Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
NZR RM класының Model T Ford рельсті вагоны – Жаңа Зеландияның ұлттық теміржол желісінде пайдаланылған рельсті моторлардың бір түрі. Олардың тек екі данасы – RM 4 және RM 5 номерлерімен жасалды. Бұл вагондар, халық тығыздығы төмен аймақтардағы тыныш салалардағы жолаушылар тасымалын жақсарту мақсатымен жобаланған тәжірибелік үлгілер болды.
The NZR RM class Model T Ford railcar was a type of rail motor that operated on New Zealand's national rail network. Only two were built, classified as RM 4 and RM 5, and they were experimental railcars designed in an attempt to offer improved passenger services on quiet country branch lines that served regions with small populations.
Техникалық мәліметтер
Бұл теміржол вагондарының негізі Ford Model T автомобильдерінде қолданылатын қозғалтқыш пен беріліс болды, олар дөңгелектердегі қызыл қорапқа ұқсады. Жолаушылар салоны ұзындығы 3 метр, ені 2 метр болатын, онда 11 жолаушы мен жүргізуші отыратын. Вагон алдындағы бөлігінде қозғалтқыш орналасқан шағын капот болды, ал капоттан жүк салуға арналған үлкен сөмкелер ілінген. Вагонның салмағы [салмағын қосу керек], төрт дөңгелекті, және оның жылдамдығы сағатына [жылдамдығын қосу керек] дейін жете алатын, бұл сол кездегі ауылдық тармақтар үшін салыстырмалы түрде жоғары жылдамдық еді. Ол бір адам басқару үшін жасалған, ал дәстүрлі вагондарды басқару үшін үш адам қажет болды.
The engine and transmission used for Ford Model T cars served as the basis of these railcars, which came to resemble a red box on wheels. The passenger compartment was a mere 11 feet (3 m) long and 7 feet (2 m) wide and seated eleven plus the driver. At the front of the railcar, a small front hood extended out from the boxy compartment and housed the engine, and from the bonnet hung large pannier bags for luggage. The railcar weighed , ran on four wheels, and could reach speeds of up to , a speed that was relatively fast for country branch lines of the time. It was designed so that one person could operate it rather than three that were required for a conventional carriage train.
Грейтаундағы филиал
1925–1926 жылдары Петондағы Хатт шеберханаларында салынған вагондар сынақтар үшін Вайрарападағы Грейтаун тармағына жіберілді. Грейтаун тармағы – Грейтаун қаласы мен Уайрарапа бағытын байланыстыратын қысқа желі болды, ол қаладан шамамен төрт километр қашықтықта өтетін. Пойыздар Грейтауннан Вудсайдтағы түйіскен жерде Уайрарапа бағытындағы пойыздармен байланысу үшін іске қосылды, бірақ оларға жолаушылар өте аз болды; көбінесе, бағытты қамтамасыз ететін бу локомотивтері күзетші вагоны мен бірнеше жолаушыны тасымалдайтын бір жолаушы вагонын ғана тартты. Мұндай бағытты ұстауға кеткен шығындар желіге елеулі қаржылық зиян келтірді, бірақ шағын Model T Ford вагондары пайдалану шығындарын азайтып, желіні пайдаланатын жолаушыларға қанағаттанарлық қызмет көрсетеді деп үміттенілді. Айынышты, олар күтілгендей сәтті немесе танымал болмады, сондықтан сынақ мерзімінен кейін барлық бағыттар үшін бумен жүретін вагондар қайта іске қосылды және вагондар Оңтүстікке жіберілді.
After being built in 1925–26 at the Hutt Workshops in Petone, the railcars were sent to the Greytown Branch in the Wairarapa for trials. The Greytown Branch was a short line that provided a link between the town of Greytown and the Wairarapa Line, which bypassed the town by some four kilometres. Services ran from Greytown to connect with services on the Wairarapa Line at the junction in Woodside, but they were woefully underpatronised; often, the steam locomotive working the service would pull just a guard's van and a single passenger carriage carrying a handful of passengers. The costs to operate such a service meant that the line made a significant financial loss, but it was hoped that the small Model T Ford railcars would slash operating costs while providing a satisfactory service for the travellers who did use the line. Unfortunately, they did not prove as successful or as popular as hoped, so, after their trial period, steam hauled carriage trains were reinstated for all services and the railcars were sent to work in Southland.
