Кіріспе
Канада провинциясының сеньоры және саясаткер Денис Бенджамин Папино (13 қараша 1789 – 20 қаңтар 1854) – 1846 жылдан 1847 жылға дейін Канада провинциясының Канада Шығысы үшін бірлескен премьер-министрі болды. Осы кезеңде Канада Батысының бірлескен премьер-министрлері Уильям Генри Дрейпер (1846–1847) және одан кейін Генри Шервуд (1847) болды. Папино – Папино, Вигер және Черриер отбасыларының өкілі, олар 19 ғасырдың басы мен ортасында Төменгі Канадада (қазіргі Квебек) саяси белсенділік танытқан. Оның әкесі Жозеф Папино және оның әйелі Андре Папино екеуі де Төменгі Канаданың Заң шығарушы жиналысының мүшелері болған. Оның үлкен ағасы Луи Жозеф Папино Төменгі Канада көтерілісіне дейін Патриоттық қозғалыстың жетекшісі болды. Оның туысы Андре Бенджамин Папино да Патриоттық жиналыстың мүшесі болды. Тағы бір туысы Денис Бенджамин Вигер де Патриоттық қозғалысқа қатысып, кейіннен Канада провинциясының бірлескен премьер-министрі болды. Ағасы мен туыстарынан өзгеше, Папино көтеріліске дейін саяси белсенділік танытпады. Ол 1842 жылға дейін саясатқа қатыспады, ол жылы ол Канада провинциясының Заң шығарушы жиналысына, Канада Шығысындағы Оттава округінен сайланды. Екі жылдан кейін, 1844 жылы Вигер Папиноны өзінің жаңа үкіметіне шақырды. Папино Корольдік жерлер жөніндегі комиссар болып тағайындалды және Атқару кеңесіне енді. 1846 жылы Вигер саясаттан шыққаннан кейін Папино оның орнын Канада Шығысынан бірлескен премьер-министр ретінде басты. Папино 1847 жылдың соңында саясаттан кетіп қалды. Саяси мансабына дейін Папино түрлі коммерциялық қызметтермен айналысты. Ол әкесінің, содан кейін ағасы Луи Жозефтің Petite Nation иелігінің басқарушысы болды. Монреальдегі кітап дүкенінде және Петит-Нашн аймағындағы коммерциялық қызметтерде де үлесі болды. Ол Петит-Нашн пошта басшысы болды және Монреаль ауданында бірнеше рет бейбіт сот судьясы болып тағайындалды. Саясаттан бас тартқаннан кейін Папино Пенсионға шығып, 1854 жылы қайтыс болды.
Denis Benjamin Papineau (November 13, 1789 – January 20, 1854) was joint premier of the Province of Canada for Canada East from 1846 to 1847. The joint premiers for Canada West during this period were William Henry Draper (1846 to 1847) and then Henry Sherwood (1847). Papineau was part of the interconnected Papineau, Viger, and Cherrier families, who were politically active during the early to mid 19th century in Lower Canada (now Quebec). His father, Joseph Papineau, and his uncle, André Papineau, had both been members of the Legislative Assembly of Lower Canada. His older brother, Louis Joseph Papineau, was a leader of the Patriote movement leading up to the Lower Canada Rebellion. A cousin, André Benjamin Papineau, had also been a Patriote member of the Assembly. Another cousin, Denis Benjamin Viger, was also involved in the Patriote movement, and later served as joint premier of the Province of Canada. Unlike his brother and cousins, Papineau was not politically active during the lead up to the Rebellion. It was not until 1842 that he entered politics, when he was elected to the Legislative Assembly of the Province of Canada in a by election, as the member for Ottawa County, Canada East. Two years later, in 1844, Viger invited Papineau to join his new government. Papineau became the Commissioner of Crown Lands with a seat in the Executive Council. When Viger withdrew from politics in 1846, Papineau succeeded him as joint premier from Canada East. Papineau in turn retired from politics late in 1847. Prior to his political career, Papineau was involved in various commercial activities. He was the manager of the family seigneury of Petite Nation, first for his father, then for his brother Louis Joseph. He also had a share in a bookstore in Montreal, and some commercial activities in the Petit Nation area. He was the postmaster for Petit Nation, and had several term appointments as a justice of the peace in the Montreal district. After withdrawing from politics, Papineau retired to Petite Nation, where he died in 1854.
