Кіріспе

1993 жылы Л. Сьюзан Браунның саяси ғылымдар жөніндегі кітабы: «Жекешілдік саясаты: Либерализм, либералды феминизм және анархизм» – 1993 жылы Л. Сьюзан Браунның саяси ғылымдар жөніндегі кітабы. Ол либерализм мен анархизм кейде ортақ элементтерге ие болып көрінетінін, бірақ басқа жағдайларда бір-біріне тікелей қарсы келетінін атап көрсетеді. Олардың ортақ нәрсесі – «экзистенциалдық жекешілдік», яғни еркіндік үшін, еркіндікке сенім. Бірақ либералдық еңбектерде «құралдық жекешілдік» те бар екенін айтады, ол жеке мүдделерді қанағаттандыру үшін еркіндік. Браун соңғысының біріншісінің мақсатын жоятынын, себебі ол адамдарға жеке мақсаттарына жету үшін басқалардың еркіндігін бұзуға «мүмкіндік» беретінін айтады. Алайда, құралдық жекешілдік өзін сақтау үшін экзистенциалдық жекешілдіктің белгілі бір деңгейін қажет етеді. Содан кейін Браун Джон Стюарт Милль, Бетти Фридан, Джанет Рэдклифф Ричардс және Кэрол Пэйтманның либералды феминистік жазбаларында осы жекешілдік идеялары қалай қолданылғанын қарастырады. Ол осы авторлардың жазбаларындағы экзистенциалдық жекешілдікке басқа жерде кездесетін құралдық жекешілдік ұғымдары тиімді қарсылық көрсететінін анықтайды. Одан кейін ол Эмма Голдман және Александр Беркман сияқты анархистердің жекешілдікті қалай қолданғанын қарастырады және оларды экзистенциалдық жекешілдіктің тұрақтылығын сақтаған деп санайды. Дегенмен, ол бұл Пьер Прудон, Питер Кропоткин, Михаил Бакунин және Мюррей Букчин сияқты басқа анархистерге қатысты емес, олар адамдарды өз тағдырын құруға еркін деп қарамайды, керісінше мұндай қоғамның қалай жұмыс істейтінін түсіндірудің басқа жолдарын іздейді. Мысалы, Кропоткин мен Бакуниннің адам табиғатын табиғи түрде ынтымақтас деп анықтауға тырысуын қажетсіз деп сынға алады, адам табиғатын болмайтын немесе әлеуметтік дамыған деп есептейді. Браун экзистенциализмді жақсырақ балама деп санайды, себебі ол анархистерге «талқылаудың негізін «адам табиғатынан» және оның барлық проблемаларынан, өзімізге және басқаларға қалай еркіндік құруға болатыны туралы ойлауға ауыстыруға мүмкіндік береді». Ол Симон де Бовуардың экзистенциалистік еңбектерін қарастырады және оның адамдар жасаған әлем туралы жалпы түсінігі анархизммен үйлесімді деп санайды. Ол анархизмнің феминистік болуы керек немесе анархизмнен бас тартуы керек деп мәлімдейді, ал феминист емес анархистер әйелдерге еркектердің үстемдігін елемеу арқылы анархизмге деген міндеттемелерін ғана шектейді. Браун бұл тек феминизм үшін ғана емес, сонымен қатар барлық жеке саясат түрлері үшін де дұрыс екенін айтады. Ол феминизмнің анархист болуы керек деп айтпаса да, анархизмнің феминизмге қозғалыс ретінде көп нәрсе ұсынатынын айтады. Оның айтуынша, анархизм де солай, ол бала тәрбиесі және білім берудегі феминистік идеяларды көбінесе ескермейді. Мысалы, балаларды ата-аналарынан тәуелсіз тәрбиелеу және қоғамның иерархиялық емес білім беру идеясы анархистердің көбінесе қарастырмайтын ойлау саласы болып табылады.