Оңтүстік салалар
Саутленд аймағында "Т" үлгісіндегі "Форд" рельс автобустары Уайкая және Уиндхэм (Гленхэм) тармақтарына бекітіліп, 1926 жылдың мамыр айының соңында қызмет етуді бастады. Бұл екі желі кейбір жағынан Грейтаун тармағына ұқсас болды; олар магистральдық пойыздармен байланысу үшін бірнеше шаттл қызметтерін ұсынбаса да, локомотивпен жүретін жолаушылар пойыздарына сұраныс жеткіліксіз болған шағын қалаларға қызмет көрсетті. Бұрынғыда бұл екі бағытта жолаушылар мен жүк тасымалдаған аралас пойыздар жүрген, жүкті жол бойы тиеп-түсіру қажет болғандықтан, сапар уақыты ұзаққа созылып, бұл да танымал болмады. "Т" үлгісіндегі "Форд" рельс автобустары қозғалысты жаңартып, әсіресе Уиндхэм тармағының Уиндхэмнен Гленхэмге дейінгі бөлігінде, пайдалану деңгейі өте төмен болғандықтан жабылу қаупі төнген, белгілі бір деңгейде кірістілік әкеледі деп үміттенілді. "Т" үлгісіндегі "Форд" рельс автобустары 1920 жылдардың екінші жартысында екі тармақ желісінде жұмыс істеді, бірақ айтарлықтай табысқа жете алмады. Бұл, ішінара, олардың доңғалақ конфигурациясымен байланысты болды; осы рельс автобустарында қолданылған екі жеке осьтерге қарағанда, богилер көңілдірек сапарды қамтамасыз етеді. Сондай-ақ, рельс автобустарының қозғалтқышының желдетуін жауып тастаған багаж сөмкелері капотқа ілінгендіктен, олар қызып кетуге бейім болды, бұл кейбір жұртшылықтың рельс автобустарын "шайдан ішетін құмыралар" немесе "кофе құмыралары" деп атауына себеп болды. Басқа лақап есімдері "әйнек үйлер" және "пирог сатушылар арбалары" болды. Уайкая тармағында "Т" үлгісіндегі "Форд" рельс автобустары жергілікті тұрғындар арасында танымал болмады және олар өзі де табысты болмады, сонымен қатар, танымал жолаушылар тасымалымен алмастыруға жеткілікті жолаушылар ағынын қамтамасыз ете алмады. Уиндхэм тармағында да күтілген нәтижеге қол жеткізе алмады және Уиндхэмнен Гленхэмге дейінгі бөлікті ашық ұстай алмады. Гленхэмге дейінгі желі 1930 жылдың 14 шілдесінде жабылды, ал келесі жылы рельс автобустары қызметтен алынды. Олардың қызметтен шығуы RM 4 және RM 5 нөмірлерін кейіннен қайта пайдалануға мүмкіндік берді – 1936 жылы олар Жаңа Зеландиядағы екінші, шынымен табысты рельс автобусы түріне (Мидленд класынан кейін) – алғашқы екі Уайрарапа рельс автобусына бөлінді.
In Southland, the Model T Ford railcars were assigned to the Waikaia and the Wyndham (Glenham) branches and began operating in late May 1926. These two lines were similar in some ways to the Greytown Branch; although they did not have multiple shuttle services to connect with mainline trains, they served small towns with insufficient demand for locomotive hauled carriage passenger trains. Previously, the two lines had been served by mixed trains that carried both passengers and freight, and as they had to load and unload freight along the way, trip times were slow and thus unpopular. It was hoped the Model T Ford railcars would rejuvenate traffic and provide some measure of profitability, especially on the section of the Wyndham Branch from Wyndham to Glenham, which was so underutilised that it was facing closure. The Model T Ford railcars worked on the two branch lines for the latter half of the 1920s, but not to any notable degree of success. This was in part due to their wheel arrangement; bogies give a more comfortable ride than the two separate axles used by these particular railcars. The railcars were also prone to overheating as the luggage bags hung from the bonnet blocked the motor's ventilation, and this led some members of the public to nickname the railcars "tea pots" or "coffee pots". Other nicknames were "glasshouses" and "pie carts". On the Waikaia Branch, the Model T Ford railcars were unpopular with the local residents and were neither successful themselves nor able to generate enough traffic to warrant replacement with a more popular carriage service. On the Wyndham Branch, they failed to achieve the desired success as well, and were unable to keep the section from Wyndham to Glenham open. The line to Glenham was closed on 14 July 1930, and the railcars were removed from service the next year. Their retirement meant that the numbers RM 4 and RM 5 were free to be re used later – in 1936 they were allocated to the first two Wairarapa railcars, the second truly successful railcar type in New Zealand (after the Midland class).
Сақтау
Плезант Пойнт мұражайы мен темір жолы оның көшірмесін жасады және ол танымал орынға айналды. Оның танымалдылығын арттыратыны – әлемде Model T Ford теміржол вагондары мен әртүрлі типтегі теміржол автобустары көптеп салынғанмен, әлемде осындай көшірмелердің тек екі ғана бар екендігі. Жаз және басқа демалыс күндері ол Плезант Пойнт станциясынан күніне бірнеше рет рейстер жасайды. Теміржол вагоны RM 4 нөмірін алды және 1981-1999 жылдар аралығында еріктілердің күшімен салынды. Жақында, "Model R Ford" RM 5 вагонының корпусы (Wairarapa вагонымен шатастырмау керек, RM 5) Саутленд айманындағы бір жерден табылған еді. 2018 жылы ол Плезант Пойнт мұражайы мен темір жолына сыйға беріліп, жақын арада сол жерге жеткізілді. Қазіргі таңда RM 5 вагонына қатысты ешқандай жоспар жоқ. RM 4 вагонының соңғы тоқтаған жері әлі белгісіз.
A replica was built by the Pleasant Point Museum and Railway and is a popular attraction. Its popularity is enhanced by the fact that while Model T Ford railcars and railbuses of various types were built around the world, it is one of only two replicas in the world. During summer and other holiday seasons, it runs services from Pleasant Point station multiple times daily. The railcar was given the number RM 4 by the Railway and was built between 1981 and 1999 by volunteers. Recently, the body of Model R Ford railcar, RM 5 (not to be confused with Wairarapa railcar, RM 5) was discovered on a property in Southland. In 2018 it was gifted to the Pleasant Point Museum and Railway and was moved there soon after. There are currently no plans associated with RM 5. The final resting place for RM 4 is unknown.