Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Луиджи Пьетро Манини, Фагагна графы (Крема, Ломбардия-Венеция, Австрия империясы, 8 наурыз 1848 – Бреша, 29 маусым 1936) – итальяндық декоратор, сәулетші, суретші. 1879 жылы Португалияның Лиссабон қаласына келді және 1913 жылы Италияға оралғанға дейін сонда тұрды. Манини Португалиядағы ең әсерлі сәулеттік жобалардың авторы болды; оның ең танымал жұмыстары:
Luigi Pietro Manini, Count of Fagagna (Crema, Lombardy Venetia, Austrian Empire 8 March 1848 – Brescia, 29 June 1936) was an Italian set designer, architect, painter. He arrived in Lisbon, Portugal in 1879, where he lived until he returned to Italy in 1913. Manini was responsible for some of the most striking architectural designs in Portugal; some of his most famous works include:
Бусако сарай-қонақ үйі;
Palácio Hotel do Buçaco;
Квинта да Регалейра;
Quinta da Regaleira;
Регалейра саябағы, оның ішінде кері инициация ұңғысы;
Вила Реложио;
Вила Сассетти;
Шале Майер;
Шале Бистердегі бағбан үйі.
Jardim da Regaleira with its inverse initiating well;
Vila Relógio;
Vila Sassetti;
Challet Mayer;
The gardener's house at Challet Biester.
Ерте өмір
Ол Италияның Ломбардия аймағындағы Крема қаласында дүниеге келді және Антонио Полгатидің мектебінде оқыды, онда 1861 жылға дейін Милан мен Брешиада профессор Фердинандо Кассинаның басшылығымен білім алды. Ол сондай-ақ Миландың Бера Көркемөнер академиясына қабылданды және 1874 жылы Ла Скала опера театрының сахналық дизайн профессоры, көрнекті Карло Феррарионың ассистенты болып жұмыс істеді. Манини 1879 жылы Португалияға көшіп, Сан-Карлос Корольдік театрында (қазіргі Сан-Карлос Ұлттық театры) жұмыс істеді. Ол 1913 жылға дейін Португалияда тұрды, содан кейін Италияға оралды және 1936 жылы Брешиада қайтыс болды.
He was born in Crema, Lombardy, Italy, and attended the school of master, Antonio Polgati, where he studied until 1861 under the direction of Professor Ferdiando Cassina in Milan and Brescia. He also attended the Academy of Fine Arts in Brera (Milan) and in 1874 worked as an assistant with the distinguished set designer, Carlo Ferrario, the professor of stage design at La Scala. Manini then moved to Portugal to work for the Real Teatro de São Carlos (nowadays the Teatro Nacional de São Carlos) in 1879. He lived on in Portugal until 1913 when he returned to Italy where he died in Brescia in 1936.
Мансап
Италияда тұрып жатқан кезінде туған қаласында жұмыс істеді, онда Ваяно Кремаско және Заппелло шіркеулерін безендірді. Сан-Бернардино шіркеуінің фрескаларын қалпына келтіруде және әрлеуде ерекше шеберлік танытты. Сондай-ақ, Вилла Страмеццидің (Москаццано) әрлеуіне де қатысты. Фарробо графының демеуі арқасында Сан-Карлос операсы 1834 жылдың қаңтар айында либералды соғыстардың аяқталуынан кейін қайта ашылды. Оның ашылу күнінен 1879 жылға дейін резидент декораторы Джузеппе Чинатти (Сиена, 1808) болды, бірақ оның қайтысынан кейін жаңа суретшіні іздеу қажет болды. Манинидің «Ла Скала» театрындағы тәжірибесінің арқасында ол Чинаттидің орнын басатын декоратор болып таңдалды. Ол кезде Португалияда Луиджи Манини Италиядағы тәжірибесімен алған техникалық және көркемдік білім болмады. Манини өзінің алдыңғы Чинаттиден нарыққа тез үстемдік құрды және Рамбуамен бірлесіп жұмыс істегенде португалдық декорацияның жаңа шебері атанды. Ол ғана