Нихоа құмырсқасының сирек кездесетін түрі

Кіріспе

Құстың кіші түрі Нихоа ұшқыны (Acrocephalus familiaris kingi) ұшқындардың бір кіші түрі. Оның аты сүйікті тағамы – Миллер мотылына байланысты. Ұзын денелі Нихоа ұшқынының қара, сепия түсті қауырсындары, ақ қарны және қара мүсігі болады. Оның табиғи географиялық ареалы Гавайи аралдарының солтүстік-батысындағы кішкентай Нихоа аралымен шектеледі, және құстарды Лейсанға қоныстандыру түрдің сақталуына көмектеседі деп үміттеніледі. Нихоа ұшқыны – Нихоада қалған екі эндемикалық құстың бірі, екіншісі – Нихоа қарғасы. Аралда бар болғаны 200–900 Нихоа ұшқыны қалды, бұл түрді өте қауіпті етеді. Ол әрқашан қоршаған ортаның өзгеруінен (құрғақшылықтар, өрттер, жәндіктер популяциясының өрбуі) құрып кету қаупінде, себебі аралдан ұшып кету өлімге алып келуі мүмкін. Бұрын құрып кеткен Лейсан ұшқыны оған жақын туыс болған. Триномиал Танагер экспедициясының капитаны және кейін Гавайи губернаторы болған Сэмюэл Уайлдер Кингтің құрметіне арналған.

Қорғау

2011 жылдың қыркүйегінде 24 Нихоа ұшқыры 650 миль (1046 км) қашықтықта Нихоадан Лейсанға кемемен көшірілді, бұл ауыстыруға жылдар бойы дайындық жұмыстары жасалғаннан кейін, Лейсан аралында түрдің екінші популяциясын құру мақсатымен жасалды. Канаданың Нью-Брансуик университетінің аспиранты Марк Макдональд, ауыстыру үшін қажетті ақпаратты жинау үшін Қызметпен бірге жұмыс істеген команданы басқарды. 2007 жылдың шілдесінен қыркүйегіне дейін Макдональд және оның командасы Нихоа ұшқырын ұстап, сақина тақты, дене өлшемдерін жинады, денедегі май және көбелекке дайындық жағдайын бағалады, жеке аумақтарды анықтады және дауыстарын талдады, қоректендіру тәжірибелерін жүргізді, нәжіс үлгілерін жинады, диета құрамын анықтау үшін мінез-құлқын бақылады, жергілікті емес шегірткелердің болуын және мөлшерін байқады, сондай-ақ Нихоа мен Лейсан аралындағы жәндіктер қорына үлгі алды, ұшқырдың потенциалды жемі үшін не жейтінін бағалау үшін. Макдональдтың зерттеуі Нихоа ұшқырының популяциясы шамамен 800 жеке құстан тұратынын көрсетті – бұл соңғы 40 жылдағы төмен және ауытқып келетін сандармен салыстырғанда салыстырмалы түрде жоғары көрсеткіш. Ол бұл көрсеткіштің себебі зерттеу кезеңінде көптеген құстардың болуымен қатар, зерттеу аумағының кеңеюімен, тәжірибелі бақылаушылардың жұмысына байланысты болуы мүмкін деп санайды, немесе (көбінесе) жаздың соңында өсімдік жамылғысы шектеулі болған кезде құстардың жақсы көрінуімен байланысты болуы мүмкін. Тұмандық торларды пайдаланып, 85 Нихоа ұшқыры (60 аталық және 25 аналық) ұсталып, сақина тағылды. Сақина тағу бұрын ұсталған құстарды анықтауға және көп рет ұстаудан туындаған стресті азайтуға мүмкіндік береді. Бірақ ең маңыздысы, сақина тағу даладағы жеке құстарды анықтауға мүмкіндік береді, біологтар жұптасуын анықтап, олардың аумақтарын картаға түсіріп, жылдар бойы жеке құстардың тірі қалуын қайталап бақылау арқылы қадағалай алады. Әрбір құстың қанат және құйрық қауырсындарының суреттері мен өлшемдері алынды, сондай-ақ генетикалық талдау үшін қауырсыннан шағын үлгілер алынды. Құйрық қауырсындарындағы өсу сызықтары ғалымдарға құстың жасын анықтауға көмектеседі, ал фотосуреттер мен өлшемдерді зертханалық талдау нәтижелерімен салыстыру Нихоа ұшқырын далада жыныстық жағынан анықтаудың жолын табуға көмектеседі. Осы әдістерді әзірлеу Лейсанға еркек және әйел құстардың дұрыс санын жеткізуді қамтамасыз етеді. Бірнеше Нихоа ұшқыры уақытша қоршауға қойылды және оларға арал жәндіктерінің таңдауы ұсынылды. Мақсаты – ұшқырдың тамақтану қалауын анықтау және құстар тұтқындық жағдайында тамақтанатынын анықтау. Алдын ала нәтижелер құстардың пластикалық контейнерден жем жеп жегенін көрсетті. Ұсынылған таңдаулардың ішінде олар тек қана көк бөденелерді, ұлуларды және құмырсқаларды қалдырды. Бір құс, мысалы, кішкентай, баяу жәндіктерді, мысалы, құрттар мен қоңыздарды жеп үлгермей тұрып, жылдам қозғалатын тарақандарды қуа жетеді. Еркек және әйел құстың қатысуымен жасалған тағы бір сынақтан кейін, қысқа бейімделу кезеңінен кейін жұп еш ойланбастан бірге тамақтанды. iPod және динамик арқылы команда 60 сақина таққан еркек құстың аумағында ұшқыр әндерін ойнады және жауаптарын микрофонға жазды. Бұл жазбалар 20 еркек құстың аумағын анықтау үшін пайдаланылды, сондай-ақ Нихоадағы ұшқыр әндеріндегі айырмашылықтарды анықтау үшін талданады. Жазбалардың спектрографиялық талдауы еркек ұшқырлардың әндерінің әртүрлілігін көрсетті, бірақ бұл айырмашылықтардың маңыздылығын анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет. Мұндай шағын аумақта ұшқыр диалектілерін анықтау экспедицияның жаңа табысы және үлкен жетістігі болар еді. Макдональд пен оның командасының арқасында, Қызмет екінші популяцияны құруға және Нихоа ұшқырының жойылу қаупін азайтуға бір қадам жақындады. Құстарды жеке-жеке анықтау үшін оларға түрлі түсті аяқ сақиналары тағылды.

