Бёрондық конгрегация – неміс тілді монастырлардың Бенедикт конфедерациясындағы одағы. 1863 ж. құрылған, Римде 1873 ж. бекітілген. Тарихы, негіздері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бенедикт конфедерациясындағы қауым
Congregation within the Benedictine Confederation
Беврон қауымы, немесе Беврон конгрегациясы – Бенедикт конфедерациясы ішіндегі, негізінен неміс немесе неміс тілінде сөйлейтін монахтар мен қарындастар монастырьларының бірлестігі. Бұл қауымның қамқоршысы – Берон архиаббаттығының әулиесі Мартин Турский.
The Beuronese Congregation, or Beuron Congregation, is a union of mostly German or German speaking monasteries of both monks and nuns within the Benedictine Confederation. The congregation stands under the patronage of Martin of Tours, who is the patron saint of the Archabbey of Beuron.
Тарих
Берон қауымының бастауы 1863 жылы құрылған Берондағы Сент-Мартин архиепархиясынан басталады, оның алғашқы жарияланымдары 1866 жылы қауымды кеңейтуді көздеген. Бельгиядағы Маредсус аббаттығының тағы бір негізін қалаудан кейін, 1873 жылы Римде Берон қауымының алғашқы конституциялары бекітілді. Германиядан тыс жерлерде «мәдени күрес» (Kulturkampf) кезеңінде, қауым Беурондан қуылғанда, тағы да негіздер құрылды. Көбісі Австрияның Тироль аймағындағы Вольдердегі ескі сервиттік монастырға көшті. 1876 жылы бірқатар монахтар Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Англияның Бирмингем қаласындағы Эрдингтон аббаттығында пана тапты. Олар оралғаннан кейін Германияда тағы да көптеген монастырлар құрылды: Мария Лаах аббаттығы (1893); Герлеве аббаттығы (1904); Нересхайм аббаттығы (1920); Вайнгартен аббаттығы (1922); Нюбург аббаттығы (1926); және тағы басқалар. Соңғы негіздер – 1949 жылы қайта орналасқан Толей аббаттығы және 1951 жылы Герлеве аббаттығы құрған жаңа негіз – Нютшау монастыры. Қауым Германиядан тыс жерлерде де белсенді қызметін жалғастырды, оның ішінде Бельгия, Австрия, Португалия, Бразилия және Жапония; 1906 жылы Иерусалимде Успение (немесе Құдайға көтерілу) аббаттығы (қазіргі Hagia Maria Sion Abbey) құрылды. Қауымның алғашқы әйелдер монастыры 1889 жылы Прагадағы Смиховта құрылған, кейіннен Санкт-Габриэль аббаттығына дейін көтерілген, ол 1919-1920 жылдары Шласс Бертольдштейнге, Перттльштейнге (Штирия) көшірілді. Одан кейін 1893 жылы Бельгиядағы Маредрет аббаттығы, содан соң 1904 жылы Эйбингендегі Кильдегард аббаттығы және 1924 жылы Келленрийдегі Сент-Эрентрауд аббаттығы құрылды. Жақында құрылғандары: Энгельтал аббаттығы (1965) және Мариенроде монастыры (1988). Басқа монастырлар да қауымға бұрыннан бар қауымдар ретінде қабылданды. Қауым 1887 жылы құрылған Сант-Ансельмо колледжі мен 1888 жылы құрылған Сант-Ансельмоның Паптық Афинаеумын қаржыландыруға жомарт түрде көмектеседі, екеуі де Римдегі Сант-Ансельмо ал'Авентинода орналасқан. 1895 жылы Папа XIII Леоның өтініші бойынша олар Бразилия қауымын қайта жандандыруға да көмектесті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Берон қауымының бірқатар босқындар монахтары Мористоундағы Сент-Мэри аббаттығының көмегімен Нью-Джерси штатының Кейпорт қаласында уақытша монастырь құрды. 1948 жылы жабылды.
