизлхерстке сапары барысында Хоффман Чизлхерст кітапханасындағы жергілікті мектеп директорымен Марлов теориясының өзінің түсіндірмесі бойынша пікір алмасты. Хоффман пікір таласын ұтырса да, толық сатылған шара Кристофер Марлоуға қызығушылық танытқан көптеген адамдарды жинады. Осының нәтижесінде, бір-екі аптадан кейін Ұлыбританияда Марлоу қоғамы құрылды – ол авторлық теориядан гөрі, Марлоуды дербес ақын және драматург ретінде зерттеуге көбірек баса назар аударды.
During the visit to Chislehurst in 1955, Hoffman took part in a debate on his version of the Marlovian theory with the headmaster of the local school at Chislehurst library. Although Hoffman lost the debate, the sell out event brought together many people with an interest in Christopher Marlowe, as a result of which the UK's Marlowe Society—although concerned more with Marlowe as a poet/dramatist in his own right than with the authorship theory—came into existence just a week or two later.
Марлоу мен Падуа
1983 жылы Хоффманға оның журналист досы Пьетро Баскони деген адам туралы бірнеше жазба қалдырды. 1627 жылы ол Италияның Падуа қаласында Кристофер Марлоудың өлім аузында жатқанда оны күткен екен. Бұл мәліметті тексеруге бел буған Хоффман 1985 жылы итальян тілінде сөйлейтін доктор Фрэнк Хейнс және оның әйелі Жанмен бірге Падуаға сапарлады, бірақ осы оқиғаны растайтын ештеңе таба алмады. Шамамен үш жыл өткен соң Хоффман бұл ақпараттың жоғарыда аталған Генри Уоттерсонның редакциялық мақаласынан бастау алғанын анықтады, алайда Уоттерсонның осы оқиғаның бір бөлігін әзіл ретінде, оны қалай дәлелдеуге болатынын көрсету үшін құрастырғанын түсінді ме, жоқ па, әлі де белгісіз.
In 1983, Hoffman was left some notes by a journalist friend of his concerning someone called Pietro Basconi who in 1627 had apparently nursed Christopher Marlowe when he was terminally ill in Padua, Italy. Determined to follow this up he went to Padua in 1985, accompanied by an Italian speaking couple, Dr. Frank Haines and his wife Jean, but nothing was found to support the story. It was not until some three years later that Hoffman seems to have discovered that it originated in the editorial by Henry Watterson cited above, but it still isn't clear whether he understood that Watterson had invented this part of the story only jokingly, to illustrate how it might be proved.
Хоффман сыйлығы
Марлов теориясы онымен бірге жойылмауына алаңдаған Хоффман 1984 жылы Марловтың мектебі – Кентерберидегі Король мектебімен келісім жасады. Осы келісім бойынша, ол өсиетімен оларға ірі сома ақша қалдырса, мектеп жыл сайын «Кристофер Марлоудың өмірі мен шығармалары және қазір Уильям Шекспирге жатқызылатын пьесалар мен өлеңдердің авторлығы, әсіресе Кристофер Марлоудың осы өлеңдер мен пьесалардың біразын немесе барлығын жазғаны, немесе олардың авторлығына шабыттандыратын шығармашылық немесе композициялық үлес қосқаны» тақырыбында эссе сайысын өткізуге міндеттенетін. Сондай-ақ, «Егер бір жылдың нәтижесінде жүлде алған адам Король мектебінің пікірінше, Шекспир зерттеулерінің қауымдастығын қанағаттандыратын, барлық пьесалар мен өлеңдерді Уильям Шекспирдің емес, Кристофер Марлоудың жазғанына толыққанды және күмәндісіз дәлелдер келтірсе, онда сол жылғы жүлде сомасы жеңімпазға сенім қорының жартысын толығымен беру арқылы ұлғайтылады» деп келісілді. Ешкім осы шартты орындамады, ал Хоффманның эссеге қатысты ниеті қазір «Кристофер Марлоу туралы көрнекті жарияланымға» берілетін жүлде ретінде түсіндіріледі. 1988 жылдан бері, алғашқы Кальвин мен Роуз Г. Хоффман атындағы естелік жүлде табысталғаннан бері, жүлде алған отыз эссенің тек төртеуі ғана оның теориясын қолдады. Алайда, бұл жүлде Кристофер Марлоудың өмірі мен шығармашылығын зерттеуге үлкен серпіліс берді, тіпті Кальвин мен Роуз Хоффман жүлдесінің ынтасы болмағанда жарыққа шықпайтын кітаптар да пайда болды.
Anxious that the Marlovian theory should not die with him, Hoffman arranged in 1984 a deal with Marlowe's school, The King's School, Canterbury, that in exchange for his leaving a large sum of money to them in his will they would administer an annual essay competition related to "the life and works of Christopher Marlowe and the authorship of the plays and poems now commonly attributed to William Shakespeare with particular regard to the possibility that Christopher Marlowe wrote some or all of those poems and plays or made some inspirational creative or compositional contributions towards the authorship of them." It was also agreed that "If in any year the person adjudged to have won the Prize has in the opinion of The King's School furnished irrefutable and incontrovertible proof and evidence required to satisfy the world of Shakespearian scholarship that all the plays and poems now commonly attributed to William Shakespeare were in fact written by Christopher Marlowe then the amount of the Prize for that year shall be increased by assigning to the winner absolutely one half of the capital or corpus of the entire Trust Fund ". Nobody has come anywhere near achieving the latter, and Hoffman's intentions for the essay have been reinterpreted nowadays as a prize for "a distinguished publication on Christopher Marlowe". Since 1988, when the first Calvin & Rose G. Hoffman Memorial Prize was awarded, only four of the thirty prize winning essays have actually espoused his theory. On the other hand, the prize has undoubtedly stimulated research into the life and works of Christopher Marlowe, and books have even come out of it which might not have been written without the stimulus of the Calvin & Rose Hoffman prize.