емес, инновациялық суретші ретінде де танылды. Оның суреттеріне лирикалық театрлық тақырыптар күшті әсер етті. Португалиялық сценография контекстінде Манини өзінің дизайнының маңызды мұраларын Сан-Карлос театрында ғана емес, сонымен қатар Донна Мария II театрында (соңғысы 1846 жылы Альмейда Гаррет ашқан) қалдырды. Манини 1888 жылы 40 жасқа толғанда, Эмидио Наваррото оны Бусако тауларындағы сарайды жобалауға шақырды, ол сарай патшалық отбасының аң аулау резиденциясы ретінде пайдаланылуы тиіс болды. Манинидің сәулеттік көрінісі романтикалық нео-рим стилінде болды, бұл стиль 1878 жылдан бері төмендеп келе жатқан. Алайда, Манини жаңа эстетикалық бағыттарға мән бермей, өзінің жобасын сақтап, Бусако сарайын салды. Бұл өз кезегінде Норте Жуниор және Никола Бигалья сияқты басқа венециялық суретшілерге, сондай-ақ мүсінші Ж. Мачадоға жұмыс жасау мүмкіндігін берді. Сарайды безендіруге Коимбраның еркін көркемсурет мектебінің жергілікті шеберлері де үлес қосты. 1894 жылы Манини сол жылы ашылған Сан-Луиз театрының декорациясын, ал 1895 жылы Әскери музейдің декорациясын жасады. Екеуі де оның ұлттық идеяларының және мануэлин стилінің жақсы мысалдары болды. Манини сонымен қатар Фос сарайының баспалдақ залының суретін салды және 1900 жылы Париждегі әмбебап көрменің португал павильонын Педро Альварес Кабралдың ашылуы мен саяхаттарының, Фернао де Магалхаес пен Корте Реалдың көріністерімен безендірді. XIX ғасырдың соңында португалдық ашылулардың ұлылығын тойлау ең жоғары деңгейге жетті. 1880 жылы Камерон мерекелері мен 1898 жылы Васко да Гаманың Үндістанға жасаған керемет сапарын тойлау іс-шаралары кезінде мануэлин стилі бұрынғыдан да кең таралды. Бұл мәдени орта Манинидің ең таңғажайып сәулеттік жұмыстарының бірі – Квинта да Регалейра (Синтра) үшін өте қолайлы жағдай жасады. Мүлікті ХХ ғасырдың басында миллионер Антонио Аугусто Карвальо Монтейро («Монтейро Миллионер» деп те аталады) сатып алды. Камоэстің шығармаларына ғашық болған Монтейро Маниниге бүгінгі Квинта-да-Регалейрада тұрған сарайды жобалауды тапсырды, бұл Манинидің мануэлин фантазияларын ояндырды. Синтра қаласы бұл стильге жат емес еді, корольдік сарай мануэлиннің түпнұсқа және бірегей элементтерімен мақтанды. Бұл қайта жаңғыру кезеңінде мануэлин стилінің ықпалы аймақтағы басқа да сарайларға, соның ішінде Барон Эшвеге салған Паласио да Пенаға да әсер етті (сол суретші Бусако сарайында да жұмыс істеді және Регалейра сарайына көмектесті). Екі сарай да Коимбра маңындағы Педра-де-Анса карьерінен Синтраға теміржолмен жеткізілген тастан салынған. Манини қатысқан басқа жобаларға қазіргі уақытта Кашкайстағы Кондес де Кастро Гимараес кітапханасы-мұражайы орналасқан Сан-Себастьян мұнарасы кіреді. Манини сонымен қатар Гарсия де Ресенде театрында (Эворада), Са де Миранда театрында (Виана-ду-Кастелода) және Д. Мария Пиа театрында, Балтазар Диас муниципалды театрында жасалған безендірулер сияқты кішкентай өнер жобаларына да үлес қосты. 1913 жылы Манини Португалияда тапқан байлығымен Италияға оралды, онда ол 1936 жылдың 29 маусымында 88 жасында Брешияда қайтыс болды. Ол Кремонадағы отбасылық шіркеуде жерленді. Кремона кітапханасында оның көптеген суреттері сақталған. Манинидің Португалиядағы басқа жұмыстарына «Аида», «Гуарани», «Лоэнгрин», «Мефистофель» және «Отелло» операларына қойылған декорациялар, Фуншал театры, Сан-Жуан театрының қысқы бағы кіреді.