24 Nihoa millerbirds were translocated by ship about 650 mile (1046 km) from Nihoa to Laysan in September 2011 after years of planning with the aim of establishing a second population of the species on Laysan. Mark MacDonald, a graduate student from the University of New Brunswick in Canada, lead a team that was working with the Service to collect information needed for translocations. From July through September 2007, MacDonald and his team captured and banded Nihoa millerbirds, collected body measurements, assessed body fat and breeding condition, identified individual territories and analyzed vocalizations, conducted feeding experiments, collected fecal samples, observed behavior to determine diet composition, noted the presence and abundance of non native grasshoppers, and sampled the insect community on both Nihoa and Laysan to assess the millerbird's potential prey base. MacDonald's study estimated the Nihoa millerbird's population at approximately 800 individuals – a relatively high number in 40 years of low and fluctuating numbers. He believes that this could be attributed not only to high numbers of birds present during the survey period but also a larger survey area, the use of more experienced observers, or (most likely) the greater visibility of the birds during the late summer, when vegetation cover is most limited. Using mist nets, 85 Nihoa millerbirds (60 males and 25 females) were captured and banded. Banding permits identification of previously captured birds and reduces stress that can be caused by multiple captures. Most importantly, however, banding allows individual birds to be identified in the field and enables biologists to identify pairs, map their territories, and track individual survival from year to year through repeat sightings. Photographs and measurements of wing and tail feathers were taken from each individual, as well as small feather samples for genetic analysis. Growth bars visible on the tail feathers can help scientists determine the age of the bird, and comparison of photographs and measurements with results of lab analyses will aid in finding a way to sex Nihoa millerbirds in the field. Development of these methods will ensure that the right numbers of male and female birds are moved to Laysan. Several Nihoa millerbirds were placed in a temporary enclosure and presented with a selection of island insects. The purpose was to identify millerbird dietary preferences and see if the birds would eat in captivity. Preliminary results showed that the birds fed readily from a plastic container of prey items. Of the choices offered, they left behind only lady bugs, sow bugs, and ants. One bird was quick to chase down fast moving cockroaches before taking smaller, slower insects such as spiders and beetles. Another test with a male and female showed that, after a brief adjustment period, the pair fed together without hesitation. Using an iPod and a speaker, the team played millerbird songs within the territories of all 60 banded males and recorded the responses with a microphone. These recordings were used to determine the territories of 20 males and will also be analyzed to determine if differences exist in millerbird songs across Nihoa. Preliminary spectrograph analysis of the recordings shows variety among the songs of male millerbirds, but more research is needed to determine if these differences are significant. Identifying millerbird dialects on such a small spatial scale would be a novel finding and a major accomplishment of the expedition. Thanks to MacDonald and his team, the Service is one step closer to establishing a second population and greatly reducing the risk of extinction for the Nihoa millerbird. The birds were provided with different combinations of coloured leg bands to help identification of individual birds.