Жаңа Зеландияның алғашқы дизель-электр локомотиві: тарихы мен тәжірибесі
NZR RM class (McEwan Pratt)
Жаңа Зеландиядағы алғашқы рельс машинасы – McEwan Pratt (1912). Ауылдық жолаушылар тасымалын жақсарту мақсатымен жасалған, тиімділік пен төмен шығындарға бағытталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
NZR RM класындағы МакЭван Пратт бензинді теміржол моторы (кейбір авторлар оны МакЭван Пратт деп қате жазған) Жаңа Зеландияның ұлттық теміржол желісінде жұмыс істеген алғашқы теміржол моторы болды, бірақ ол ешқашан ақы төленетін қызметте қолданылмады. Ол 1912 жылы Жаңа Зеландия темір жол департаменті (NZR) ауылдық жолаушылар тасымалын ұйымдастырудың баламалы тәсілдерін іздеген кезде салынған. Елдегі тармақтық желілерде жолаушылар мен жүктерді бірге тасымалдайтын "аралас" пойыздар кең таралған, себебі жеке жолаушылар пойызын ашуға жеткілікті жолаушылар ағыны болмаған. Алайда, сапар барысында жүк тиеу және түсіру кешігулері осындай аралас пойыздарды ыңғайсыз етіп шығарды.
The NZR RM class McEwan Pratt petrol rail motor (misspelt as MacEwan Pratt by some authors) was the first rail motor to run on New Zealand's national rail network, though it was never used in revenue service. It was built in 1912 at a time when the New Zealand Railways Department (NZR) was seeking alternative methods of providing rural passenger transportation. "Mixed" trains that carried both passengers and freight were typical on country branch lines as there was not sufficient traffic to justify a separate passenger train, but the schedule delays caused by loading and unloading freight during the journey made the mixed trains undesirable.
Кіріспе
NZR теміржол вагондарының төмен операциялық шығындармен тиімді жолаушылар тасымалын қамтамасыз ете алатынын зерттеуге кірісті. Ол кездегі теміржол вагондарының технологиясы жаңа болғандықтан, Жаңа Зеландияның таулы-безір жолы сәтті үлгі табуды одан да қиындатты. Вагонның төрт цилиндрлі бензинді қозғалтқышы мен шассисін Baguley Cars Ltd компаниясының алдыңғы шебері – ағылшын McEwan Pratt компаниясы жеткізді. 4,87 метрлік ағаш корпусы сол заманғы трамвайға ұқсас болды және Теміржол департаментінің Ньюмаркет шеберханасында салынды. Қозғалтқыш вагонның ортасында орналастырылды, ал беріліс тізбекті жетегі арқылы екі осьтің біреуіне ғана жүзеге асырылды. Газбен жарықтандырылған жолаушылар салонында барлығы он екі адам отыра алатын, ал жүргізушінің басқару құралдары трамвайға ұқсағанмен, тек бір жағында орналасқан. 1913 жылдың басында Франктон мен Путару арасындағы сынақ жүрісінде вагон 50 км/сағ жылдамдыққа жетті, ол кезде Жаңа Зеландиядағы ауылдық теміржол үшін жоғары жылдамдық саналды. Бірақ, кейін бұзылып, жөндеу әрекеттері нәтижесіз болғаннан соң, басқа бағыттарда зерттеулер жүргізілді. NZR 1913 жылдың мамыр айында вагонды бөлшектеді.
NZR began investigating whether railcars could provide a more efficient passenger service with low operating costs. At the time, railcar technology was new and the rugged nature of New Zealand's terrain made the task of finding a successful design more difficult. The railcar's four cylinder petrol engine and running gear were supplied by the English company McEwan Pratt, a predecessor of Baguley Cars Ltd. Its 4.87 metre long wooden body, which resembled a tram of that era, was built at the Railways Department's Newmarket Workshops. The engine was located in the middle of the railcar with transmission provided by chain drive to just one of the two axles. A total of twelve people could be seated in the gas illuminated passenger compartment, and driver's controls were at just one end despite the tram resemblance. On a trial run between Frankton and Putāruru in early 1913, it reached a speed of 50 km/h, at the time a fast speed for a rural line in New Zealand. It then broke down, and after attempts to fix it were fruitless, research in different directions was undertaken. NZR dismantled it in May 1913.