While he was still living in Italy, he worked in his hometown where he decorated the churches of Vaiano Cremasco and Zappello. He showed remarkable skills for tempering and in the restoration of the frescoes of the church of San Bernardino. He also worked on the decoration of Villa Stramezzi (Moscazzano). Thanks to the patronage of the wealthy Count of Farrobo, the Opera de São Carlos reopened in January 1834 following the end of the liberal wars. From its opening date to 1879, the resident set designer was Giuseppe Cinatti (Siena, 1808), but following his death it was necessary to hire a new artist. Thanks to Manini's experience at the Teatro a la Scala, he was the chosen set designer to replace Ginatti. At that time, Portugal lacked the technical and artistic expertise, which Luigi Manini brought from his experience in Italy. Manini quickly dominated the market from his predecessor, Cinatti, and while collaborating with Rambois, became the new master of Portuguese set design. He not only gained critical acclaim as a set designer, but was also seen as an innovative painter. His paintings were strongly influenced by lyrical theatrical themes. In the context of Portuguese scenography, Manini left some important legacies of his design, not only in the Teatro de São Carlos, but also the Teatro Dona Maria II (the latter which was inaugurated in 1846 by Almeida Garrett). When Manini turned 40 in 1888, he was invited by Emídio Navarroto to design a palace in the Buçaco mountain range which was to be used as a hunting lodge for the royal family. Manini's architectural vision was for a romantic neo Roman style, a design which was on the decline since 1878. Manini, however, oblivious to the new emerging aesthetic currents, stuck with his intended design and constructed the Buçaco Palace. This in return gave rise to working opportunities for other Venetian artists, such as Norte Júnior and Nicola Bigaglia who executed the decorative paintings, as well as the sculptor J. Machado. Additional artists who contributed to the palace included local masters from the Free School of Fine Art of Coimbra. In 1894 Manini worked on the décor for the Theater São Luiz, which was inaugurated in the same year, and in 1895 worked on the décor of the Military Museum. Both are good examples of his nationalistic ideas combining Manueline elements. Manini also painted the staircase passage in the Foz Palace and decorated the Portuguese Pavilion at the Paris Universal Exhibition in 1900 with an allegorical screen of the discoveries and voyages of Pedro Álvares Cabral, scenes of Fernão de Magalhães and Corte Real. At the end of the 19th century, celebration of the greatness of Portuguese discoveries were at their highest. With events such as the Cameron celebrations in 1880 and events in 1898 celebrating Vasco da Gama's incredible voyage to India, the Manueline style was never more prevalent. This cultural environment was the ideal breeding ground for what would be one of Manini's most spectacular architectural works: Quinta da Regaleira (Sintra). The property was acquired at the beginning of the 20th century by the millionaire Antonio Augusto Carvalho Monteiro (also known as "Monteiro the Millionaire"). In love with the work of Camões, Monteiro commissioned Manini to design the palace standing today at Quinta da Regaleira which gave rise to Manini's fantastic Manueline fantasies. The town of Sintra was no stranger to this aesthetic, with the Royal Palace boasting the original and unique elements in Manueline. During this revival period the Manueline influence left its mark on other surrounding palaces in the area too, including the Palacio da Pena, which was the work of Baron Eschwege (an artist who also worked on Palacio de Buçaco and assisted on the Regaleira Palace). Both palaces were built in stone, which was sent by rail to Sintra from the Pedra de Ançã quarry located in the vicinity of Coimbra. Other projects Manini participated in include the Torre de São Sebastião, a palace that currently houses the Condes de Castro Guimarães Library Museum in Cascais. Manini also contributed to more minor projects of art, including the decorations made at the Garcia de Resende Theater (in Évora), the Sá de Miranda Theater (in Viana do Castelo) and the D. Maria Pia Theater, Municipal Theater Baltazar Dias. In 1913, Manini returned to Italy with his fortunes made in Portugal, where he lived until his death in Brescia at the age of 88 on June 29, 1936. He was buried in Cremona, in the family chapel. The Cremona library still holds many of his drawings today. Manini's other work in Portugal includes the sets for the operas Aida, Il Guarany, Lohengrin, Mephistoles, and Otello, Teatro de Funchal the Winter Garden at the Teatro de São João.
Жеке өмір
Оның әйелі Тереза суретші Анджело Бакеттаның қарындасы болған, ал олардың қызы Эбе Бакеттаның ұлы Азелиоға тұрмысқа шықты.
His wife, Teresa, was sister of the painter Angelo Bacchetta, and their daughter Ebe married Bacchetta's son, Azelio.