The origin of the Beuron Congregation begins with the Archabbey of St. Martin, Beuron, founded in 1863, the first declarations of which in 1866 already had in view an expansion to a congregation. After a further foundation, that of Maredsous Abbey in Belgium, the first constitutions of the Beuronese Congregation were ratified in Rome in 1873. Further foundations outside Germany followed during the period of "cultural struggle" (Kulturkampf), when the community was driven out of Beuron. Most relocated to an old Servite monastery in Volders in the Austrian Tyrol. In 1876, some of the monks were given refuge in Erdington Abbey, Birmingham, England until after the First World War. After their return it was possible to found more monasteries inside Germany: Maria Laach Abbey (1893); Gerleve Abbey (1904); Neresheim Abbey (1920); Weingarten Abbey (1922); Neuburg Abbey (1926); and others. The last foundations were Tholey Abbey, resettled in 1949, and Nütschau Priory, a new foundation established by Gerleve Abbey in 1951. The congregation also continued to be active outside Germany, in among other places Belgium, Austria, Portugal, Brazil and Japan; in 1906 the Abbey of the Dormition (or Assumption) (now Hagia Maria Sion Abbey) in Jerusalem was founded. The congregation's first nunnery was St. Gabriel's Priory, later elevated to St. Gabriel's Abbey, established at Smíchov in Prague in 1889, which relocated in 1919–20 to Schloss Bertholdstein in Pertlstein in Styria. This was followed in 1893 by Maredret Abbey in Belgium, then in 1904 by St. Hildegard's Abbey, Eibingen and in 1924 St. Erentraud's Abbey, Kellenried. More recent foundations are Engelthal Abbey (1965) and Marienrode Priory (1988). Other nunneries were taken into the congregation as already existing communities. The Congregation generously help fund the College of Sant'Anselmo, founded in 1887, and the Pontifical Athenaeum of Saint Anselm, established in 1888, both located at Sant'Anselmo all'Aventino in Rome. At the request of Pope Leo XIII in 1895, they also assisted in the revival of the Brazilian Congregation. During World War II, a number of refugee monks of the Beuronese Congregation, established a temporary priory in Keyport, New Jersey with the help of St. Mary's Abbey in Morristown. It was closed in 1948.
Ұйым
Бастапқыда қауым Берон аббатының басшылығында болды, ол қауымның архиепископы ретінде әрекет етті. Ұзақ аралықтармен өткізілетін және қауымның басқарушы аббаттары қатысатын Бас Капитул қауымдар арасындағы жалпы келісімді және ерекше мәселелерді реттеу мақсатына қызмет етті. Бұл жоғары орталықтандырылған жүйе болды: қауымның барлық үйлері Берон белгілеген әдет-ғұрыптарды, күнделікті тәртіпті, қызмет уақытын және нысандарды сақтауға міндетті болды. 1936 жылы архиепископтық жүйе басқарушы аббат жүйесімен ауыстырылды; әдетте алты жылда бір рет жиналатын Бас Капитул келесі жиналысқа дейін қауымның басқарушы аббаттарының біреуін басқарушы аббат ретінде сайлайды. Бұл қауымды федеративтік етеді, ал жеке монастырлар мен әйелдер монастырлары жеке ерекшеліктерін жақсырақ дамыта алады. 1984 жылы 1983 жылғы «Codex Iuris Canonici» кодексіне сәйкес қауымның жаңартылған жарғылары мен монастырлар мен әйелдер монастырларына қатысты декларациялар бекітілді. Жарғыларда қауымның міндеттері ретінде мүше үйлерде ережелерді сақтауды, өзара көмек және міндеттер мен проблемаларды бірлесіп шешуді, сондай-ақ монастырлар мен әйелдер монастырлары арасындағы алмасуды іске асыру қарастырылған. Бас Капитул, әр діни үйдің басшыларынан және сайланған өкілдерден тұрады, алты жылда бір рет жиналады. 2003 жылдан бері әйелдер қауымдастығының өкілдері толық дауыс беру құқығына ие. Германия мен Австриядан тыс жерлердегі негіздер кейінірек, көбінесе саяси себептермен Берон қауымынан бөлініп кетті. 1920 жылы Маредсус аббаттығы Жариялау қауымының негізін қалаушы мүшесі болды. Маредрет аббаттығы да Жариялау қауымына қарайды. Эрдингтон аббаттығынан оралғаннан кейін монахтар 1922 жылы Вейнгартенде Сент-Мартин аббаттығын құрды.
Initially, the congregation was under the management of the Abbot of Beuron, who acted as its Archabbot. The General Chapter, which took place at lengthy intervals and was attended by the congregation's officiating abbots, served the purpose of promoting general agreement among the communities and the regulation of outstanding questions. It was a strongly centralised system: all houses of the congregation were obliged to follow the customs, daily routine, service times and forms prescribed by Beuron. In 1936 the Archabbot system was replaced by that of the Presiding Abbot; the General Chapter, which as a rule assembles every six years, elects one of the officiating abbots of the congregation as Presiding Abbot until the time of the next chapter meeting. This makes the congregation more federalistic, and individual monasteries and nunneries are better able to develop an individual profile. In 1984, in accordance with the Codex Iuris Canonici of 1983, the revised statutes of the congregation and the declarations for monasteries and nunneries were approved. The statutes identify as tasks of the congregation the furtherance of the observation of the rule in the member houses, mutual help and joint solutions to tasks and problems, as well as exchanges between monasteries and nunneries. The General Chapter, consisting of the heads of each religious house, as well as elected representatives, is to meet every six years. Since 2003 the representatives of women's communities have had full voting rights. The foundations outside Germany and Austria later separated from the Beuronese Congregation, often for political reasons. In 1920, Maredsous Abbey became a founding member of the Congregation of the Annunciation. Maredret Abbey is also affiliated with the Congregation of the Annunciation. After the monks returned from Erdington Abbey, they founded in 1922 St. Martin's Abbey, in Weingarten.