Отбасы және ерте өмірі
Денис Бенджамин Папино 1789 жылы Монреальде, Квебек провинциясында, Жозеф Папино мен Розали Черьердің ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі табысты геодезист және нотариус, сондай-ақ Төменгі Канаданың Заң шығарушы Ассамблеясының мүшесі болды. Ол Пети-Нейшн сеньориясын (қазіргі Квебектің батысындағы Папино аймақтық округі муниципалитеті, Оттава өзенінің бойында орналасқан) сатып алып, сеньориялық тапқа көтерілді. Дени Бенджаминнің ағасы Луи Жозеф Папино да Заң шығарушы Ассамблеяға сайланды және 1837 жылғы Төменгі Канада көтерілісіне дейін Parti canadien (кейін Parti patriote деп аталды) партиясының жетекшісі болды. Ағасы сияқты Дени Бенджамин де 1801 жылдан 1807 жылға дейін Квебектің Шағын семинариясында оқыды. 1813 жылы Анжелика Луиза Корнудқа үйленді. Олардың тоғыз баласы болды, соның ішінде саясаткер және жетекші нотариус болған Денис Эмири Папино. Папино аймақтағы елді мекендерді дамытуға қатысты. 1821 жылы Монреаль епархиясының бас викарі Жан Жак Лартиг (Папиноның тағы бір туысы) Нотр-Дам де Бонскорға арналған шапель салуға рұқсат берді. Он жылдан кейін Папино мен тағы жетпіс бес тұрғын Квебек епископына епархия құру туралы өтініш жолдады. Епископ өтінішке жауап беріп, тұрғындарға азаматтық приход құруды ұсынды. 1845 жылы Канада провинциясының генерал-губернаторы қолданыстағы шіркеулік приходтарға негізделген бірқатар азаматтық приходтарды құру туралы бұйрық шығарды, соның ішінде Нотр-Дам де Бонскордың жаңа муниципалитеті де болды. Папино Кіші Ұлт аймағындағы сауда-саттық қызметіне қатысып, аймақтың пошта бастығы қызметін атқарды. Ол Монреаль кітап дүкенінің серіктесі болды және бірнеше рет Монреаль ауданының бейбітшілік судьясы болып тағайындалды. Папино саяси дағдарыс басталған кезде саясатқа кірісті, бұл оның премьер-министрдің орынбасары болуына әкелді. 1843 жылы Луи Ипполит Лафонтен мен Роберт Болдуин бастаған Атқарушы кеңестің мүшелерінің көпшілігі генерал-губернатор Чарльз Меткалфтың Кеңеспен кеңеспей-ақ жасаған әрекеттеріне наразылық білдіріп, отставкаға кетті. Ассамблея Меткалфты сынап, Лафонтен мен Болдуинды қолдаған резолюцияны қабылдады. Резолюция бойынша дауыс беру француз-канадтық тобындағы бөлінуді көрсетті. Топтың көпшілігі, соның ішінде Папино, Лафонтенді қолдап, резолюцияға дауыс берді, ал Топтың екі ескі мүшесі Вигер мен Джон Нилсон Меткалфты қолдап, резолюцияға қарсы дауыс берді. Нәтижесі таңқаларлық болды, өйткені Вигер мен Нилсонның көтеріліске дейін губернаторларға қарсы тұру тарихы ұзақ болды. Меткалф Вигерді Үсті Канададан Уильям Дрейпермен бірге ортақ премьер-министр етіп тағайындады. Алайда, олар Ассамблеяның саяси қолдауын алмады. Бір жылға жуық уақыт өткен соң Кеңеске жаңа мүшелер тағайындалмады. Ақыры, 1844 жылдың қыркүйегінде Вигер мен Дрейпер Ассамблеяның кейбір мүшелерін Кеңеске тағайындауға көндіре алды. Олардың бірі Папино болды, ол патшалық жерлер комиссары лауазымына тағайындалды. Генерал-губернатор Меткалф пен Вигер Папиноны тағайындау оның отбасының саяси күшін ескере отырып, француз канадалықтарының қолдауын алуға мүмкіндік береді деп үміттенді. Меткалф парламентті таратып, жаңа сайлауды жариялады. Папиноның Кеңеске тағайындалуы үкіметке қолдау табудың орнына француз-канад тобындағы бөлінуді одан әрі күшейтті. Оның ағасы Луи Жозеф Папино бұрын-соңды губернатордан тағайындалған кез келген адамды сынға алып: «Біреу министр болып, абыройлы адам бола алмайды», - деген болатын. Парижде тұтқынға алынған Луи Жозеф жаңа үкіметті, тіпті оның мүшесі ретінде ағасы болса да, қолдамақ болды. Вигер мен Денис Бенджамин Папино губернаторды қолдаған торилер деп саналды. Денис Бенджамин Папино 1844 жылғы сайлаудан кейін Ассамблеядағы алғашқы дауысымен француз канадалықтарымен өзінің беделін арттырмады. Жаңа спикерді сайлауда ол Үсті Канададан бір тілді отбасылық компакт-тори Аллан МакНабқа дауыс берді. Папино парламенттік рәсімді жақсы білмейтін сияқты, ол өзінің үкіметтегі әріптесінің біріне қарсы сөйлеп, тақтан сөйлеу туралы талқылау кезінде қарама-қайшылық тудырды. Сондай-ақ, құлақшаң болғандықтан, ол талқылауды оңай түсінбейтін. Ол Виктория патшайымға арнап сөйлеген сөзінде француз тілін парламентте қолданудағы заңдық шектеулерді алып тастауды талап етіп, кейбір қолдау тапты, бірақ ол мектептер мен муниципалитеттерді қайта ұйымдастыру туралы заң енгізгені үшін одан әрі сынға ұшырады, бұл католик шіркеуі мен жер иелерінің қарсылығын туғызды. Тағы бір даулы мәселе – Үсті Канададағы көтеріліс кезінде мүлігі зардап шеккен тұрғындарға өтемақы төлеуді қолдауы, ал Төменгі Канада тұрғындары үшін ұқсас өтемақы жүйесін енгізбеуі болды.
Кейінгі өмір және өлім
Папино премьер-министр қызметінен кейін Петит-Насьонға зейнетке шықты. Денсаулығы нашар болғандықтан, 1854 жылы Сент-Анжеликте (қазіргі Папиновиль) қайтыс болды.